ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2017

Τα γεγονότα πριν και μετά την εξέγερση στο πολυτεχνείο

ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΌς ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ  
Τον Ιούνιο του 1973, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, προχώρησε στην πολιτικοποίηση του στρατιωτικού καθεστώτος. Στις 8 Οκτωβρίου 1973 όρισε Πρωθυπουργό το Σπύρο Μαρκεζίνη, με εντολή το σχηματισμό πολιτικής Κυβερνήσεως και διεξαγωγή εκλογών στις αρχές του 1974. Ευρισκόμενος στη Θεσσαλονίκη για την εθνική επέτειο ο κ. Μαρκεζίνης, το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, στο Κυβερνείο, συνάντησε ιδιαιτέρως, τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας προς τους οποίους ανακοίνωσε το πρόγραμμά του. Στη συζήτηση ήμουν παρών, όπως και όλοι οι Υπασπιστές των Αρχηγών. Εν κατακλείδι ο Πρωθυπουργός, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, διαβεβαίωσε τους Αρχηγούς ότι, όλα θα εξελίσσονταν ομαλά και αποτελεσματικά, και η κοινοβουλευτική δημοκρατία θα αποκαθίστατο, εφόσον θα είχε τη στήριξή τους, στις αποφάσεις του. Οι ελευθερίες είχαν ήδη αποκατασταθεί, ο στρατιωτικός νόμος είχε αρθεί και με τη γενική αμνηστία που είχε χορηγηθεί, αφέθησαν, άπαντες, οι καθοιονδήποτε λόγο κρατούμενοι, ελεύθεροι.
Παρά ταύτα, τις αμέσως επόμενες ημέρες, εκδηλώθηκαν φοιτητικές κινητοποιήσεις, οι οποίες, το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου, διογκώθηκαν και κατέληξαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η ανοχή του νέου καθεστώτος, προς τους εξεγερθέντες, δεν οδήγησε σε εκτόνωση, αλλά σε επιδείνωση της καταστάσεως. 
Η Αστυνομία καίτοι ενισχύθηκε από δυνάμεις της Χωροφυλακής, κατέστη αδύνατο να επιβάλει την τάξη. Στους γύρω δρόμους από το Πολυτεχνείο, επικρατούσε πανικός. Οι διαδηλωτές επετίθεντο κατά των μέσων συγκοινωνίας, των αστυνομικών δυνάμεων, αλλά και των Υπηρεσιών και Οργανισμών, με ανταλλαγή πυροβολισμών και την δημιουργία θυμάτων. 
Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου αποφασίσθηκε η εκκένωση του Πολυτεχνείου με τη χρησιμοποίηση του Στρατού. Το θρυλικό άρμα παραβίασε την κεντρική είσοδο του Πολυτεχνείου. Στρατιώτες εισήλθον εντός αυτού, άνοιξαν όλες τις εξόδους και προστάτευσαν τους φοιτητές και όλους όσοι είχαν εισχωρήσει στο Πολυτεχνείο, να αποχωρήσουν εν ασφαλεία.
Τα γεγονότα αυτά τα παρακολουθούσαμε από το Αρχηγείο Χωροφυλακής επί της οδού Ιουλιανού 36. 
Μισή ώρα, περίπου μετά την επέμβαση του Στρατού, με εντολή του Αρχηγού συνόδευσα τον Αντισυνταγματάρχη Κορμά Μαρίνο, στο Πολυτεχνείο, προκειμένου να διαπιστώσουμε τα αποτελέσματα από την επέμβαση και να αναφέρουμε.
Η κατάσταση που διαπιστώσαμε ήταν η εξής: Στην κυρία είσοδο του Πολυτεχνείου, όπου είχε ενεργήσει το άρμα, βρισκόταν ο Αστυνόμος Α΄ Καρακίτσος. Οι πόρτες ήταν όλες ανοικτές και ο χώρος εντός του Πολυτεχνείου έρημος. Επισκευφήκαμε όλους τους χώρους, όπου διαπιστώσαμε γενική αναστάτωση από κατεστραμμένα αντικείμενα. Ουδέν έτερον. Εξερχόμενοι ρωτήσαμε τον Καρακίτσο, αν υπήρξαν θύματα κλπ. Η απάντηση ήταν ότι τραυματίσθηκε στο πόδι μία κοπέλα από κάποιο αντικείμενο και αυτό ήταν το μοναδικό περιστατικό.
Εξαιτίας των γεγονότων του Πολυτεχνείου, επεβλήθησαν περιορισμοί. Από την επομένη, κάθε απόγευμα συνόδευα τον Αρχηγό στο ΓΕΕΘΑ, όπου γινόταν σύσκεψη προς ανάλυση της καταστάσεως, η οποία μετά από ελάχιστες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, τις δύο επόμενες ημέρες, άρχισε να εκτονώνεται και η ζωή να βρίσκει τον κανονικό της ρυθμό.
Στη σύσκεψη της 24ης Νοεμβρίου, διαπιστώθηκε, από όλες τις εκθέσεις των Υπηρεσιών, ότι η δημόσια τάξη είχε αποκατασταθεί και δεν υπήρχε λόγος συνεχίσεως των περιοριστικών μέτρων. Μάλιστα ο Αρχηγός Χωροφυλακής έδωσε εντολή να λήξει η επιφυλακή και να ληφθούν μόνο αυξημένα μέτρα επαγρύπνησης. Καθ’ οδόν προς το Αρχηγείο, ο Αρχηγός μου αποκάλυψε ότι στη σύσκεψη συζητήθηκε μία πληροφορία που έλεγε ότι, απόψε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης, επρόκειτο να ανατρέψει τον Παπαδόπουλο-Μαρκεζίνη, αλλά αξιολογήθηκε ως άνευ σημασίας. Η πληροφορία όμως επαληθεύθηκε. Το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, όταν πήγα στο Αρχηγείο πληροφορήθηκα ότι ο Αρχηγός είχε συλληφθεί. Είχε ορισθεί αρχηγός ο Ταξίαρχος κ. Καραμπάτσος και τη θέση των Υπασπιστών την είχαν καταλάβει άλλοι συνάδελφοι.
Οι φήμες οργίαζαν τόσο για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου όσο και για τα μελλοντικά τεκταινόμενα.
Προσωπικώς α) Τιμώ κάθε ενέργεια των νέων για ελευθερία και δημοκρατία. β) Καταδικάζω την εκμετάλλευση των αγνών αγώνων των νέων. γ) Στο Πολυτεχνείο ουδείς νεκρός υπήρξε, από την επέμβαση του Στρατού και της Αστυνομίας. δ) Η «ματωμένη» Σημαία αποτελεί απάτη. ε) Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αντίθετα από τα σκοπούμενα, ανέκοψε τον ομαλό εκδημο-κρατισμό της Χώρας και οδήγησε στην επιβολή της σκληρής και εγκληματικής δικτατορίας του Ιωαννίδη, με τα γνωστά αποτελέσματα, της εθνικής τραγωδίας της Κύπρου. στ) Κάποτε, εκείνοι που πιστεύουν στην αλήθεια, πρέπει να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους για το Πολυτεχνείο και να βάλουν τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Εθνικό είναι ότι είναι αληθές. Αυτό όχι να το λέμε όπου μας συμφέρει, αλλά πάντοτε. ζ) Όποιος λέει τη δική του άποψη και καταθέτει τα δικά του στοιχεία για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, δεν είναι οπωσδήποτε χουντικός!!
Όταν υπηρετούσα στην Κηφισιά, το 1980 νομίζω, ενημέρωσα τον κ. Αβέρωφ για τα αποτελέσματα από τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Ο Αβέρωφ παρατήρησε: Το ανύπαρκτο Πολυτεχνείο θα ταλαιπωρεί την Αθήνα για χρόνια!! Με παραλλαγές προσθέτω εγώ σήμερα!!

 Nikos Koutroumpis , δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, αλλά στο Αρχηγείο που υπηρετούσα, έφθαναν πληροφορίες ότι σε πολλές περιπτώσεις είχε διαπιστωθεί ότι μεταξύ των διαδηλωτών υπήρχαν άτομα που πυροβολούσαν. Ειδικότερα στην επίθεση των διαδηλωτών, κατά του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, στην οδό Μάρνη και 3ης Σεπτεμβρίου,, η φρουρά ( Χωροφυλακή) αναγκάσθηκε να κάνει χρήση των όπλων διότι δέχθηκε ένοπλη επίθεση. Όσο για τα Τμήματα του Στρατού, είναι γνωστό ότι πυροβολούσαν προς εκφοβισμό στον αέρα. Αυτό ήταν η αιτία που υπήρξαν θύματα στην περιφέρεια των Αθηνών, από αδέσποτες σφαίρες. Όσο για τους προβοκάτορες, ασφαλώς υπήρξαν. Πρόθεσή μου δεν είναι η αναζήτηση ευθυνών, αλλά η περιγραφή των γεγονότων και των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από αυτά, επί τη βάσει πραγματικών περιστατικών, που περιήλθαν στη γνώση μου. Η Ασφάλεια Προαστίων, η οποία παρακολουθούσε τις δραστηριότητες, θυμάμαι ότι συνέταξε λεπτομερή Έκθεση, στην οποία περιέλαβε λεπτομέρειες. Αυτά για την ιστορία.

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 12, 2017

περι ελέος

Αναφερω τα παρακατω με βασει τις γνωσεις  Με βασει καποια σεμινάρια που  εκανε καποτε η Γεωργικη σχολη Μεσαρας, αλλα και απο τις συμβουλες που αναφερει στα βιβλια του ο Αθανασιος Σ. Αλιβιζατος, καθως και απο τις συμβουλες του Ιταλου καθηγητη Gucci.
Μαζεψα λοιπον αρκετεςπληροφοριες, που πιστευω θα ηταν χρησιμες στον καθε ενα αγροτη καλλιεργητη ελιας, που θα εμπαινε στον κοπο να τα διαβασει με προσοχη.
Oταν ρωτησαν τον καθηγητη Gucci, γιατι κλαδευουμε το δενδρο, εκεινος απαντησε απλα <<Για να ξανανοιωσει!>>!
Αυτο θα γινει, αφου το απαλλαξουμε απο τα περιτα κλαρια, η τα αρωστα αδυναμα και ξηρα.
Παλαιότερα αν καποιος δεν ηξερε να κλαδεψει το λιοφυτο του, εκανε χρηση της παροιμιας <<αν δε ξερεις τη δουλια σου ξανοιγε το γειτονα σου!>>
Αυτο ομως απεδειχθη μεγα λαθος!
Πολλα λαθη εκαναν στο παρελθον και οι γονεις μας, με το να αφηνουν μεγαλη φυλλωσια (φουντα), γιατι λεγανε <<μεγαλη φουντα, περισσοτερες ελιες>>!
Ακομα αφηναν πολλους παραποδες απο τη ριζα, πεντεξη η και παραπανω, γιατι πιστευαν οτι οι πολλοι παραποδες, αντιστοιχουσαν σε αντιστοιχες ελιες! Τεραστια λαθη ολα αυτα και ερχονται σημερα οι ειδικοι να τα αλλαξουν ολα!
Καθε ελια θα πρεπει να εχει εναν κεντρικο ευρωστο κορμο, ο οποιος θα διακλαδιζεται στο ενα με εναμισι μετρο με πλαγια κλαρια (ποδιες), και αποφευγουμε τα ορθια λαιμαργα, ειδικα στο κεντρο (ορθαρηδες).
Αυτο γινεται ακομα και απο την πρωτη στιγμη που αγοραζουμε τα μικρα δενδρα μας (μουρελα), διαλεγουμε να εχουν ηδη τα βλασταρια στα πλαγια και οχι ορθια, να ειναι δηλαδη απο τωρα διαμορφωμενα.
Ακομα και αν εχουμε φυτεψει δυο η τριων ετων δενδρα, εκει στο κλαδεμα <<τα χερια μας θα ειναι κοντα>>, και δεν θα καταστρεφουμε τη φυλλωσια γιατι τη χρειαζεται το δενδρο για φωτοσυνθεση και την αναπτυξη του.
Αν δεν εχει πολλα πλαινα κλαρια και εχει ορθια, το νεαρο δενδρο μας, μπορουμε να κανουμε <<καποιες ασκησεις>>, με τα ορθια κλαρια, λυγιζοντας τα με προσοχη στο πλαι, ετσι σιγα σιγα θα παρουν οριζοντια κλιση και θα γινουν ποδιες.
Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.


Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.
Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.Ας τα παρουμε ομως τα πραγματα απο την αρχη, οταν βρεθουμε στον ελαιωνα μας με τα κλαδευτηρια στα χερια…
Το πρωτο βημα, ειναι να εξεταζουμε καθε δενδρο χωριστα, γιατι οι αναγκες του καθε ενος, μπορει να ειναι διαφορετικες.
Ο σκοπος μας ειναι να πετυχουμε να καρποφορουν ολα τα δενδρα καθε χρονο και απο λιγο, παρα μια χρονια να εχεουν παραγωγη και την αλλη τιποτα.

Η ευτυχία του να εισαι καθηγητής

Ίσως πάνε πολλά χρόνια από τότε που κάποιος σε πήρε απ’ το χέρι και σε οδήγησε στο πρώτο σου σχολείο μα ακόμα ορκίζεσαι πως μπορείς να νιώσεις εκείνη τη γλυκιά αγωνία μπροστά στο άγνωστο που σου έσφιγγε το στομάχι. Τα χρόνια πέρασαν, το Δημοτικό έγινε Γυμνάσιο, το Γυμνάσιο έγινε Λύκειο και το Λύκειο με τη σειρά του Πανεπιστήμιο· το σφίξιμο ονομάστηκε επίσημα άγχος και το φτερούγισμα –υπό τους νέους όρους, των «μεγάλων»– ομοίως μα ακόμα κι έτσι στιγμή δεν έπαψες ν’ αγαπάς αυτήν την αίσθηση της νέας αρχής που συνέπιπτε τόσο ταιριαστά με το τέλος του καλοκαιριού.
Ίσως ήταν όνειρο, ίσως ήταν ανάγκη, ίσως πάλι και να σου προέκυψε στην πορεία· λες και το μυαλό σου δε χωρούσε την ενήλικη πραγματικότητα κι η καρδιά σου σε πρόσταζε να μη γίνεις σαν τον υπόλοιπο κόσμο που συνδέει τα ξεκινήματα με τις αλλαγές των αριθμών στις χρονολογίες μα να είσαι από εκείνους τους περίεργους τύπους που μετράνε τις πρωτοχρονιές με Σεπτέμβρηδες. Έγινες καθηγητής και το μόνο που άλλαξε είναι η θέση σου στην αίθουσα. Μα πόσο μπορεί η αλλαγή μιας θέσης να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία;
Δε μιλάω για τους καθηγητές που σέρνονται σε ρημαδιασμένες αίθουσες κι αφήνονται στη μιζέρια ενός ρουτινιασμένου μέλλοντος που μόνοι τους έχουν προδιαγράψει, ούτε για όλους αυτούς που χωλαίνουν ακόμη περισσότερο ένα ήδη διαλυμένο εκπαιδευτικό σύστημα με τις σκουριασμένες τους αντιλήψεις.
Οι άνθρωποι που αναγνώρισαν πως η παιδεία είναι το μοναδικό όπλο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ουδεμία σχέση είχαν ποτέ με όλους εκείνους που βλέπουν τους μαθητές τους σαν νομισματικές ισοτιμίες ή, χειρότερα, σαν αναγκαίο κακό.
Είναι ευλογία να είσαι καθηγητής κι οι άνθρωποι που επέλεξαν το συγκεκριμένο επάγγελμα ακούγοντας την καρδιά τους  γνωρίζουν τι εννοώ. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως δεν αρκεί να μπαινοβγαίνεις σε μια αίθουσα ή να κάθεσαι σε μια έδρα για να αξιώνεσαι τον τίτλο σου. Καθηγητής σημαίνει να εμπνέεις περισσότερο απ’ όσο διδάσκεις, να προωθείς την ελεύθερη έκφραση περισσότερο απ’ την παπαγαλία και να υψώνεις πνεύματα αντί για τη φωνή σου. Να είσαι αρκετά ρεαλιστής ώστε να γνωρίζεις πως δεν μπορείς να βγάλεις τον καλύτερο εαυτό του κάθε παιδιού μα να είσαι ταυτόχρονα τόσο τρελός ώστε να ξεκινάς την κάθε σου μέρα πιστεύοντας πως ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία σου να το καταφέρεις.πιστεύοντας πως ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία σου να το καταφέρεις.
Να πηγαίνεις βάσει πλάνου μα να είσαι αρκετά ευέλικτος και να γνωρίζεις πως τα παιδιά κι οι ανάγκες τους δε συνάδουν πάντα με την ημερήσια ύλη. Να μη φοβάσαι το χάος όπως όλοι μα να κεντράρεις στη δημιουργική πλευρά του και να σου αρκεί το γεγονός πως έμαθες έστω και σ’ έναν άνθρωπο πως ουσιαστική παιδεία δεν είναι ο βαθμός του διαγωνίσματος μα η διαπίστωση πως η ουσία δεν είναι στους αριθμούς.
Κι όσο κι αν σε βαραίνει ώρες-ώρες η αποστολή σου, τόσο εύκολα να ξεχνάς τα ζόρια σου διαπιστώνοντας πως έχεις μια ικανότητα που δεν έχουν πολλοί άνθρωποι, ν’ αλλάζεις τη ζωή εκείνων που έτυχε να είναι ακροατήριό σου, έστω κι αν κάποιες στιγμές σε κοιτούν βαριεστημένα.
Να περνάει ο καιρός και να διαπιστώνεις πόσο πλασματική έννοια είναι ο χρόνος,  πως είναι μέρες που οι ώρες τρέχουν αδυσώπητα κι άλλες που το ρολόι μοιάζει να σταματάει· κάποιες φορές να πιστεύεις πως μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο κι άλλες να σφίγγεις τα δόντια για να μην τα παρατήσεις.
Να γελάς με τα αστεία μιας γενιάς μακρινής απ’ τη δικιά σου, της οποίας το πνεύμα δε σε αφήνει ποτέ να γεράσεις, να δουλεύεις περισσότερο απ’ όσο φανταζόσουν και ν’ αντλείς όλη σου τη δύναμη απ' τη σκέψη πως οι δάσκαλοι που γουστάρουν να διδάσκουν, πλάθουν μαθητέςπου γουστάρουν να μαθαίνουν, κι όλα ξαφνικά να σου φαίνονται λίγο πιο απλά.
Κι ας έρθουν να σου πουν πως δεν κάνεις τίποτα σοβαρό όλη μέρα, πως υπάρχουν άνθρωποι που κουράζονται περισσότερο από ‘σένα, πως δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς για εξάντληση εσύ που κάθεσαι τρεις μήνες το χρόνο· όσο κι αν εξοργίζεσαι στιγμιαία πάντα να το αφήνεις να περάσει επειδή θα ξέρεις πως τέτοιες ρήσεις λέγονται συνήθως από άτομα που μετράνε τις εργατομέρες με ένσημα κι όχι με χαμόγελα.
Θα σου το πουν άνθρωποι που η δουλειά τους τελειώνει στο γραφείο και δεν κάνουν άλλη τόση δουλειά στο σπίτι, που δε γνωρίζουν τι θα πει να περνάς τα βράδια σου πάνω από γραπτά, που δε νοιάζονται για τα ξένα παιδιά περίπου όσο νοιάζονται για τα δικά τους.
Ναι, είναι ευλογία να είσαι καθηγητής γιατί ποτέ δεν είσαι μόνο αυτό· είσαι ταυτόχρονα ψυχολόγος γιατί γνωρίζεις να δίνεις κίνητρα και να διαβάζεις ψυχές, είσαι γιατρός που πολεμάει μικρόβια και μικροασθένειες, είσαι ηθοποιός επειδή έχεις μάθει να χαμογελάς μπροστά στο κοινό σου όσο κι αν η καρδιά σου καταρρέει στα παρασκήνια, είσαι αστυνόμος, προπονητής μα πάνω απ’ όλα είσαι ένας δεύτερος γονιός που καλείται να σταθεί στο πλάι μιπλάι μιας γενιάς που σιχάθηκε ν’ ακούει πως δεν έχει μέλλον, που έχει ανάγκη να πιστέψει στην ικανότητά της να φτιάξει τον κόσμο απ’ την αρχή και χρειάζεται να χωνέψει πως τα λουλούδια που φυτεύεις μόνος σου μυρίζουν πάντα πιο όμορφα· μην την απογοητεύσεις.




Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2017

Για την Ελλάδα που σέρνεται. ..

Τέλη του 2016 σε ένα ιταλικό εστιατόριο στο κέντρο. Φίλος οικονομολόγος που εκτιμώ πολύ, μιλάει με αυτές τις λέξεις που έχουν γίνει πια οικείες στη γλώσσα μας: Θα κλείσει η αξιολόγηση, θα δώσει το πράσινο φως η τρόικα στον Ντράγκι, θα ανοίξει το QE, θα πέσει χρήμα με την ποσοτική χαλάρωση, θα έχουμε ανάπτυξη 2,7 το 2017. Πού είναι αυτή η ανάπτυξη και εγώ δεν τη βλέπω; Μα το λέει το ΔΝΤ. Λέει το ΔΝΤ ότι θα έχουμε ανάπτυξη, έτσι κι αλλιώς; Πώς λέγεται όταν με την επανάληψη ίδιων πράξεων περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα; Παράνοια.
4-5 μήνες αργότερα, συζητάμε γιατί δεν κλείνει η δεύτερη αξιολόγηση. Που και να κλείσει, την άλλη μέρα πρέπει να αρχίσει η τρίτη. Μάλλον κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Συζητάμε με όρους προηγούμενων χρόνων, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι έχουμε αλλάξει φάση. Το αίτημα «κλείστε την αξιολόγηση», όσο κι αν εκφράζει πραγματική αγωνία, είναι η μισή αλήθεια.
Η Ελλάδα σέρνεται. Έχει χάσει ήδη μια δεκαετία επειδή το πολιτικό σύστημα αρνείται να αλλάξει τις παρωχημένες δομές. Την άρνηση αυτή ονομάζει «διαπραγμάτευση». Ψηφίζει τα μνημόνια για να πάρει τις δόσεις και καθυστερεί στην εφαρμογή τους μέχρι να τα ακυρώσει. Με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στο φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Τα μετριοπαθέστερα κόμματα που έκαναν απλώς καθυστερήσεις και προσπαθούσαν να διασώσουν όσα μπορούσαν από το χρεοκοπημένο σύστημα, τα αντικατέστησαν οι καινούργιες, πιο επιθετικές ομάδες της οπισθοφυλακής. Το βαθύ γαλάζιο μεταλλάχτηκε σε Ανέλ, το βαθύ πράσινο σε Σύριζα. Οι πιο σκληροί πυρήνες του κρατισμού δεν καθυστερούν απλώς την εφαρμογή των μνημονίων, όπως έκαναν οι προκάτοχοί τους, ακυρώνουν και τις λίγες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που έγιναν το 2010-2014. Με αποτέλεσμα την επιστροφή στην ύφεση το 2015 και το 2016. Σήμερα το εθνικό προϊόν είναι μικρότερο από το 2014. Η χώρα ξανακύλησε. Η χαμένη δεκαετία για τη χώρα είναι κερδισμένη δεκαετία για τον κρατισμό.
Η εξαπάτηση εξακολουθεί να κυριαρχεί γιατί η επιδείνωση γίνεται σταδιακά. Μετά από 8 χρόνια έφτασαν οι αποδοχές στα 400 ευρώ. Τους πρώτους μήνες του 2017 το 56,73% των νέων θέσεων είναι μερικής απασχόλησης. Τώρα οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποσύρονται μαζικά από την επίσημη οικονομία. Κόβεται η προσωπική διαφορά για τους συνταξιούχους, άρχισαν να μειώνονται και οι χαμηλές συντάξεις. Τώρα χάνουν όλοι, εκτός από ένα στενό πυρήνα κομματικών στελεχών, αλλά το καταλαβαίνουν σιγά-σιγά και με καθυστέρηση.
Ο δημόσιος λόγος εξακολουθεί να είναι πάντα παραπειστικός. Λένε, καθυστερεί η κυβέρνηση γιατί δεν μπορεί να πάρει μέτρα. Συμβαίνει το αντίθετο, η καθυστέρηση δημιουργεί ανάγκη για νέα μέτρα. Δημιουργεί ύφεση, έλλειμμα, άρα μέτρα. Η κυβέρνηση κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη. Αντιστέκεται. Τώρα όμως ξέρουμε, η αντίσταση σημαίνει περαιτέρω επιδείνωση. Δεν πληρώνουμε τα μνημόνια, πληρώνουμε την κυβερνητική πολιτική. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η οικονομική κρίση με τη στενή έννοια τελείωσε τον Δεκέμβριο του 2014. Η χώρα δεν ήταν πια σε ύφεση, δεν είχε ελλείμματα. Γιατί λοιπόν τα δύο προηγούμενα χρόνια παίρναμε μέτρα; Γιατί είμαστε σε ύφεση. Είμαστε σε ύφεση γιατί αυτό ψηφίσαμε, την επιστροφή στην Ελλάδα του 2009. Αυτή που χρεοκόπησε.
Η παλιά Ελλάδα είναι εδώ. Καταργεί το πλαφόν στις αμοιβές των ΔΕΚΟ, διορίζει συμβασιούχους εκτός ΑΣΕΠ, μοιράζει αναδρομικά των 200 χιλιάδων και εφάπαξ των 260 χιλιάδων. Οι δημόσιες επιχειρήσεις βυθίζονται πάλι στα ελλείμματα, η ΔΕΗ χρεοκοπεί. Τι κάνει η κυβέρνηση για τα κόκκινα δάνεια; Ιδρύει μια Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. Ιδρύει δηλαδή μια νέα δομή, κι άλλο κράτος, γραφεία, μετακλητούς, γραμματείς, οδηγούς, σωματοφύλακες. Εδώ ήρθαμε.
Η καθυστέρηση δεν είναι σύμπτωμα της κυβερνητικής πολιτικής. Η καθυστέρηση είναι η κυβερνητική πολιτική. Μιλάμε ακόμα όπως μιλούσαμε το 2011, το 2012, το 2013. Τότε που πιστεύαμε ότι πραγματικά το πολιτικό σύστημα έστω και εκόν άκον, έστω και με καθυστέρηση, συμμορφώνεται με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η αξιολόγηση πια δεν έχει το ίδιο νόημα, σημαίνει απλώς την υπερφορολόγηση ώστε να καλυφθούν τα έξοδα του ολοένα και πιο ακριβού κράτους. Ο πιο σκληρός πυρήνας του πολιτικού συστήματος προτιμάει να καταρρεύσει η χώρα παρά να εφαρμοστεί η παραμικρή μεταρρύθμιση. Γιατί κανείς δεν ρωτάει ποια είναι τα 2/3 των υποχρεώσεών μας που δήλωσε ο Τσακαλώτος ότι δεν έχουμε εκπληρώσει; Γιατί εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό.
Η συναίνεση στην καθυστέρηση δεν περιορίζεται στους κόλπους της κυβέρνησης. Συναινετικοί και υπεύθυνοι, οπωσδήποτε, πολιτικοί από την αντιπολίτευση καλούν κάθε μέρα σε εθνική ομοψυχία. «Μήπως και ο Κυριάκος δεν θα έφερνε μέτρα; Και η ΝΔ δεν θα ψήφιζε μνημόνια; Καλύτερα να τα ψηφίσει ο Τσίπρας για να μη βγάζει τον κόσμο έξω στους δρόμους». Να λες θα ψηφίσω όλα τα μνημόνια είναι το ίδιο παραπειστικό με το θα σκίσω τα μνημόνια που έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια οι δημαγωγοί. Τι ειρωνεία, αυτοί που έλεγαν «δεν είμαστε ίδιοι», τώρα λένε, όλοι τα ίδια κάνουμε, όλοι μνημόνια ψηφίζουμε, μέτρα εφαρμόζουμε.
Και πράγματι, για μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, το οποίο βρίσκεται οριζόντια σε όλα τα κόμματα, η προτεραιότητα ήταν ίδια: Να διασώσουν το ίδιο, αντιπαραγωγικό σύστημα έστω και σε χαμηλότερο επίπεδο. Έστω και φτωχότερο. Αρνούνταν τη συναίνεση στις μεταρρυθμίσεις και τη ζητάνε τώρα στους φόρους. Θα συνεχίζουν έτσι μέχρι να μη μείνει ούτε ένα ευρώ καταθέσεων των πολιτών στις τράπεζες, μέχρι να αποποιούνται όλοι την κληρονομιά ακινήτων γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ, μέχρι να διαλυθεί τελείως ο ιδιωτικός τομέας.
Το καταφέρνουν γιατί ο κυρίαρχος λόγος που εκπέμπεται από παντού μιλάει συνεχώς παραπλανητικά για δόσεις, ποσοτικές χαλαρώσεις, χρέη, τόκους, μάχες με τους ξένους. Και δεν ξέρουμε ότι για την ανεργία φταίει που δεν δημιουργούνται οι 75.000 θέσεις εργασίας στο Ελληνικό, γιατί το κομματικό σύστημα προκειμένου να διατηρήσει την περιουσία του είναι ικανό να βρει δάση και αρχαία στο αεροδρόμιο. Δεν ξέρουμε ότι για τους φόρους είναι αιτία τα 100δες εκατομμύρια ζημιών της Ζάχαρης, της Λάρκο, του Μετρό που απεργεί για να μη γίνουν μαγαζάκια στους σταθμούς, «προάγγελοι ιδιωτικοποίησης». Δεν ξέρουμε ότι οι χιλιάδες προσλήψεις των κομματικών στρατών ξανά στο Δημόσιο είναι υπεύθυνες για τα λουκέτα των μαγαζιών.
Η «καθυστέρηση» στην αξιολόγηση έχει ήδη οδηγήσει την Ελλάδα σε ύφεση, η μοναδική χώρα της Ευρώπης. Η συνεχής φθορά του οικονομικού ιστού, που δεν αντέχει μια δεκαετία ύφεσης, συντομεύει την απόσταση προς την κατάρρευση. Σε λίγο δεν θα έχει και πολλή σημασία το «θέατρο των μνημονίων» που παίζεται τόσα χρόνια. Η Ελλάδα θα έχει κατέβει κατηγορία.