ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2018

Ο νέος χάρτης του «επιδόματος παιδιού»

Υπουργός Φωτιου
Τα στοιχεία με τα νέα ποσά ανά αριθμό παιδιών και εισοδηματικό κλιμάκιο. Κερδισμένοι και χαμένοι. Αναλυτικός πίνακας.
Η εσωτερική αναδιανομή που επιτυγχάνεται, παράλληλα με την αύξηση του προϋπολογισμού κατά 40% (στα 910 εκατ. ευρώ το 2018 από 650 εκατ. ευρώ το 2017) έχει ως αποτέλεσμα περίπου 698.800 οικογένειες να δουν τα επιδόματα που ήδη λαμβάνουν, να αυξάνονται.
Στον αντίποδα, ένα μικρό ποσοστό στο σύνολο των δικαιούχων, περίπου 14.529 οικογένειες, κυρίως τρίτεκνες με εισόδημα άνω των 33.000 ευρώ, χάνουν τελείως την παροχή. Στους «χαμένους» συγκαταλέγονται επίσης 54.550 οικογένειες με τρία ή περισσότερα παιδιά και εισοδήματα από 13.500 ευρώ και άνω, που θα δουν μειώσεις από 1,66% έως και 32,12%. 
Αλλο ενα κατάπτυστο νομοσχέδιο ετοιμάζεται .Εχοντας την Σβιετικου τυπου φιλοσοφία μοιράζει ψιχουλα σε μονογονεικες οικογένειες και οικογένειες με 1ή 2 παιδιά,ξεχνώντας την μέχρι τωρα φιλοσοφία οτι τα επιδόματα δινόντουσαν για δημογραφικούς λόγους .Πχ Αν κάποιος εχει 1ή 2 παιδιά δεν θα πάει να κάνει 3ο Αντιθετα κάποιος που έχει 3-4 ή 5 παιδιά με λιγη βοήθεια και κάνοντας χρηση τον ιματισμό των άλλων θα προχωρήσει
πηγη: http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1587576/o-neos-harths-toy-epidomatos-paidioy.html

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2017

Τα γεγονότα πριν και μετά την εξέγερση στο πολυτεχνείο

ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΌς ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ  
Τον Ιούνιο του 1973, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, προχώρησε στην πολιτικοποίηση του στρατιωτικού καθεστώτος. Στις 8 Οκτωβρίου 1973 όρισε Πρωθυπουργό το Σπύρο Μαρκεζίνη, με εντολή το σχηματισμό πολιτικής Κυβερνήσεως και διεξαγωγή εκλογών στις αρχές του 1974. Ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη για την εθνική επέτειο ο κ. Μαρκεζίνης, το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, στο Κυβερνείο, συνάντησε ιδιαιτέρως, τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας προς τους οποίους ανακοίνωσε το πρόγραμμά του. Στη συζήτηση ήμουν παρών, όπως και όλοι οι Υπασπιστές των Αρχηγών. Εν κατακλείδι ο Πρωθυπουργός, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, διαβεβαίωσε τους Αρχηγούς ότι, όλα θα εξελίσσονταν ομαλά και αποτελεσματικά, και η κοινοβουλευτική δημοκρατία θα αποκαθίστατο, εφόσον θα είχε τη στήριξή τους, στις αποφάσεις του. Οι ελευθερίες είχαν ήδη αποκατασταθεί, ο στρατιωτικός νόμος είχε αρθεί και με τη γενική αμνηστία που είχε χορηγηθεί, αφέθησαν, άπαντες, οι καθοιονδήποτε λόγο κρατούμενοι, ελεύθεροι.
Παρά ταύτα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, εκδηλώθηκαν φοιτητικές κινητοποιήσεις, οι οποίες, το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου, διογκώθηκαν και κατέληξαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η ανοχή του νέου καθεστώτος, προς τους εξεγερθέντες, δεν οδήγησε σε εκτόνωση, αλλά σε επιδείνωση της καταστάσεως. 
Η Αστυνομία καίτοι ενισχύθηκε από δυνάμεις της Χωροφυλακής, κατέστη αδύνατο να επιβάλει την τάξη. Στους γύρω δρόμους από το Πολυτεχνείο, επικρατούσε πανικός. Οι διαδηλωτές επετίθεντο κατά των μέσων συγκοινωνίας, των αστυνομικών δυνάμεων, αλλά και των Υπηρεσιών και Οργανισμών, με ανταλλαγή πυροβολισμών και την δημιουργία θυμάτων. 
Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου αποφασίσθηκε η εκκένωση του Πολυτεχνείου με τη χρησιμοποίηση του Στρατού. Το θρυλικό άρμα παραβίασε την κεντρική είσοδο του Πολυτεχνείου. Στρατιώτες εισήλθον εντός αυτού, άνοιξαν όλες τις εξόδους και προστάτευσαν τους φοιτητές και όλους όσοι είχαν εισχωρήσει στο Πολυτεχνείο, να αποχωρήσουν εν ασφαλεία.
Τα γεγονότα αυτά τα παρακολουθούσαμε από το Αρχηγείο Χωροφυλακής επί της οδού Ιουλιανού 36. 
Μισή ώρα, περίπου μετά την επέμβαση του Στρατού, με εντολή του Αρχηγού συνόδευσα τον Αντισυνταγματάρχη Κορμά Μαρίνο, στο Πολυτεχνείο, προκειμένου να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα από την επέμβαση και να αναφέρουμε.
Η κατάσταση που διαπιστώσαμε ήταν η εξής: Στην κυρία είσοδο του Πολυτεχνείου, όπου είχε ενεργήσει το άρμα, βρισκόταν ο Αστυνόμος Α΄ Καρακίτσος. Οι πόρτες ήταν όλες ανοικτές και ο χώρος εντός του Πολυτεχνείου έρημος. Επισκευφήκαμε όλους τους χώρους, όπου διαπιστώσαμε γενική αναστάτωση από κατεστραμμένα αντικείμενα. Ουδέν έτερον. Εξερχόμενοι ρωτήσαμε τον Καρακίτσο, αν υπήρξαν θύματα κλπ. Η απάντηση ήταν ότι τραυματίσθηκε στο πόδι μία κοπέλα από κάποιο αντικείμενο και αυτό ήταν το μοναδικό περιστατικό.
Εξαιτίας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, επεβλήθησαν περιορισμοί. Από την επομένη, κάθε απόγευμα συνόδευα τον Αρχηγό στο ΓΕΕΘΑ, όπου γινόταν σύσκεψη προς ανάλυση της καταστάσεως, η οποία μετά από ελάχιστες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, τις δύο επόμενες ημέρες, άρχισε να εκτονώνεται και η ζωή να βρίσκει τον κανονικό της ρυθμό.
Στη σύσκεψη της 24ης Νοεμβρίου, διαπιστώθηκε, από όλες τις εκθέσεις των Υπηρεσιών, ότι η δημόσια τάξη είχε αποκατασταθεί και δεν υπήρχε λόγος συνεχίσεως των περιοριστικών μέτρων. Μάλιστα ο Αρχηγός Χωροφυλακής έδωσε εντολή να λήξει η επιφυλακή και να ληφθούν μόνο αυξημένα μέτρα επαγρύπνησης. Καθ’ οδόν προς το Αρχηγείο, ο Αρχηγός μου αποκάλυψε ότι στη σύσκεψη συζητήθηκε μία πληροφορία που έλεγε ότι, απόψε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης, επρόκειτο να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο-Μαρκεζίνη, αλλά αξιολογήθηκε ως άνευ σημασίας. Η πληροφορία όμως επαληθεύθηκε. Το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, όταν πήγα στο Αρχηγείο πληροφορήθηκα ότι ο Αρχηγός είχε συλληφθεί. Είχε ορισθεί αρχηγός ο Ταξίαρχος κ. Καραμπάτσος και τη θέση των Υπασπιστών την είχαν καταλάβει άλλοι συνάδελφοι.
Οι φήμες οργίαζαν τόσο για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όσο και για τα μελλοντικά τεκταινόμενα.
Προσωπικώς α) Τιμώ κάθε ενέργεια των νέων για ελευθερία και δημοκρατία. β) Καταδικάζω την εκμετάλλευση των αγνών αγώνων των νέων. γ) Στο Πολυτεχνείο ουδείς νεκρός υπήρξε, από την επέμβαση του Στρατού και της Αστυνομίας. δ) Η «ματωμένη» Σημαία αποτελεί απάτη. ε) Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αντίθετα από τα σκοπούμενα, ανέκοψε τον ομαλό εκδημο-κρατισμό της Χώρας και οδήγησε στην επιβολή της σκληρής και εγκληματικής δικτατορίας του Ιωαννίδη, με τα γνωστά αποτελέσματα, της εθνικής τραγωδίας της Κύπρου. στ) Κάποτε, εκείνοι που πιστεύουν στην αλήθεια, πρέπει να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους για το Πολυτεχνείο και να βάλουν τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Εθνικό είναι ότι είναι αληθές. Αυτό όχι να το λέμε όπου μας συμφέρει, αλλά πάντοτε. ζ) Όποιος λέει τη δική του άποψη και καταθέτει τα δικά του στοιχεία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δεν είναι οπωσδήποτε χουντικός!!
Όταν υπηρετούσα στην Κηφισιά, το 1980 νομίζω, ενημέρωσα τον κ. Αβέρωφ για τα αποτελέσματα από τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Ο Αβέρωφ παρατήρησε: Το ανύπαρκτο Πολυτεχνείο θα ταλαιπωρεί την Αθήνα για χρόνια!! Με παραλλαγές προσθέτω εγώ σήμερα!!

 Nikos Koutroumpis , δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, αλλά στο Αρχηγείο που υπηρετούσα, έφθαναν πληροφορίες ότι σε πολλές περιπτώσεις είχε διαπιστωθεί ότι μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν άτομα που πυροβολούσαν. Ειδικότερα στην επίθεση των διαδηλωτών, κατά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, στην οδό Μάρνη και 3ης Σεπτεμβρίου,, η φρουρά ( Χωροφυλακή) αναγκάσθηκε να κάνει χρήση των όπλων διότι δέχθηκε ένοπλη επίθεση. Όσο για τα Τμήματα του Στρατού, είναι γνωστό ότι πυροβολούσαν προς εκφοβισμό στον αέρα. Αυτό ήταν η αιτία που υπήρξαν θύματα στην περιφέρεια των Αθηνών, από αδέσποτες σφαίρες. Όσο για τους προβοκάτορες, ασφαλώς υπήρξαν. Πρόθεσή μου δεν είναι η αναζήτηση ευθυνών, αλλά η περιγραφή των γεγονότων και των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από αυτά, επί τη βάσει πραγματικών περιστατικών, που περιήλθαν στη γνώση μου. Η Ασφάλεια Προαστίων, η οποία παρακολουθούσε τις δραστηριότητες, θυμάμαι ότι συνέταξε λεπτομερή Έκθεση, στην οποία περιέλαβε λεπτομέρειες. Αυτά για την ιστορία.

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2017

περι ελέος

Αναφερω τα παρακατω με βασει τις γνωσεις  Με βασει καποια σεμινάρια που  εκανε καποτε η Γεωργικη σχολη Μεσαρας, αλλα και απο τις συμβουλες που αναφερει στα βιβλια του ο Αθανασιος Σ. Αλιβιζατος, καθως και απο τις συμβουλες του Ιταλου καθηγητη Gucci.
Μαζεψα λοιπον αρκετεςπληροφοριες, που πιστευω θα ηταν χρησιμες στον καθε ενα αγροτη καλλιεργητη ελιας, που θα εμπαινε στον κοπο να τα διαβασει με προσοχη.
Oταν ρωτησαν τον καθηγητη Gucci, γιατι κλαδευουμε το δενδρο, εκεινος απαντησε απλα <<Για να ξανανοιωσει!>>!
Αυτο θα γινει, αφου το απαλλαξουμε απο τα περιτα κλαρια, η τα αρωστα αδυναμα και ξηρα.
Παλαιότερα αν καποιος δεν ηξερε να κλαδεψει το λιοφυτο του, εκανε χρηση της παροιμιας <<αν δε ξερεις τη δουλια σου ξανοιγε το γειτονα σου!>>
Αυτο ομως απεδειχθη μεγα λαθος!
Πολλα λαθη εκαναν στο παρελθον και οι γονεις μας, με το να αφηνουν μεγαλη φυλλωσια (φουντα), γιατι λεγανε <<μεγαλη φουντα, περισσοτερες ελιες>>!
Ακομα αφηναν πολλους παραποδες απο τη ριζα, πεντεξη η και παραπανω, γιατι πιστευαν οτι οι πολλοι παραποδες, αντιστοιχουσαν σε αντιστοιχες ελιες! Τεραστια λαθη ολα αυτα και ερχονται σημερα οι ειδικοι να τα αλλαξουν ολα!
Καθε ελια θα πρεπει να εχει εναν κεντρικο ευρωστο κορμο, ο οποιος θα διακλαδιζεται στο ενα με εναμισι μετρο με πλαγια κλαρια (ποδιες), και αποφευγουμε τα ορθια λαιμαργα, ειδικα στο κεντρο (ορθαρηδες).
Αυτο γινεται ακομα και απο την πρωτη στιγμη που αγοραζουμε τα μικρα δενδρα μας (μουρελα), διαλεγουμε να εχουν ηδη τα βλασταρια στα πλαγια και οχι ορθια, να ειναι δηλαδη απο τωρα διαμορφωμενα.
Ακομα και αν εχουμε φυτεψει δυο η τριων ετων δενδρα, εκει στο κλαδεμα <<τα χερια μας θα ειναι κοντα>>, και δεν θα καταστρεφουμε τη φυλλωσια γιατι τη χρειαζεται το δενδρο για φωτοσυνθεση και την αναπτυξη του.
Αν δεν εχει πολλα πλαινα κλαρια και εχει ορθια, το νεαρο δενδρο μας, μπορουμε να κανουμε <<καποιες ασκησεις>>, με τα ορθια κλαρια, λυγιζοντας τα με προσοχη στο πλαι, ετσι σιγα σιγα θα παρουν οριζοντια κλιση και θα γινουν ποδιες.
Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.


Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.
Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.
Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.

Η ευτυχία του να εισαι καθηγητής

Ίσως πάνε πολλά χρόνια από τότε που κάποιος σε πήρε απ’ το χέρι και σε οδήγησε στο πρώτο σου σχολείο μα ακόμα ορκίζεσαι πως μπορείς να νιώσεις εκείνη τη γλυκιά αγωνία μπροστά στο άγνωστο που σου έσφιγγε το στομάχι. Τα χρόνια πέρασαν, το Δημοτικό έγινε Γυμνάσιο, το Γυμνάσιο έγινε Λύκειο και το Λύκειο με τη σειρά του Πανεπιστήμιο· το σφίξιμο ονομάστηκε επίσημα άγχος και το φτερούγισμα –υπό τους νέους όρους, των «μεγάλων»– ομοίως μα ακόμα κι έτσι στιγμή δεν έπαψες ν’ αγαπάς αυτήν την αίσθηση της νέας αρχής που συνέπιπτε τόσο ταιριαστά με το τέλος του καλοκαιριού.
Ίσως ήταν όνειρο, ίσως ήταν ανάγκη, ίσως πάλι και να σου προέκυψε στην πορεία· λες και το μυαλό σου δε χωρούσε την ενήλικη πραγματικότητα κι η καρδιά σου σε πρόσταζε να μη γίνεις σαν τον υπόλοιπο κόσμο που συνδέει τα ξεκινήματα με τις αλλαγές των αριθμών στις χρονολογίες μα να είσαι από εκείνους τους περίεργους τύπους που μετράνε τις πρωτοχρονιές με Σεπτέμβρηδες. Έγινες καθηγητής και το μόνο που άλλαξε είναι η θέση σου στην αίθουσα. Μα πόσο μπορεί η αλλαγή μιας θέσης να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία;
Δε μιλάω για τους καθηγητές που σέρνονται σε ρημαδιασμένες αίθουσες κι αφήνονται στη μιζέρια ενός ρουτινιασμένου μέλλοντος που μόνοι τους έχουν προδιαγράψει, ούτε για όλους αυτούς που χωλαίνουν ακόμη περισσότερο ένα ήδη διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα με τις σκουριασμένες τους αντιλήψεις.
Οι άνθρωποι που αναγνώρισαν πως η παιδεία είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ουδεμία σχέση είχαν ποτέ με όλους εκείνους που βλέπουν τους μαθητές τους σαν νομισματικές ισοτιμίες ή, χειρότερα, σαν αναγκαίο κακό.
Είναι ευλογία να είσαι καθηγητής κι οι άνθρωποι που επέλεξαν το συγκεκριμένο επάγγελμα ακούγοντας την καρδιά τους  γνωρίζουν τι εννοώ. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως δεν αρκεί να μπαινοβγαίνεις σε μια αίθουσα ή να κάθεσαι σε μια έδρα για να αξιώνεσαι τον τίτλο σου. Καθηγητής σημαίνει να εμπνέεις περισσότερο απ’ όσο διδάσκεις, να προωθείς την ελεύθερη έκφραση περισσότερο απ’ την παπαγαλία και να υψώνεις πνεύματα αντί για τη φωνή σου. Να είσαι αρκετά ρεαλιστής ώστε να γνωρίζεις πως δεν μπορείς να βγάλεις τον καλύτερο εαυτό του κάθε παιδιού μα να είσαι ταυτόχρονα τόσο τρελός ώστε να ξεκινάς την κάθε σου μέρα πιστεύοντας πως ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία σου να το καταφέρεις.πιστεύοντας πως ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία σου να το καταφέρεις.
Να πηγαίνεις βάσει πλάνου μα να είσαι αρκετά ευέλικτος και να γνωρίζεις πως τα παιδιά κι οι ανάγκες τους δε συνάδουν πάντα με την ημερήσια ύλη. Να μη φοβάσαι το χάος όπως όλοι μα να κεντράρεις στη δημιουργική πλευρά του και να σου αρκεί το γεγονός πως έμαθες έστω και σ’ έναν άνθρωπο πως ουσιαστική παιδεία δεν είναι ο βαθμός του διαγωνίσματος μα η διαπίστωση πως η ουσία δεν είναι στους αριθμούς.
Κι όσο κι αν σε βαραίνει ώρες-ώρες η αποστολή σου, τόσο εύκολα να ξεχνάς τα ζόρια σου διαπιστώνοντας πως έχεις μια ικανότητα που δεν έχουν πολλοί άνθρωποι, ν’ αλλάζεις τη ζωή εκείνων που έτυχε να είναι ακροατήριό σου, έστω κι αν κάποιες στιγμές σε κοιτούν βαριεστημένα.
Να περνάει ο καιρός και να διαπιστώνεις πόσο πλασματική έννοια είναι ο χρόνος,  πως είναι μέρες που οι ώρες τρέχουν αδυσώπητα κι άλλες που το ρολόι μοιάζει να σταματάει· κάποιες φορές να πιστεύεις πως μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο κι άλλες να σφίγγεις τα δόντια για να μην τα παρατήσεις.
Να γελάς με τα αστεία μιας γενιάς μακρινής απ’ τη δικιά σου, της οποίας το πνεύμα δε σε αφήνει ποτέ να γεράσεις, να δουλεύεις περισσότερο απ’ όσο φανταζόσουν και ν’ αντλείς όλη σου τη δύναμη απ' τη σκέψη πως οι δάσκαλοι που γουστάρουν να διδάσκουν, πλάθουν μαθητέςπου γουστάρουν να μαθαίνουν, κι όλα ξαφνικά να σου φαίνονται λίγο πιο απλά.
Κι ας έρθουν να σου πουν πως δεν κάνεις τίποτα σοβαρό όλη μέρα, πως υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται περισσότερο από ‘σένα, πως δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για εξάντληση εσύ που κάθεσαι τρεις μήνες το χρόνο· όσο κι αν εξοργίζεσαι στιγμιαία πάντα να το αφήνεις να περάσει επειδή θα ξέρεις πως τέτοιες ρήσεις λέγονται συνήθως από άτομα που μετράνε τις εργατομέρες με ένσημα κι όχι με χαμόγελα.
Θα σου το πουν άνθρωποι που η δουλειά τους τελειώνει στο γραφείο και δεν κάνουν άλλη τόση δουλειά στο σπίτι, που δε γνωρίζουν τι θα πει να περνάς τα βράδια σου πάνω από γραπτά, που δε νοιάζονται για τα ξένα παιδιά περίπου όσο νοιάζονται για τα δικά τους.
Ναι, είναι ευλογία να είσαι καθηγητής γιατί ποτέ δεν είσαι μόνο αυτό· είσαι ταυτόχρονα ψυχολόγος γιατί γνωρίζεις να δίνεις κίνητρα και να διαβάζεις ψυχές, είσαι γιατρός που πολεμάει μικρόβια και μικροασθένειες, είσαι ηθοποιός επειδή έχεις μάθει να χαμογελάς μπροστά στο κοινό σου όσο κι αν η καρδιά σου καταρρέει στα παρασκήνια, είσαι αστυνόμος, προπονητής μα πάνω απ’ όλα είσαι ένας δεύτερος γονιός που καλείται να σταθεί στο πλάι μιπλάι μιας γενιάς που σιχάθηκε ν’ ακούει πως δεν έχει μέλλον, που έχει ανάγκη να πιστέψει στην ικανότητά της να φτιάξει τον κόσμο απ’ την αρχή και χρειάζεται να χωνέψει πως τα λουλούδια που φυτεύεις μόνος σου μυρίζουν πάντα πιο όμορφα· μην την απογοητεύσεις.