ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2018

Ο μυθος των δυο λυκων του Ανδρεα Δρυμιωτη* απο την Καθημερινη

Η ιστορία των θυμάτων της Marfin, δυστυχώς, πάει πολύ μακριά. Η συλλογική συνείδησή μας την έχει ξεχάσει. Καμιά εκδήλωση δεν γίνεται στη μαύρη αυτή επέτειο. Σποραδικά αναφέρονται τα ονόματα των θυμάτων.
Ο​​ι Ινδιάνοι Cherokee φημίζονται για τη σοφία τους, την οποία εκφράζουν με πολύ απλές ιστορίες, οι οποίες όμως αποκρυσταλλώνουν μεγάλα και πολύ βαθιά νοήματα. Ετσι είναι και ο μύθος των δύο λύκων, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, εδώ και αιώνες.
Ο παππούς θέλοντας να νουθετήσει τον εγγονό του και να του δώσει ένα εύληπτο μάθημα ζωής, του διηγείται την ακόλουθη ιστορία: «Παιδί μου, μέσα μου και μέσα σου, αλλά και μέσα σε όλους του ανθρώπους παλεύουν δύο λύκοι. Ο ένας είναι κακός και τρέφεται με μίσος, θυμό, φθόνο, βία, απληστία, αλαζονεία, ενοχές, δυσαρέσκεια, κατωτερότητα, ψέματα, ψευτοπερηφάνια, και εγωισμό. Ο άλλος είναι καλός και τρέφεται με χαρά, ειρήνη, αγάπη, ελπίδα, γαλήνη, ταπεινότητα, ευγένεια, καλοσύνη, ενσυναίσθηση, γενναιοδωρία, αλήθεια, συμπόνια και πίστη». Τότε ο μικρός τον ρωτάει: «Παππού, ποιος λύκος θα νικήσει;» Και ο παππούς του απαντάει: «Αυτός που με τις πράξεις μας, τρέφεται περισσότερο».
Αλήθεια, πόση σοφία κρύβεται σε αυτή την απλή ιστοριούλα. Μακάρι όλοι οι γονείς και οι παππούδες να μιλούσαν στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους για τους δυο λύκους που παλεύουν μέσα μας. Αλλά και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα έπρεπε να λένε την ίδια ιστορία στους μαθητές και φοιτητές τους, μήπως και βελτιωθούμε σαν χώρα. Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν φροντίζουμε να ταΐζουμε τον καλό λύκο, αλλά εδώ και μερικά χρόνια μπουκώνουμε κυριολεκτικά τον κακό λύκο.
Μην πάτε μακριά, αλλά στο κοντινό 2008, όταν αφήσαμε τα δήθεν «θυμωμένα» παιδιά να καίνε για τρεις ημέρες την Αθήνα και άλλες πόλεις, με την πλήρη ανοχή της αστυνομίας. Ποιον λύκο τάιζαν τα θυμωμένα παιδιά; Είχα τότε αγανακτήσει όταν σε φιλικές συγκεντρώσεις άκουγα ανθρώπους μορφωμένους να δικαιολογούν το κάψιμο της Αθήνας, λέγοντας ότι οι κανακάρηδές τους είχαν πολύ θυμό μέσα τους και έπρεπε κάπου να εκτονωθούν! Δεν νομίζω ότι εκτονώθηκαν. Αντίθετα, εθίστηκαν στην καταστροφή και τη βία, που σήμερα έχουν πλέον λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αποτέλεσμα: Διάφορες συλλογικότητες έχουν αυτοανακηρυχθεί σαν κριτές και εκτελεστές, ώστε απονέμουν με συνοπτικές διαδικασίες τη δική τους δικαιοσύνη, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη συντεταγμένη πολιτεία. Ασκούν μάλιστα και εξωτερική πολιτική, εισβάλλοντας ή προκαλώντας ζημιές σε πρεσβείες ξένων κρατών, πράξεις που ισοδυναμούν με εισβολή σε ξένο έδαφος. Ποιο λύκο ταΐζουν όλοι αυτοί και εμείς που τους ανεχόμαστε, γιατί θεωρούμε ότι κάνουν ακτιβισμό; Το χειρότερο είναι ότι υπάρχουν πολλοί που τους δικαιολογούν. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη μας είπε ότι «και στον Λευκό Οίκο πετάνε τρικάκια, αλλά δεν τους συλλαμβάνουν»! Δεν μας είπε, όμως, τι θα τους έκαναν αν πέταγαν μπογιές στο κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου και έκαναν ζημιές στο εσωτερικό του. Να του το πω εγώ. Θα τους είχανε μπαγλαρώσει με συνοπτικές διαδικασίες, θα τους κλείνανε μέσα και θα τους υποχρέωναν να πληρώσουν τις ζημιές!
Εκεί όμως που πραγματικά θυσιάσαμε τον «μόσχο τον σιτευτό» για να ταΐσουμε τον κακό λύκο, είναι το 2010 με τους δήθεν «αγανακτισμένους». Κάψανε τρεις νέους ανθρώπους και ένα αγέννητο μωρό για να εκτονώσουν και αυτοί τον θυμό τους. Φωνάζανε μάλιστα «κάψτε τους, κάψτε τους», ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις προθέσεις τους! Ποιο ήταν το έγκλημα των θυμάτων τους; Απλά δούλευαν και δεν μετείχαν στην απεργία. Εχουν περάσει από τότε οκτώ ολόκληρα χρόνια. Οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι ανάμεσά μας, γιατί η δικαιοσύνη υποτίθεται ότι δεν τους βρήκε. Παρ’ όλα τα πολλά video που υπάρχουν, δεν βρέθηκε το «κατάλληλο» video που να δείχνει τους ενόχους με τα χέρια υψωμένα να κρατούν και να ρίχνουν τις μολότοφ. Αυτή είναι η φτηνή δικαιολογία για την απαλλαγή των υπόπτων. Λες και σε όλους τους φόνους βρίσκεται οπτικό αποδεικτικό υλικό που δείχνει τον δολοφόνο να μαχαιρώνει ή να πυροβολεί το θύμα. Ποιο λύκο ταΐζει η δικαιοσύνη; Σίγουρα, όχι τον καλό λύκο. Μια και το έφερε η κουβέντα για τη δικαιοσύνη, αλήθεια πώς εξυπηρετείται η δικαιοσύνη όταν πρόσφατα (Μάρτιος 2018) απαλλάχθηκε κάποιος μεγαλόσχημος υπουργός, ο οποίος το 2013 προέτρεπε το πλήθος «να λιντσάρει τον Πάχτα», με τη δικαιολογία ότι δεν το εννοούσε κυριολεκτικά, αλλά μεταφορικά θέλοντας να πει «καταψηφίστε τον Πάχτα»! Οταν για τη δικαιοσύνη το ρήμα «λιντσάρω» γίνεται δεκτό σαν συνώνυμο με το «καταψηφίζω», τότε ο κακός λύκος κάνει πάρτι.
Η ιστορία των θυμάτων της Marfin, δυστυχώς, πάει πολύ μακριά. Η συλλογική συνείδησή μας την έχει ξεχάσει. Καμιά εκδήλωση δεν γίνεται στη μαύρη αυτή επέτειο. Σποραδικά αναφέρονται τα ονόματα των θυμάτων. Αντίθετα στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου γίνονται εκδηλώσεις μνήμης και καταστροφής σε όλη τη χώρα. Βλέπετε, στην αξιακή κλίμακα του κακού λύκου οι τρεις και το αγέννητο της Marfin έχουν λιγότερη αξία από τον δεκαεξάχρονο που πυροβόλησε αστυνομικός. Η συμπόνια τρέφει τον καλό λύκο, γι’ αυτό και είναι ανεπιθύμητη, ενώ ο θυμός και η καταστροφή είναι τα αγαπημένα φαγητά του κακού λύκου.
Συνεχίζουμε με τα απαράδεκτα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011, όταν το θυμωμένο πλήθος εμπόδισε τη στρατιωτική παρέλαση, φωνάζοντας υβριστικά συνθήματα εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τον χώρο. Οπαδοί του Σύριζα φώναζαν «Προδότη Παπούλια», ώστε να συντηρούν το μίσος και τον θυμό. Ο χαρακτηρισμός «προδότη» είναι πολύ βαρύς για να εκτοξεύεται με τόση ευκολία, αλλά ο κακός λύκος όλα τα χωνεύει. Το περιστατικό αυτό υπήρξε ο καταλύτης αλλά ταυτόχρονα και ο πυροκροτητής στις δραματικές πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν, με κυρίαρχο γεγονός την παραίτηση του πρωθυπουργού, αφού προηγουμένως είχε εξαγγείλει ένα αχρείαστο δημοψήφισμα, προκαλώντας την οργή της Ευρώπης.
Η καλλιέργεια του μίσους συνεχίζεται. Στις εκλογές του Μαΐου του 2012, το προεκλογικό σύνθημα του Σύριζα ήταν «ή εμείς, ή αυτοί»! Λες και «αυτοί» δεν είναι Ελληνες αλλά μισητοί εχθροί! Αισίως φτάνουμε στο μοιραίο 2015, όπου με ψέματα και περισσότερα ψέματα, αλλά και μίσος ταξικό, ο Σύριζα αναλαμβάνει την κυβέρνηση της χώρας. Από τότε ζούμε μέσα στο ψέμα. Η ευκολία με την οποία εκστομίζονται τα μεγαλύτερα ψέματα είναι μοναδική. Οι άνθρωποι έχουν ταλέντο. Δεν ιδρώνει το αυτί τους.
Εκεί όμως που κυριολεκτικά η κυβέρνηση δημιούργησε εκτροφείο κακών λύκων ήταν η παιδεία μας. Μια από τις πρώτες ενέργειές της ήταν η επαναφορά του ακαδημαϊκού ασύλου, με τις γνωστές συνέπειες που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία τρία χρόνια. Τα πανεπιστήμιά μας και ιδιαίτερα το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο έχουν εξελιχθεί σε χώρους απόλυτης ανομίας με διακίνηση ναρκωτικών και ορμητήρια αναρχικών συλλογικοτήτων. Εχουμε τόσο συνηθίσει τη βία, που δεν μας εκπλήσσει ο εβδομαδιαίος καταιγισμός μολότοφ κατά αστυνομικών στη Στουρνάρη.
Τη σκυτάλη πήρε η Θεσσαλονίκη. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, «άγνωστοι» με ορμητήριο το Αριστοτέλειο πέταξαν τριάντα μολότοφ στους αστυνομικούς για να τους κάψουν!
Ουσιαστικά τα τελευταία δέκα χρόνια ζούμε μέσα στο μίσος, τη βία και το ψέμα. Εχουμε καταφέρει να διχαστούμε και να τρωγόμαστε πολιτικά, ιδεολογικά, ποδοσφαιρικά, γεωγραφικά, κοινωνικά και ταξικά. Κρίμα, δεν το αξίζει αυτή χώρα.
Τέλος, δεν πρέπει να αγνοήσουμε την απληστία που τρέφει τον κακό λύκο. Το κύκλωμα με τα φάρμακα των καρκινοπαθών αποδεικνύει ότι μπροστά στο χρήμα γιατροί, φαρμακοποιοί, νοσηλευτές και άλλοι μπορούν χωρίς τύψεις να επισπεύδουν τον θάνατο των ασθενών τους, προκειμένου να κερδίσουν μερικά χρήματα. Αλήθεια, ένας πληρωμένος δολοφόνος σκοτώνει κάποιον άγνωστό του προκειμένου να εισπράξει το συμβόλαιο θανάτου. Αυτοί, όμως, «δολοφονούσαν» τους ασθενείς που υποτίθεται ότι φρόντιζαν. Πόση σκληρότητα μπορεί να κρύβει η ψυχή του ανθρώπου. Η διάρκεια και το μέγεθος του κυκλώματος είναι αμφίβολο αν έχει παρόμοιό του σε κάποια άλλη χώρα.
Δυστυχώς, όπως έχουμε καταντήσει, όχι μόνο θα νικήσει ο κακός λύκος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι δεν θα γίνει κανένας αγώνας. Απλούστατα, ο καλός λύκος που έχουμε όλοι μέσα μας, θα πεθάνει από ασιτία!
* Ο κ. Ανδρέας Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.
Έντυπη

Παρασκευή, Ιουνίου 15, 2018

Να γιατι δεν πάω τους γενοκτόνους Τουρκους

Εγραφε ώρες πριν από τον απαγχονισμό του ο Ακριτίδης: «Σεπτεμβρίου 13 του 1921. Αμάσεια. Ανεξάρτητα Δικαστήρια. 
Αγαπητή μου σύζυγε Κλειώ. Σήμερον εκάναμεν λειτουργίαν και κοινωνήσαμεν όλοι μας, εκατόν πενήντα τον αριθμόν. Καθ’ ημέραν ανά εξήντα τον αριθμόν απαγχονίζουν, αύριον είναι η δική μου η σειρά. Πόσες φορές σήμερα έκλαψα αλλά πού ωφελεί; Οταν θα ακούσης το λυπηρόν γεγονός να μην χαλάση ο κόσμος, έτσι ήτον πεπρωμένον, τα παιδιά ας παίξουν και ας χορέψουν... Ας βλέπω να κανονίσης όλα όπως ξέρης εσύ. Ο αγαπητός μου Θόδωρος ας αναλαμβάνη πατρικά καθήκοντα, και να μην αδικήση κανένα, τα παιδιά τον Γέργον, να τελειώση το σχολείο και να γίνη καλός πολίτης. Τον Γιάννην ας τον έχη μαζί του στη δουλειά, τα μικρά τον Παναγιώτην να τον στείλης στο σχολείον, την Βαλλεντίνην να την μάθης ραπτικήν. Την Φωφών να μην χωρίζεσαι ενόσω ζης. Ο αγαπητός Στάθιος ας διεκπεραιώση τας υποθέσεις μου δωρεάν και ας έχει την ευχήν μου. Ο Παπά Συμεών ας με μνημονεύση ενόσω ζη, να με κάνης σαρανταλείτουργον, μνημόσυνον, να δώσεις πέντε λίρες στην Φιλόπτωχον, πέντε λίρες στην Μέριμναν, πέντε λίρες στου Λυκαστή το σχολείον.
Και ας με συγχωρέσουν όλοι οι αδερφοί μου, οι νυφάδες και όλοι οι συγγενείς και φίλοι μου.
Αντίο σας, βαίνω προς τον πατέρα μου και συγχωρήσατέ με.
Αλέξανδρος Ακριτίδης».
Η τελετή
Με το χάραμα της επομένης ο «κοινοτικός άρχων» της Τραπεζούντος απαγχονίστηκε, ακολουθώντας τη μοίρα εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου και της υπόλοιπης Μικράς Ασίας. Το γράμμα έφτασε πολύ καιρό μετά στα χέρια της συζύγου του, πιθανότατα από κάποιον φρουρό στον οποίο κατέβαλε μπαξίσι και στην ανάγνωσή του δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια των εκατοντάδων Ελλήνων Ποντίων μεταναστών, που παρέστησαν στα αποκαλυπτήρια του μνημείου που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Λυκούργος Παπαντωνιάδης στο προαύλιο της εκκλησίας των Αγίων Πάντων στη βαυαρική πρωτεύουσα.

Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2018

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΆΤΕ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΆΤΕ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Εγω πάντως θα πάω  
Γιατί το θέμα του συλλαλητηρίου, τα κίνητρα, ο πυρήνας του ομολογημένου στόχου του και ο ειρηνικός χαρακτήρας του με γοητεύουν και με βρίσκουν σύμφωνο. Το Μακεδονικό είναι ένα πολύ σοβαρό εθνικό ζήτημα. Αυτό το κρατικό μόρφωμα, που το αναγνωρίζω και δεν το επιβουλεύομαι ως Ελληνας, έχει βαθύτατο αλυτρωτικό χαρακτήρα και φύση. Αυτό αποδεικνύεται από τη σύντομη ιστορική του μέχρι σήμερα πορεία, την επιλογή του ονόματος, τις συνθήκες επιλογής, το Σύνταγμά του, αυτά που διδάσκουν στα σχολεία τους και τις εμβληματικές πολιτιστικές  επιλογές τους. 

Θα πάω…

Απ’ όλα όσα με προβληματίζουν και ανησυχώ, το πιο βασικό είναι ο θεμελιώδης νόμος του κράτους αυτού. Με βασανίζει ο διακηρυκτικός και διεκδικητικός σε βάρος των γειτονικών κρατών (και προφανώς εναντίον της Ελλάδας) χαρακτήρας του προοιμίου του. Μια ατέλειωτη σειρά άρθρων, όπως το 3, το 7, η τροπολογία 4, η τροπολογία 5 και η τροπολογία 7 υποστηρίζουν σθεναρά την αλυτρωτική φύση αυτού του μικρού κράτους. Κορυφαία παραμένει η διάταξη του άρθρου 49, με την οποία το κράτος των Σκοπίων ενδιαφέρεται «για το status και τα δικαιώματα των ανθρώπων που ανήκουν στον μακεδονικό λαό των γειτονικών χωρών… Και ενδιαφέρεται για τα πολιτισμικά, οικονομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών της δημοκρατίας στο εξωτερικό». 

Θα πάω…

Γιατί δύσκολα εμπιστεύομαι το πολιτικό προσωπικό αυτού του κράτους. Το Σεπτέμβριο 1995 η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε ένα δεσμευτικό Κώδικα Συμπεριφοράς. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η Ελλάδα και το κράτος των Σκοπίων άρχισαν διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Αυτές οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας παραβιάζει, καθ’ όλη τη διάρκεια μέχρι σήμερα συστηματικά το γράμμα και το πνεύμα της συμφωνίας. Και, φυσικά, τις υποχρεώσεις που πηγάζουν από αυτή. 

Προβάλλει μεγαλοϊδεατικές εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας. Σε χάρτες. Σε σχολικά εγχειρίδια. Σε βιβλία Ιστορίας. Ενισχύει αλυτρωτικές διεκδικήσεις και υποδαυλίζει εθνικιστικά αισθήματα μέσα στα σύνορά μας. Μέσα στα εδάφη μας! Χρησιμοποιεί την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στους διεθνείς οργανισμούς. Ακόμα και στα Ηνωμένα Εθνη.

 Παρά το γεγονός ότι έχει προσχωρήσει σε αυτά με την προϋπόθεση να χρησιμοποιεί την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Χρησιμοποιεί σύμβολα, όπως ο Ηλιος της Βεργίνας. Και άλλα σύμβολα που ανήκουν στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά. Προβαίνει ή ανέχεται προκλητικές ενέργειες που υποδαυλίζουν εχθρότητα και φανατισμό. Οπως η παραποίηση της ελληνικής σημαίας και η αντικατάσταση του χριστιανικού σταυρού με τη ναζιστική σβάστικα. 

Θα πάω…

Γιατί θέλω να βρεθεί λύση. Και η λύση αυτή να λάβει τις διαστάσεις ενός κεφαλαίου του διεθνούς δικαίου. Δεσμευτική έναντι όλων. Αποκρούω, ρητά, τις σκέψεις να τ’ αφήσουμε όλα για αργότερα. Κάτι τέτοιες αντιλήψεις είναι, περίπου, τυχοδιωκτικές. Χωρίς, όμως, να είμαι ενδοτικός. Αν κάποιοι πρέπει να βιάζονται είναι άλλοι. Και αυτοί και άλλοι βιάζονται για να μπει αυτό το κράτος στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Θα πάω…

Οχι για να βοηθήσω κάποιους να κάνουν καριέρα. Ούτε για να ανεχτώ τέτοιες «μωρές» φιλοδοξίες, αλλά φιλοδοξώ, μαζί με τους πολλούς άλλους, να δώσουμε στα χέρια αυτών που εκπροσωπούν τη χώρα μας ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Πρέπει να είσαι ιστορικά και πολιτικά τυφλός για να μη διαγνώσεις τις συνέπειες από τη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Με παραδειγμάτισε.

Θα πάω…

Μόνος μου… Εστω, με την παρέα μου. Δεν θα με βρείτε σε μπλοκ. Δεν ανέχομαι σε τέτοιες συγκεντρώσεις άλλες σημαίες. Και το μήνυμα από όλους μας θα είναι πεντακάθαρο. Μια σημαία μας εκπροσωπεί. Την κρατήσαμε. Την κρατάμε. Και θα την κρατάμε! Την εθνική μας συνείδηση δεν την καθοδηγεί κανένα κόμμα και καμιά παράταξη. Δεν την έχουμε εκχωρήσει σε κανέναν. Είτε σε πρόσωπα. Είτε σε συλλογικότητες. 

Θα πάω…

Δεν ξέρω τι θα πουν γνωστοί και άγνωστοι. Δεν ξέρω πώς θα σχολιάσουν εκείνοι που διεκδικούν αποκλειστικότητες στον εθνικό και ιδεολογικό στοχασμό. Θέλω να πείσω και άλλους να έρθουν σε αυτή τη συγκέντρωση. Να δώσω κι εγώ το μικρό παράδειγμά μου. Ξέρω πολύ καλά ότι ο όγκος του συλλαλητηρίου στέλνει το βασικό και αδιαπραγμάτευτο μήνυμα προς όλους. Και, κυρίως, προς το εσωτερικό της χώρας. Δεν είμαστε ηττοπαθείς. Ακόμα και μέσα στην καυτή λάβα της πολυπαραγοντικής κρίσης που βιώνουμε. Το ’χουμε αποδείξει από παλιά. Στα καίρια προβλήματα της πατρίδας γινόμαστε ξανά μεγάλοι. 

Θα πάω…

Δεν είμαι ακροδεξιός. Δεν είμαι εθνικιστής. Δεν είμαι αρχαιολάγνος. Δεν είμαι λαϊκιστής. Ούτε και οι φίλοι και οι παρέες μου. Και, απ’ όσα θυμόμαστε, στις κρίσιμες ώρες των τελευταίων δεκαετιών σταθήκαμε ενεργά στη σωστή μεριά.

Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2018

Ο νέος χάρτης του «επιδόματος παιδιού»

Υπουργός Φωτιου
Τα στοιχεία με τα νέα ποσά ανά αριθμό παιδιών και εισοδηματικό κλιμάκιο. Κερδισμένοι και χαμένοι. Αναλυτικός πίνακας.
Η εσωτερική αναδιανομή που επιτυγχάνεται, παράλληλα με την αύξηση του προϋπολογισμού κατά 40% (στα 910 εκατ. ευρώ το 2018 από 650 εκατ. ευρώ το 2017) έχει ως αποτέλεσμα περίπου 698.800 οικογένειες να δουν τα επιδόματα που ήδη λαμβάνουν, να αυξάνονται.
Στον αντίποδα, ένα μικρό ποσοστό στο σύνολο των δικαιούχων, περίπου 14.529 οικογένειες, κυρίως τρίτεκνες με εισόδημα άνω των 33.000 ευρώ, χάνουν τελείως την παροχή. Στους «χαμένους» συγκαταλέγονται επίσης 54.550 οικογένειες με τρία ή περισσότερα παιδιά και εισοδήματα από 13.500 ευρώ και άνω, που θα δουν μειώσεις από 1,66% έως και 32,12%. 
Αλλο ενα κατάπτυστο νομοσχέδιο ετοιμάζεται .Εχοντας την Σβιετικου τυπου φιλοσοφία μοιράζει ψιχουλα σε μονογονεικες οικογένειες και οικογένειες με 1ή 2 παιδιά,ξεχνώντας την μέχρι τωρα φιλοσοφία οτι τα επιδόματα δινόντουσαν για δημογραφικούς λόγους .Πχ Αν κάποιος εχει 1ή 2 παιδιά δεν θα πάει να κάνει 3ο Αντιθετα κάποιος που έχει 3-4 ή 5 παιδιά με λιγη βοήθεια και κάνοντας χρηση τον ιματισμό των άλλων θα προχωρήσει
πηγη: http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1587576/o-neos-harths-toy-epidomatos-paidioy.html

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2017

Τα γεγονότα πριν και μετά την εξέγερση στο πολυτεχνείο

ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΌς ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ  
Τον Ιούνιο του 1973, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, προχώρησε στην πολιτικοποίηση του στρατιωτικού καθεστώτος. Στις 8 Οκτωβρίου 1973 όρισε Πρωθυπουργό το Σπύρο Μαρκεζίνη, με εντολή το σχηματισμό πολιτικής Κυβερνήσεως και διεξαγωγή εκλογών στις αρχές του 1974. Ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη για την εθνική επέτειο ο κ. Μαρκεζίνης, το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, στο Κυβερνείο, συνάντησε ιδιαιτέρως, τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας προς τους οποίους ανακοίνωσε το πρόγραμμά του. Στη συζήτηση ήμουν παρών, όπως και όλοι οι Υπασπιστές των Αρχηγών. Εν κατακλείδι ο Πρωθυπουργός, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, διαβεβαίωσε τους Αρχηγούς ότι, όλα θα εξελίσσονταν ομαλά και αποτελεσματικά, και η κοινοβουλευτική δημοκρατία θα αποκαθίστατο, εφόσον θα είχε τη στήριξή τους, στις αποφάσεις του. Οι ελευθερίες είχαν ήδη αποκατασταθεί, ο στρατιωτικός νόμος είχε αρθεί και με τη γενική αμνηστία που είχε χορηγηθεί, αφέθησαν, άπαντες, οι καθοιονδήποτε λόγο κρατούμενοι, ελεύθεροι.
Παρά ταύτα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, εκδηλώθηκαν φοιτητικές κινητοποιήσεις, οι οποίες, το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου, διογκώθηκαν και κατέληξαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η ανοχή του νέου καθεστώτος, προς τους εξεγερθέντες, δεν οδήγησε σε εκτόνωση, αλλά σε επιδείνωση της καταστάσεως. 
Η Αστυνομία καίτοι ενισχύθηκε από δυνάμεις της Χωροφυλακής, κατέστη αδύνατο να επιβάλει την τάξη. Στους γύρω δρόμους από το Πολυτεχνείο, επικρατούσε πανικός. Οι διαδηλωτές επετίθεντο κατά των μέσων συγκοινωνίας, των αστυνομικών δυνάμεων, αλλά και των Υπηρεσιών και Οργανισμών, με ανταλλαγή πυροβολισμών και την δημιουργία θυμάτων. 
Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου αποφασίσθηκε η εκκένωση του Πολυτεχνείου με τη χρησιμοποίηση του Στρατού. Το θρυλικό άρμα παραβίασε την κεντρική είσοδο του Πολυτεχνείου. Στρατιώτες εισήλθον εντός αυτού, άνοιξαν όλες τις εξόδους και προστάτευσαν τους φοιτητές και όλους όσοι είχαν εισχωρήσει στο Πολυτεχνείο, να αποχωρήσουν εν ασφαλεία.
Τα γεγονότα αυτά τα παρακολουθούσαμε από το Αρχηγείο Χωροφυλακής επί της οδού Ιουλιανού 36. 
Μισή ώρα, περίπου μετά την επέμβαση του Στρατού, με εντολή του Αρχηγού συνόδευσα τον Αντισυνταγματάρχη Κορμά Μαρίνο, στο Πολυτεχνείο, προκειμένου να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα από την επέμβαση και να αναφέρουμε.
Η κατάσταση που διαπιστώσαμε ήταν η εξής: Στην κυρία είσοδο του Πολυτεχνείου, όπου είχε ενεργήσει το άρμα, βρισκόταν ο Αστυνόμος Α΄ Καρακίτσος. Οι πόρτες ήταν όλες ανοικτές και ο χώρος εντός του Πολυτεχνείου έρημος. Επισκευφήκαμε όλους τους χώρους, όπου διαπιστώσαμε γενική αναστάτωση από κατεστραμμένα αντικείμενα. Ουδέν έτερον. Εξερχόμενοι ρωτήσαμε τον Καρακίτσο, αν υπήρξαν θύματα κλπ. Η απάντηση ήταν ότι τραυματίσθηκε στο πόδι μία κοπέλα από κάποιο αντικείμενο και αυτό ήταν το μοναδικό περιστατικό.
Εξαιτίας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, επεβλήθησαν περιορισμοί. Από την επομένη, κάθε απόγευμα συνόδευα τον Αρχηγό στο ΓΕΕΘΑ, όπου γινόταν σύσκεψη προς ανάλυση της καταστάσεως, η οποία μετά από ελάχιστες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, τις δύο επόμενες ημέρες, άρχισε να εκτονώνεται και η ζωή να βρίσκει τον κανονικό της ρυθμό.
Στη σύσκεψη της 24ης Νοεμβρίου, διαπιστώθηκε, από όλες τις εκθέσεις των Υπηρεσιών, ότι η δημόσια τάξη είχε αποκατασταθεί και δεν υπήρχε λόγος συνεχίσεως των περιοριστικών μέτρων. Μάλιστα ο Αρχηγός Χωροφυλακής έδωσε εντολή να λήξει η επιφυλακή και να ληφθούν μόνο αυξημένα μέτρα επαγρύπνησης. Καθ’ οδόν προς το Αρχηγείο, ο Αρχηγός μου αποκάλυψε ότι στη σύσκεψη συζητήθηκε μία πληροφορία που έλεγε ότι, απόψε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης, επρόκειτο να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο-Μαρκεζίνη, αλλά αξιολογήθηκε ως άνευ σημασίας. Η πληροφορία όμως επαληθεύθηκε. Το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, όταν πήγα στο Αρχηγείο πληροφορήθηκα ότι ο Αρχηγός είχε συλληφθεί. Είχε ορισθεί αρχηγός ο Ταξίαρχος κ. Καραμπάτσος και τη θέση των Υπασπιστών την είχαν καταλάβει άλλοι συνάδελφοι.
Οι φήμες οργίαζαν τόσο για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όσο και για τα μελλοντικά τεκταινόμενα.
Προσωπικώς α) Τιμώ κάθε ενέργεια των νέων για ελευθερία και δημοκρατία. β) Καταδικάζω την εκμετάλλευση των αγνών αγώνων των νέων. γ) Στο Πολυτεχνείο ουδείς νεκρός υπήρξε, από την επέμβαση του Στρατού και της Αστυνομίας. δ) Η «ματωμένη» Σημαία αποτελεί απάτη. ε) Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αντίθετα από τα σκοπούμενα, ανέκοψε τον ομαλό εκδημο-κρατισμό της Χώρας και οδήγησε στην επιβολή της σκληρής και εγκληματικής δικτατορίας του Ιωαννίδη, με τα γνωστά αποτελέσματα, της εθνικής τραγωδίας της Κύπρου. στ) Κάποτε, εκείνοι που πιστεύουν στην αλήθεια, πρέπει να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους για το Πολυτεχνείο και να βάλουν τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Εθνικό είναι ότι είναι αληθές. Αυτό όχι να το λέμε όπου μας συμφέρει, αλλά πάντοτε. ζ) Όποιος λέει τη δική του άποψη και καταθέτει τα δικά του στοιχεία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δεν είναι οπωσδήποτε χουντικός!!
Όταν υπηρετούσα στην Κηφισιά, το 1980 νομίζω, ενημέρωσα τον κ. Αβέρωφ για τα αποτελέσματα από τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Ο Αβέρωφ παρατήρησε: Το ανύπαρκτο Πολυτεχνείο θα ταλαιπωρεί την Αθήνα για χρόνια!! Με παραλλαγές προσθέτω εγώ σήμερα!!

 Nikos Koutroumpis , δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, αλλά στο Αρχηγείο που υπηρετούσα, έφθαναν πληροφορίες ότι σε πολλές περιπτώσεις είχε διαπιστωθεί ότι μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν άτομα που πυροβολούσαν. Ειδικότερα στην επίθεση των διαδηλωτών, κατά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, στην οδό Μάρνη και 3ης Σεπτεμβρίου,, η φρουρά ( Χωροφυλακή) αναγκάσθηκε να κάνει χρήση των όπλων διότι δέχθηκε ένοπλη επίθεση. Όσο για τα Τμήματα του Στρατού, είναι γνωστό ότι πυροβολούσαν προς εκφοβισμό στον αέρα. Αυτό ήταν η αιτία που υπήρξαν θύματα στην περιφέρεια των Αθηνών, από αδέσποτες σφαίρες. Όσο για τους προβοκάτορες, ασφαλώς υπήρξαν. Πρόθεσή μου δεν είναι η αναζήτηση ευθυνών, αλλά η περιγραφή των γεγονότων και των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από αυτά, επί τη βάσει πραγματικών περιστατικών, που περιήλθαν στη γνώση μου. Η Ασφάλεια Προαστίων, η οποία παρακολουθούσε τις δραστηριότητες, θυμάμαι ότι συνέταξε λεπτομερή Έκθεση, στην οποία περιέλαβε λεπτομέρειες. Αυτά για την ιστορία.