ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Δευτέρα, Νοεμβρίου 06, 2006

Απεργίες Δασκάλων,καταλήψεις Σχολείων και..αλλες Ιστορίες Κοινωνικής τρέλας.

Η έλλειψη Παιδείας είναι κοινωνικό φαινόμενο που θα έπρεπε να μας αφορά όλους.
Για το σημερινό μπάχαλο στην παιδεία άλλα και στην κοινωνία των εφήβων φταίει το παρακάτω τρίπτυχο (κάτι σαν τρίγωνο των "Βερμούδων").
*Γονείς.
*Καθηγητές.
*Εκάστοτε ηγεσία ΥΠΕΠΘ.
Μέσα στις λιγοστές κοινωνιολογικές μου γνώσεις συμπεριλαμβάνεται η άποψη ότι η οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας. Και μία κοινωνία-οργανισμός με "σάπιες" οικογένειες-κύτταρα μόνο "σάπια" μπορεί να είναι. Το πρόβλημα με την οικογένεια και την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ γονέων και παιδιών είναι αρκετά περίπλοκο (έχει να κάνει με τη γενικότερη λειτουργία της σημερινής κοινωνίας).
Όμως όταν μιλάμε για το ρόλο του γονέα δεν αναφερόμαστε απλά στο να αναλάβει αυτός να διδάξει στο παιδί του. Γι` αυτό υπάρχει ο δάσκαλος...το σχολείο,για να μάθει στα παιδιά πώς να "επικοινωνούν", να "μετρούν", να μάθουν που "βρίσκονται" γεωγραφικά και ποια "εποχή "ιστορικά σε σχέση με άλλους πολιτισμούς και εποχές, να μάθουν να επεξεργάζονται σύγχρονες πληροφορίες και να δουλεύουν με νέες τεχνολογίες....
Ο γονέας όμως είναι υποχρεωμένος να το διαπαιδαγωγήσει. Τις σωστές αρχές όπως πειθαρχία και σεβασμό ανάμεσα σε συνομηλίκους σου, δηλαδή να μην τους κλέβεις να μην ξεφτιλίζεις την υπόσταση και τις αρχές του άλλου, να μην του παίρνεις την σειρά όταν περιμένεις κάτι ή κάπου, να μην είσαι ανήθικος, κ.λ.π. αυτός θα τα διδάξει. Και η έλλειψη χρόνου λόγω φόρτου εργασίας δεν αποτελεί άλλοθι.

Καθηγητές δάσκαλοι και σχολικό περιβάλλον γενικότερα: Ποία είναι τα κριτήρια αξιολόγησης των καθηγητών και -ακόμα σημαντικότερο- των δασκάλων?

Ποία είναι η ειδική εκπαίδευση που πρέπει να ακολουθήσουν ώστε να είναι έτοιμοι να διαπλάσουν ψυχές ανθρώπων αντικαθιστώντας ή συμπληρώνοντας το ρόλο του γονέα?

Η μόνη απαίτηση από τη μεριά της πολιτείας είναι να ακολουθήσουν το κονσερβοποιημένο πλάνο διδασκαλίας. ΥΠΕΠΘ και πολιτική ηγεσία συλλήβδην (γιατί όλοι μοιράζονται την ίδια ευθύνη). Ποία είναι τα κίνητρα και τα περιθώρια που δίνουν στους δασκάλους και καθηγητές που έχουν όρεξη και όραμα για "το κάτι παραπάνω" στις σχολικές αίθουσες? Πώς ελέγχουν το επίπεδο σπουδών και το περιβάλλον κάθε σχολείου? Ποία είναι -επιτέλους- η άποψη τους για το προβλεπόμενο επίπεδο της Παιδείας και τι εννοούν όταν ξεστομίζουν τη λέξη Παιδεία? Πώς περιμένουν ένας δάσκαλος να ασχοληθεί ταυτόχρονα με 25-30 παιδιά και να λειτουργήσει σαν παιδαγωγός?

Κανείς δεν έχει τολμήσει να ασχοληθεί με την ουσιαστική έννοια της Παιδείας. Κρίνουμε προσωπικότητες μελλοντικών πολιτών και ανθρώπων -πάνω από όλα- βάσει στείρων επιδόσεων σε διαγωνισμούς. Μόνο μέλημα της πολιτείας είναι η ολοκλήρωση της περιβόητης "ύλης". Λες και αν μάθεις φυσική γίνεσαι άνθρωπος. Έχουν παραγκωνιστεί τελείως όλες οι πνευματικές και δημιουργικές δραστηριότητες -που τουλάχιστον ανοίγουν ορίζοντες στην σκέψη. Δεν υπάρχει ουσιαστική βοήθεια για τους αδύναμους μαθητές (για να μην αναφερθώ σε άλλες ευαίσθητες ομάδες ανθρώπων) με συνέπεια τον παραγκωνισμό τους.

Και πολλά άλλα.

Το σχολείο έχει απολέσει προ πολλού τον παιδαγωγικό χαρακτήρα που οφείλει να έχει. Το σχολείο δεν είναι αγώνας δρόμου για την ανάδειξη πρωταθλητών και χαμένων.
Σε μία κοινωνία, λοιπόν που αξιολογεί τα νέα μέλη της βάσει του επιπέδου αφομοίωσης γνώσεων τι μπορεί να περιμένει κανείς?

ΥΓ: Η κοινωνία μας δεν έχει ανάγκη από επιστήμονες και "λαμπρά μυαλά". Από υγιείς Ανθρώπους έχει ανάγκη. Τι να τον κάνω τον λαμπρό επιστήμονα αν δεν έχει ήθος και κοινωνική συνείδηση?

Κυριακή, Αυγούστου 27, 2006

Καλοκαίρι 2006

Αυτή η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στις διακοπές των......ήντα,
άντε λίγο πάνω ή λιγο κάτω.

Για να μείνει το καλοκαιράκι,περισσότερο στη μνήμη μας!

Περι ...αντι-μασκουλενισμού.

Kαθαρά επί του διαδικαστικού θέματος, έρχομαι να ερωτήσω γιατί πρέπει, άνδρας τυγχάνων, να είναι κάποιος φεμινιστής και όχι… μασκουλενιστής.

Δεν είναι βέβαια υποχρεωτικό, είναι πάντως μία από τις, έστω, επικρατέστερες δύο, πιθανότητες όπως είναι το να είναι μια κυρία φεμινίστρια. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ο όρος ”αντι - μασκουλενιστής” προδίδει χαλαρότητα εκ μέρους του άρρενος πληθυσμού, που βέβαια, οι φεμινίστριες σπεύδουν να εξηγήσουν καταφεύγοντας σε ιστορικά στοιχεία, βάσει των οποίων αποδεικνύουν πως ποτέ οι γυναίκες δεν καταπίεσαν τόσο τους άνδρες ώστε να δημιουργηθεί αντίδραση.

Εν πάσει περιπτώσει, μετά τον ”αντιφεμινισμό”, έρχεται συνήθως άλλος χαρακτηρισμός, απαράδεκτα βαρύτερος, αυτός του ”φαλλοκράτη” και κανείς δεν έχει εφεύρει ακόμη πώς (ή με ΤΙ) ”κρατεί” η αντίπαλος αυτού του αθλίου.Επί της ουσίας όμως, ένας σώφρων άνθρωπος ενταγμένος στον σύγχρονο κοινωνικό βίο δεν μπορεί παρά να υπολήπτεται τις γυναίκες όπως ένας αξιοπρεπής γάτος αγαπά τις γάτες, ένας σκύλος ξετρελαίνεται με τις σκύλες, ένας κατσίκος τρίβεται πάνω στις κατσίκες ή ένας χελώνης σούρνεται πάνω από τρεις ώρες πίσω από τη χελώνα, κουτρώντας με το μπροστινό μέρος του καυκάλου του, το πίσω του δικού της ανά 2.30 πρώτα λεπτά, προκείμενου να της μεταλαμπαδεύσει το πάθος του, η μέθεξις εις το οποίον, θα τους οδηγήσει σε δίωρο αχαλίνωτο, άμα και θορυβώδες σεξ, καθώς κανείς εκ των δύο δεν απεκδύεται την ασούρμπαλη οικοσκευή του.Αλλά αυτά είναι λογικά πράγματα, που έστω κι΄ αν πηγάζουν από ορμέμφυτα, κατηγοριοποιούνται αξιολογούμενα και δεν δυναστεύουν επ΄ άπειρον την διάνοια των υποκειμένων σε αυτά, ούτε καθορίζουν την ζωή τους.

Απόσπασμα από άρθρο του Χρ. Δ. Γλύστρα

Πέμπτη, Ιουνίου 08, 2006

Δημοσκόπηση:Θέλετε Ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

Έχω αγανακτήσει...

Βλέπω τα πρόβατα που έχουν βγει να βοσκήσουν στο Σύνταγμα (τάχα διαδηλώνοντας)....Ο Τσοπάνος φυσικά είναι ο σφουγκοκολάρια διορισμένος Καθηγητής που δεν θέλει να χάσει την καλοπληρωμένη θεσούλα που απέκτησε με τις διασυνδέσεις του. Το τρωκτικό που ροκανίζει Μεσογειακά προγράμματα και Κοινοτικά Πλαίσια με εργασίες του Γυμνασίου(!)...και Σεμινάρια σε 5άστερα ξενοδοχεία που συμμετέχουν αυτός, αυτή(= η σύζυγός) και τα Μυστήρια (=η θυγατέρα)...άντε και κανένας Σουδανός υπότροφος της εκεί Ιεραποστολής.

Μπουυυ ρε ... ..έρχονται τα Ιδιωτικά ....Και έτσι θα αποδειχτεί όλη η γύμνια τους, η γύμνια των ικανοτήτων τους, η γύμνια των άσχετων σπουδών που παρέχουν, η γύμνια των άσχετων βιογραφικών που συνόδευαν την αίτησή τους για τον γλυψιματικό διορισμό τους...Με πολυετή Διδακτορικά που στο Εξωτερικό αντιστοιχεί σε πρόχειρη εργασία μηνός και άντε ...

Ουαί υμίν Φαρισαίοι και Καθηγηταίοι!!!!

Ουαί υμίν πολιτικάντηδες που όταν είστε Κυβέρνηση κάνετε γαργάρα όσα θέματα για την Παιδεία είχατε κάνει σημαία όταν ήσασταν στην άλλη μεριά...Ουαί αντιπολιτευόμενοι που σαν Κυβέρνηση ετοιμάζατε την ιδιωτικοποίηση και τώρα το παίζεται και εσείς "τσοπαναραίοι"...

Ουαί υμίν φοιτητές που αντί να ζητάτε καλύτερη ΔΗΜΟΣΙΑ παιδεία παίζετε το παιχνίδι των Τσοπαναραίων που δεν θέλουν Ιδιωτικά Πανεπιστήμια ...

Τόσες χιλιάδες φοιτητών τα τελευταία 40 χρόνια που ξενιτεύτηκαν να σπουδάσουν είτε γιατί ήταν "βλάκες" και δεν τα κατάφεραν να μπουν σε ένα Ελληνικό είτε γιατί ήταν "εξυπνότεροι" και διάλεξαν κατευθείαν ένα Παν. εξωτερικού είναι η μοναδική δημοσκόπηση για τέτοιου είδους ερώτημα....

Και απαντούν ΝΑΙ ....
Επιτέλους. Η πολύ κοροϊδία πέφτει βαριά, δεν είμαστε όλοι οπαδοί των εκπομπών της ΠΑΝΙΑ, της ΤΑΤΙΑΝΑΣ της Χ και Ψ.........

Ένα πετυχημένο και καλό ΔΗΜΟΣΙΟ Πανεπιστήμιο δεν έχει να φοβηθεί τα Ιδιωτικά....Τι λένε γιαυτό οι σημερινοί Καθηγητές των Δημόσιων Πανεπιστημίων; Είναι σε θέση να αποδείξουν ότι είναι άξιοι για την δια βίου θέση που έχουν καταλάβει;

Τετάρτη, Ιουνίου 07, 2006

Οι «γιάπηδες» πέθαναν! Ζήτω οι «βρεφόπλουτοι»

Κινητό στο χέρι, βερμούδα, loafers, freddo cappuccino, ενίοτε εφημερίδα (οικονομική) και πάνω απ’ όλα: Άπλετος χρόνος, κάθε μέρα, κάθε ώρα! Πολλοί συνάνθρωποί μας ζουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Εμείς δύο πράγματα μπορούμε να κάνουμε. Να ζηλεύουμε και να απορούμε. Πώς είναι δυνατόν τόσοι Έλληνες να κατακλύζουν κάθε μέρα -και κάθε ώρα της ημέρας- τα café και τις πλατείες;
Οι χαλαροί συμπολίτες μας ...
Οι στατιστικές περιγράφουν για την Ελλάδα μια μαύρη εικόνα. Η οικονομία βαδίζει στο χείλος του γκρεμού, οι άνεργοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι επιχειρήσεις κλείνουν. Παρά ταύτα μια βόλτα σε μέρη που ο Έλληνας διασκεδάζει, πίνει καφέ, τρώει, ακόμη και στους δρόμους που οδηγούν σε όλα τα προαναφερθέντα σε κάνει να πιστεύεις ότι πρόκειται για μια μαγική εικόνα.
Τα μπουζούκια (ο αριθμός των οποίων έχει πληθήνει τελευταία) είναι γεμάτα. Σύμφωνοι δουλεύουν λιγότερες ημέρες αλλά είναι αμέτρητα Η εύρεση τραπεζοκαθίσματος σε καφετερία είναι πιο δύσκολη και από την πρόβλεψη των αριθμών του λόττο και παρά το γεγονός ότι οι καφετέριες είναι πιο πολλές και από τους Παπαδόπουλους στον τηλεφωνικό κατάλογο. Στη χώρα μας τα Cayenne τείνουν να γίνουν πιο πολλά και απ’ τα ταξί. Πάνω απ’ όλα όμως κυκλοφορούν γύρω μας διάφοροι τύποι που φαίνονται χαλαροί. Δεν τους πιέζει ο χρόνος. Δεν τους πιέζει η έλλειψη χρήματος.
Πρόκειται για μια νέα ομάδα ανθρώπων που κινείται με το συγκεκριμένο τρόπο. Είναι οι «βρεφόπλουτοι». Έγιναν πλούσιοι αργότερα, ακόμη και από τους νεόπλουτους. Οι περισσότεροι έβγαλαν χρήμα απ’ το χρηματιστήριο. Άλλοι από δουλειές του ποδαριού που είχαν «ρεύμα». Μερικοί στόχευσαν στο «εύκολο χρήμα» και...κοπιάζοντας τα κατάφεραν. Κάποιοι επίσης απομύζησαν για μικρό χρονικό διάστημα το κράτος και «φτιάχτηκαν» για όλη τους τη ζωή. Τέλος υπάρχουν και κάποιοι λίγοι που απλώς είναι «ακάλυπτοι» αλλά δεν τους νοιάζει.
...VS και όσοι θέλουν να τους μοιάσουν.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει πολύς κόσμος που δουλεύει για το μεροκάματο. Εμπιστεύεται τα χρήματά του στις τράπεζες και συχνά στα blue chips του Χρηματιστηρίου. Ονειρεύεται ότι κάποια μέρα θα γυρίσει ο τροχός. Θα αγοράσει στα χαμηλά και θα πουλήσει λίγο μετά την ανακοίνωση της είδησης. Ονειρεύεται τη ζωή του χαλαρού συνανθρώπου του και αδιαφορεί για οτιδήποτε άλλο. Μέχρι τότε, επιχειρεί να δομήσει τη ζωή του έτσι ώστε να μοιάζει όλο και πιο πολύ σ’ αυτή του «βρεφόπλουτου».
Αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα. Άνθρωποι που στερούνται βασικά αγαθά για να οδηγήσουν ένα ακριβό αυτοκίνητο, να τα σπάσουν ένα βράδυ στο Ρέμο, να πάνε ένα –και μόνο- σαββατοκύριακο στη Μύκονο.
Το μοντέλο ζωής των περισσότερων νέων δεν είναι πλέον οι «γιάπηδες»! Αυτοί πέθαναν μαζί με τον περασμένο αιώνα. Αυτοκτόνησαν από την πολύ πίεση της πολλής δουλειάς με την οποία είχαν επιφορτιστεί. Ο Έλληνας βρήκε επιτέλους το νέο ίνδαλμα που του ταιριάζει. Λίγη πίεση πολλά λεφτά και πάρα πολύ «επιδεικνύεσθαι». Και όλ’ αυτά; Φυσικά με ένα freddo στο χέρι...


Σταμάτης Ζαχαρός

stamatis.zacharos@capital.gr

Κυριακή, Απριλίου 23, 2006

Μεγάλη Εβδομάδα 2006

Μου έκανε πραγματικά κατάπληξη το μεγάλο πλήθος που έβλεπα να παρευρίσκεται στις εκκλησίες όλη την Μ.Εβδομάδα.
Αν αναλογιστεί κανείς ότι κανένας δεν τους υποχρέωσε ή κανένας δεν τους «φώναξε» από τον Μιναρέ ,αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν έτρεξαν πολυδάπανες διαφημιστικές καταχωρήσεις σε TV και άλλα ΜΜΕ (άραγε πόσα έχουμε καταθέσει στο «παγκάρι» των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας και πόσα στο παγκάρι για το πασχαλινό γεύμα του φτωχού που ετοιμάζουν οι εκκλησίες;),τότε θα καταλάβει ότι ο Έλληνας έχει μεγάλη θρησκευτική συνείδηση, βαθύτερη ακόμα και από αυτή που το Διοικητικό κομμάτι της Εκκλησίας, νομίζει ότι έχει.
Η μεγάλη λοιπόν συμμετοχή όλες τις ημέρες, δεν ήταν απλά ενα «ηχηρό» ΝΑΙ σε μία δημοσκόπηση, ήταν ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.
Και όποιος θέλει, ας κάνει ότι δεν το καταλαβαίνει αυτό.

Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006

Ο Άντρας.

Οταν ο Θεός δημιούργησε το γάιδαρο του είπε:
" Θα δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ και θα κουβαλάς βαριά πράγματα στην πλάτη σου. Θα τρως χόρτο και θα έχεις πολύ λίγη νοημοσύνη. Θα ζεις 50 χρόνια ".

Τότε ο γάιδαρος του απάντησε:
" 50 χρόνια τέτοια ζωή είναι πολύ Σκληρό.Δώσε μου μόνο 30 χρόνια ". Ετσι κι έγινε.

Μετά ο Θεός δημιούργησε το σκύλο και του είπε:
" Σαν σκύλος θα φυλάς την ιδιοκτησία του ανθρώπου και θα είσαι ο πιο αφοσιωμένος φίλος του.Θα τρως ότι περισσεύει από τον άνθρωπο και θα ζεις για 25 χρόνια ".

Τότε ο σκύλος απάντησε:
" Θεέ μου, 25 χρόνια τέτοια ζωή δεν αντέχεται. Δώσε μου μόνο 10 χρόνια ". Ετσι κι έγινε.

Μετά ο Θεός δημιούργησε τον πίθηκο και του είπε:
" Θα πηδάς από δέντρο σε δέντρο και θα συμπεριφέρεσαι σαν βλάκας. Θα κάνεις το γελωτοποιό και θα ζεις για 20 χρόνια ".

Τότε ο πίθηκος απάντησε:
" Θεέ μου, 20 Χρόνια σαν γελωτοποιός του κόσμου πάει πολύ. Δώσε μου μόνο 10 χρόνια ". Ετσι κι έγινε.

Τελικά ο Θεός δημιούργησε τον άντρα και του είπε:
" Είσαι άντρας, το μόνο λογικό ον που θα κατοικεί στη γη. Θα χρησιμοποιείς τη νοημοσύνη σου για να επιβάλλεσαι στα άλλα δημιουργήματα. Θα εξουσιάζεις τη γη και θα ζεις για 20 χρόνια ".

Tότε άντρας απάντησε:
" Θεέ μου, να είμαι άντρας μόνο για 20 χρόνια δεν αρκεί. Δώσε μου σε παρακαλώ τα 20 χρόνια που άφησε ο γάιδαρος, τα 15 χρόνια που άφησε ο σκύλος και τα 10 χρόνια που άφησε ο πίθηκος ".Ετσι κι έγινε.


Από τότε ο άντρας ζει 20 χρόνια σαν άντρας .
Μετά παντρεύεται .....και δουλεύει 20 χρόνια σαν γάιδαρος και από το πρωί ως το βράδυ κουβαλά τα βάρη.
Μετά αποκτά παιδιά.......και ζει 15 χρόνια σαν σκύλος φρουρώντας το σπίτι και την περιουσία του τρώγοντας ότι περισσεύει από την oικογένεια.
Και αφού γεράσει πιά ζει.... σαν πίθηκος, συμπεριφέρεται σαν βλάκας και κάνει τον γελωτοποιό στα εγγόνια του.

Κυριακή, Μαρτίου 26, 2006

25 Μαρτίου 2006

-Πάμε Γιωργή, τραβάμε ,θα περάσει η μέρα και δεν θα προκάνουμε να δούμε τίποτις...
-Ίσα, Γέρο, δεν νογάς ότι τίποτις εν αλλάζει στο ξεροτόπι τούτο; Εις μάτην προσδοκία... Και πέρσι, και πρόπερσι και πιο παλαιά τέρμινα, εμέ μου φαίνεται θα λακίσω, απόκαμα. Βαρέθηκα...
- Βαριά κουβέντα ξεστόμισες, Γιωργή! Μεριασε του λόγου σου, σκωθείτε, θα πάρω τον Δυσσέα, τον Νικήτα, τον Διάκο και το πρωτοπαλίκαρο τον Μάρκο να κατεβούμε ταχιά, θα δεις, θα γελασθείς, κάλιο θα 'ναι τα φετινά...
- Βάστα, Γέρο, μην εν σε συντροφέψει κανείς. Ούλους μαραμένους, μην πω και μετανιωμένους τους θωρώ.
- Για σταματάτε ωρέ παιδιά, τι τσαμπουνάει δαύτος! Σταλιά ακόμη και θα τον χαλάσω με τ' αγκωνάρι...
- Το κατέχει Γέρο, το κατέχει. Ρομάντζα, βλέπεις, στα χρόνια ούλους μας έχεις, μα η καρδιά αλλού προστάζει κι αλλού το βίος σε'δηγεί.
- Τι μου παραμυθιάζετε, τι μου οργίζετε τα σώψυχά μου, ωρέ καπεταναίοι; Οι Γραικοί τραβάνε μπρος, την φτιάχνουνε την Ρωμιοσύνη, σ' αυτά που χύσαμε το αίμα πάνω πατάνε και τα τρανώνουνε. Το 'πα κι έτσι θα γενεί. Γένος δικαίων, περήφανων κι αδελφών, στο λόγο της Σημαίας και του Σταυρού. Κατεβάτ' ωρέ, θα κοιμηθεί η μέρα, δεν θα προκάνουμε να καμαρώσουμε...
-'Σύχασε, Γέρο, ο Αγών καλός ήντουνε, τον λησμονήσανε, μπερδευθήκανε, για το γρόσι ολημερίς τρεχοβολάνε, στην άκρη τ' άλλα. Κι εμάς, αν κάτσει καλά στις δούλεψες τους τριμερόνυχτο, την νιώθουν την Γιορτή. Άλλως πως, εκεί, χαντάκια κάτω από την γης κρυμμένοι, αχώνευτοι, δερβίσηδες αντί για νομάτοι, μίσιάρηδες, φουσάτα με φθόνο μπαρουτιασμένα. 'Σύχασε, Γέρο, δεν τ' αξίζουνε...
- Ωρέ Νιόνιο, κι εσύ ο ποιητής που βαρύ χρυσάφι έδωκας στις χείρες τους, κι εσύ σπάθα τρανή μου μπήγεις στα στήθη; Γιατί μωρέ, για αυτά αποθάναμε, για αυτά δεν φεισθήκαμε χείρες, πόδια, κεφάλια, μπουντρούμια, σκολοπισμούς; Λαθεύετε ωρέ, γιομάτα σημαίες είναι τα σοκάκια τους...
- Τζάμπα αγαλλιάς, θεριεμένε Μωραΐτη. Την ντροπή του δίπλα δεν την βαστάνε κι ακολουθάνε το έθιμο. Το γεύονται όμως; Γέρο, το ρουφάνε, το ζούνε τάχατες αυτό που μας έκαψε την καρδιά και μας ανέβασε στον ήλιο πάνω, από κείνη την μέρα που'ταν όλα σκοτεινά, γιατί τα'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά; Μολόγα το Γέρο, άργιε ακόμη...
- Εγώ ωρέ παλικάρια θα καρτεράω. Εγώ θα τους δείχνω εκεί που πάντα με βάλανε αυτούνοι που με σκαλισανε στο Ανάπλι και στην Αθήνα. Και μοναχός δεν θα κατέβω το φετινόν, θα καρτεράω για του χρόνου.
- Κάλιο, Γέρο, άμποτε. Σπολλάτι του λόγου μας, σπολλάτι!

Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006

Αντίδραση ΟΤΟΕ για πρόθεση Εθνικής Τράπεζας να διανείμει κέρδη στο προσωπικό

Αντιδρά η ΟΤΟΕ στην πρόθεση της Εθνικής Τράπεζας να διαθέσει μέρος των κερδών του Ομίλου στο προσωπικό ως μπόνους,επισημαίνοντας ότι το ζητούμενο είναι η υπογραφή κλαδικής σύμβασης εργασίας με αύξηση στο μηνιαίο μισθό και όχι η καταβολή ενός εφάπαξ ποσού.


Δηλαδή με λίγα λόγια, ζητούμενο δεν είναι να επωφεληθούν οι εργαζόμενοι από ένα καλό bonus αν πάει καλά η εταιρεία, αλλά να υπογραφεί μια κλαδική σύμβαση και οι εργαζόμενοι να παίρνουν τις καλές τους αυξήσεις άσχετα αν πάει καλά η όχι η εταιρεία.Αυτή είναι η νοοτροπία του συνδικαλιστικού κινήματος σε αυτή τη χώρα. Σκοπός των συνδικαλιστών είναι να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των καρεκλο-Κένταυρων συνδικαλιστών για να λέμε ότι έχουμε συλλογική σύμβαση και ας έχουμε τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2006

Τα ”φάουλ” των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών

Ας αρχίσουμε από το προφανές: η ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και η φωτογραφική με φιλμ δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κάποιοι (αν όχι οι περισσότεροι) από τους παλιούς κανόνες δεν ισχύουν.

Η παραπληροφόρηση -που προέρχεται ορισμένες φορές από τους ίδιους τους κατασκευαστές φωτογραφικών μηχανών- έχει οδηγήσει πολλούς χρήστες στην αγορά ακατάλληλων, ή καλύτερων απ’ όσο χρειάζεται, φωτογραφικών μηχανών. Και οι χρήστες αυτής της νέας σχετικά τεχνολογίας έχουν αποκτήσει ήδη πολλές κακές συνήθειες.

Ακολουθούν τα εννέα πιο συνηθισμένα λάθη αγοραστών και χρηστών, και ο τρόπος αποφυγής τους.

Λάθος 1ο: ”Όσο περισσότερα τα pixels, τόσο το καλύτερο” Αν δεν κάνετε ποτέ τις φωτογραφίες σας μεγέθυνση, μία φωτογραφική μηχανή που να βγάζει καθαρές, μεσαίου μεγέθους φωτογραφίες είναι ό,τι χρειάζεστε. Η φωτογραφική των 8 megapixel, που κοστίζει 340 ευρώ είναι περιττό έξοδο– πιθανότατα θα είστε μία χαρά με μία 4 MP, της τάξης των 160 ευρώ.

Αλλά σκεφτείτε το: οι φωτογραφικές των 4 megapixel βγάζουν πολύ καλές φωτογραφίες, 8x10 ίντσες σε μέγεθος, και αυτές των 5 ΜΡ είναι επαρκείς για καθαρές φωτογραφίες, μεγέθους 11x14. Επομένως, αν δεν σκοπεύετε να κάνετε μεγεθύνσεις για... πόστερ, μάλλον δε χρειάζεστε τίποτα περισσότερο από 5 megapixels.

Αν σκοπεύετε να ξοδέψετε πολλά, είναι καλύτερα να επενδύσετε σε μία φωτογραφική μηχανή με πολύ καλά τεχνικά χαρακτηριστικά, όπως ένα φακό ακριβείας με γρήγορο ζουμ, ενσωματωμένο redeye reduction και, ίσως, σταθεροποιητή εικόνας.

Λάθος 2ο: ”Όσο περισσότερα τα pixels, τόσο το καλύτερο (μέρος 2ο)” Το στρίμωγμα πολλών pixels σε μικροσκοπικούς αισθητήρες (που είναι και ο μόνος τύπος που θα βρείτε σε ψηφιακή φωτογραφική μηχανή) δημιουργεί το λεγόμενο image noise. Ας υποθέσουμε ότι έχετε φωτογραφική 8 ΜΡ και τραβάτε φωτογραφίες σε ένα πάρτι σε εσωτερικό χώρο χωρίς φλας, χρησιμοποιώντας μία πολύ φωτο-ευαίσθητη ρύθμιση, όπως ISO 400 ή 800 για να πετύχετε καλή ποιότητα. Ίσως παρατηρήσετε κηλίδες ή νερά, γνωστά και ως digital noise, στα πιο σκούρα σημεία των φωτογραφιών.

Χωρίς να προβούμε σε επιστημονικές εξηγήσεις σχετικά με τους φυσικούς περιορισμούς των pixels στα CCD chips, ας πούμε ότι το πρόβλημα είναι λιγότερο εμφανές σε ψηφιακές με λιγότερα pixels –κάτω από 5 ΜΡ.

Λάθος 3ο: ”Κρατάω τη μηχανή με το χέρι τεντωμένο και τραβάω τη φωτογραφία”

Οι ψηφιακές μηχανές που έχουν μόνο οθόνη LCD (και όχι optical viewfinder) σας υποχρεώνουν να κρατάτε τη φωτογραφική μηχανή με λάθος τρόπο –σε απόσταση 18 ιντσών από τα μάτια, προκειμένου να βλέπετε την εικόνα στην οθόνη. Όμως, με το τέντωμα του χεριού μειώνεται η στήριξη της μηχανής, πράγμα που σημαίνει ότι έχετε περισσότερες πιθανότητες να την κουνήσετε ενώ βγάζετε τη φωτογραφία. Αποτέλεσμα; Κουνημένες φωτογραφίες.

Ο σωστός τρόπος για να κρατάτε τη μηχανή είναι και με τους δύο αγκώνες να ακουμπούν στο σώμα, ενώ κρατάτε τη μηχανή μπροστά στο πρόσωπό σας. Με αυτό τον τρόπο έχετε πολύ λιγότερες πιθανότητες να την κουνήσετε απ’ ό,τι με τα χέρια τεντωμένα.

Λάθος 4ο: ”Τελειώνει ο χώρος στην κάρτα μνήμης, οπότε θα βγάλω φωτογραφίες με χαμηλότερη ανάλυση”. Δυστυχώς, αν επιλέξετε τη ρύθμιση χαμηλότερης ανάλυσης, το μόνο που θα κερδίσετε θα είναι 40 φωτογραφίες παραπάνω, οι οποίες όμως θα είναι θολές αν τις τυπώσετε στο ίδιο μέγεθος με αυτές που βγάλατε με υψηλή ανάλυση. Η καλύτερη λύση είναι να έχετε μαζί σας 2-3 έξτρα κάρτες μνήμης –και πάντα παραπάνω απ’ όσες νομίζετε ότι θα χρειαστείτε. Είναι πλέον τόσο φθηνές που δεν υπάρχει λόγος να μην έχετε αρκετές διαθέσιμες.

Λάθος 5ο: ”Θα διορθώσω τη φωτογραφία αργότερα, με ένα πρόγραμμα image editing”
Σίγουρα το Photoshop και άλλα παρόμοια προγράμματα image editing μπορεί να κάνουν θαύματα. Αλλά είναι πάντα καλύτερα να ξεκινάτε με όσο το δυνατόν καλύτερες φωτογραφίες –έστω κι αν χρειαστεί ούτως ή άλλως να τις επεξεργαστείτε.

Λάθος 6ο: ”Πω πω! Αυτό το ψηφιακό ζουμ είναι τέλειο!”
Μπορεί να έχετε διαβάσει στην περιγραφή ορισμένων ψηφιακών φωτογραφικών ότι διαθέτουν ”3x οπτικό/4x ψηφιακό/12x συνολικό ζουμ!” Αυτή η περιγραφή είναι παραπλανητική. Μπορεί το οπτικό ζουμ να φέρνει τα απομακρυσμένα αντικείμενα εντυπωσιακά κοντά, αλλά το ψηφιακό ζουμ απλά μεγεθύνει ένα μέρος της εικόνας. Είναι σα να βγάζετε μία πολύ μεγάλη μεγενθυμένη φωτογραφία και μετά να την κόβετε σε μέγεθος 4x6.

Το πρόβλημα είναι ότι το ψηφιακό ζουμ εκτός από την εικόνα, μεγαλώνει και τα pixels, κι έτσι καταλήγετε να βγάζετε φωτογραφίες χαμηλής ανάλυσης όταν τραβάτε με το ψηφιακό ζουμ ενεργοποιημένο.

Ίσως να μην προσέξετε τη χαμηλότερη ποιότητα στην οθόνη LCD της μηχανής, όμως σίγουρα θα την προσέξετε όταν τυπώσετε τις φωτογραφίες. Αν θέλετε φακό για ζουμ, αναζητήστε τις προδιαγραφές οπτικού ζουμ της μηχανής και αγνοήστε τους αριθμούς του ψηφιακού.

Λάθος 7ο: ”Η φωτογραφία στην οθόνη φαίνεται τέλεια
Μη βασίζεστε απόλυτα στην οθόνη LCD όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα. Πρώτον, γιατί οι φωτογραφίες στην οθόνη μπορεί να εμφανίζονται πιο φωτεινές ή πιο σκούρες απ’ ότι τυπωμένες ή στην οθόνη του υπολογιστή.

Δεύτερον, διότι το φυσικό φως στο χώρο που βρίσκεστε όταν βλέπετε τις φωτογραφίες μπορεί να επηρεάσει τη φωτεινότητα της οθόνης. Για παράδειγμα, ένα πολύ φωτεινό περιβάλλον μπορεί να κάνει τη φωτογραφία να φαίνεται σκούρα σε σύγκριση με αυτό –και το αντίθετο.

Καλύψτε με το χέρι σας την οθόνη, προκειμένου να δημιουργήσετε σκιά, ή ρυθμίστε τη φωτεινότητά της, έτσι ώστε να είναι ίδια με αυτήν της οθόνης του υπολογιστή σας. Αυτό θα σας βοηθήσει να είστε σίγουροι ότι η φωτογραφία είναι ακριβώς όπως τη θέλετε.

Λάθος 8ο: ”Φόρτισα (ή άλλαξα) τις μπαταρίες σήμερα το πρωί, επομένως θα κρατήσουν
Αν και αυτό μπορεί να είναι αλήθεια ορισμένες φορές, ο αριθμός των φωτογραφιών που τραβάτε, ο χρόνος που βλέπετε τις φωτογραφίες στην οθόνη LCD και οι φορές που χρησιμοποιείτε το φλας μπορεί να επηρεάσουν τη διάρκεια ζωής της μπαταρίας σας. Έχετε πάντα μαζί σας μία δεύτερη (φορτισμένη) μπαταρία.

Λάθος 9ο: ”Θα τυπώσω τις φωτογραφίες σπίτι, στον φωτογραφικής ποιότητας εκτυπωτή μου, για οικονομία” Η εκτύπωση φωτογραφιών στο δικό σας εκτυπωτή έχει σίγουρα πολλά πλεονεκτήματα, όπως τον έλεγχο των τελικών αποτελεσμάτων. Αλλά δε θα σας βοηθήσει να εξοικονομήσετε χρήματα. Αν σκοπεύετε να τυπώσετε φωτογραφίες σε μέγεθος 4x6 ίντσων, το να κάνετε upload τις φωτογραφίες σας σε κάποιο site που παρέχει υπηρεσίες online processing ή να τις τυπώσετε σε ένα φωτογραφείο συμφέρει καλύτερα.

Ένας συνηθισμένος εκτυπωτής inkjet καταναλώνει περίπου 0,30 ευρώ το φύλλο σε μελάνι για φωτογραφίες 4x6 –με μία μικρή έρευνα αγοράς στα καταστήματα, online και μη, θα βρείτε σίγουρα καλύτερες τιμές. Στο PIX print service του site Adorama, για παράδειγμα, οι φωτογραφίες αυτού του μεγέθους κοστίζουν 19 λεπτά η μία. Και δε χρειάζεται καν να αγοράσετε εκτυπωτή.
Απο το In2Life

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19, 2006

Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Οι οδηγίες αυτές αποτελούν κανόνες που πρέπει να τηρούν οι μικροεπενδυτές, προκειμένου η συμμετοχή τους να είναι επωφελής.

Οι κανόνες αυτοί είναι:

1. Να μην επιτρέπεις στον παρορμητισμό σου να αγνοεί τις αποφάσεις της αγοράς.

2. Να μην αποφασίζεις χωρίς γνώση και έρευνα.

3. Να μην αποφασίζεις χωρίς τα ιστορικά στοιχεία συμπεριφοράς, χωρίς
προβλέψεις για το μέλλον και χωρίς να υπάρχει ευκολία ρευστοποίησης του στοιχείου που θα αποκτήσεις.

4.
Να μην αποφασίζεις χωρίς να ερευνάς τα μακροοικονομικά στοιχεία της αγοράς, της επιχείρησης, του κλάδου και των διεθνών οικονομιών.

5. Να μην αποφασίζεις χωρίς να ερευνήσεις μερικούς αριθμοδείκτες, π.χ. δείκτες κάλυψης τόκων, κυκλοφορούν ενεργητικό/βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις, λειτουργικό κόστος/κύκλο εργασιών, κόστος πωληθέντων/κύκλο εργασιών, ξένα κεφάλαια/συνολικό παθητικό, κόστος πωληθέντων/αποθέματα, καθαρά κέρδη/ίδια κεφάλαια.

6. Να μην αποφασίζεις την επανεπένδυση όλων των κερδών που αποκόμισες.

7.
Να μην αποφασίζεις με σύμβουλο την πλεονεξία. Να θέτεις πάντα κάποια όρια, τα οποία να τηρείς.

8. Να μην αποφασίζεις παρέα με την υπερβολή, ας κερδίσουν και άλλοι.

9. Να μην αποφασίζεις τη διατήρηση μετοχών που ακολουθούν πτωτική πορεία. Να τολμήσεις τον αποχωρισμό.

10. Να μην αποφασίζεις την επένδυση όλου του κεφαλαίου σου σε μία μετοχή.

Πρέπει στον διαμερισμό σου να υπάρχει και ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΕΠΕΝΔΥΣΗ και οι επιχειρήσεις αυτής της επιλογής πρέπει να διαθέτουν και τα εξής στοιχεία να έχουν σημαντικό εξαγωγικό χαρακτήρα, να διαθέτουν σημαντική ρευστότητα, να έχουν αξιόλογα ίδια κεφάλαια, να διατηρούν αντιμετωπίσιμο δανεισμό, με σωστή ισορροπία, να έχουν αναπτυξιακά παραγωγικά προγράμματα, να έχουν μεγάλη κεφαλαιοποίηση, να εφαρμόζουν καινοτομίες στην παραγωγή και διάθεση των προϊόντων τους, να έχουν αποκτήσει πιστοποιητικά καλής ποιότητας, οι οικονομικοί δείκτες τους να είναι οικονομικά σωστοί, η χρηματιστηριακή συμπεριφορά τους να είναι πάρα πολύ ικανοποιητική.

11. Να μην αποφασίζεις να επενδύσεις με ΞΕΝΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

12.
Τα χρηματιστηριακά ”κύματα” πρέπει να αφήνουν ”απ’ έξω” τον ψυχισμό και τον συναισθηματισμό μας και να επιστρατεύουμε μόνο τη δική μας σκέψη, ακολουθώντας και τους πιο πάνω λόγους, προκείμενου να πετύχουμε σωστή και ασφαλή επένδυση.

Εάν τηρηθούν οι πιο πάνω κανόνες, να είσθε βέβαιοι ότι οι επενδυτικές αποφάσεις σας θα είναι οι ασφαλέστερες και οι επωφελέστερες.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 16, 2006

Ο Δεκάλογος του καλού Κερδοσκόπου

Εντολή πρώτη: Παίζε με τα λεφτά των άλλων. Το πολύ πολύ να τα χάσεις, αλλά δεν θα είναι τα δικά σου λεφτά.
Εντολή δεύτερη: Φόρα καλά ρούχα, κάπνιζε ακριβά πούρα, οδήγα ακριβά αυτοκίνητα. Πούλα αυτό που δεν είσαι. Μόνο έτσι θα πείσεις τους άλλους να ακολουθήσουν τις επιλογές σου. Μόνο έτσι θα τους τα πάρεις όλα.
Εντολή τρίτη: Πούλα πρώτος! Πούλα τους όλους!
Εντολή τέταρτη: Πόνταρε στα όνειρα των ανθρώπων και στις προσδοκίες τους. Τα όνειρα δεν μετριούνται, δεν κοστολογούνται και δεν εποπτεύονται.
Εντολή πέμπτη: Μην ακολουθείς το ρεύμα. Ούτε και να του εναντιώνεσαι. Οι άνθρωποι πορεύονται προς τη χαρά ή τη δυστυχία. Εσύ θα διαλέξεις τον τρίτο δρόμο, προς το κέρδος. Το κέρδος δεν έχει ούτε χαρά ούτε λύπη. Έχει, όμως, τις ρίζες του στον ενθουσιασμό και στην απογοήτευση των ανθρώπων.
Εντολή έκτη: Να μην ξέρει κανείς πόσα έχεις κερδίσει. Όταν οι άλλοι κερδίζουν θα λες και εσύ το ίδιο και όταν έχουν χάσει θα καταριέσαι τους αδίστακτους που οδήγησαν τον κόσμο στην καταστροφή.
Εντολή έβδομη: Να μην πιστεύεις. Αν εσύ είσαι καλός ψεύτης, σίγουρα υπάρχει κάποιος καλύτερος.
Εντολή όγδοη: Να μην λυπάσαι για τις ζημιές των άλλων. Τη δύσκολη ώρα δεν θα λυπηθεί κανείς για τις δικές σου απώλειες. Να είσαι σκληρός, ανελέητος και να μην αφήνεις περιθώρια στον αντίπαλό σου να σηκωθεί και πάλι στα πόδια του.
Εντολή ένατη: Μην γυρίζεις πίσω, μην επαναλαμβάνεις σήμερα αυτά που έκανες χθες. Κάποιοι έμαθαν από τη χθεσινή σου δράση και πρέπει πάντοτε να είσαι ένα βήμα μπροστά από τους διώκτες σου.
Εντολή δέκατη: Να τηρείς πάντοτε όλα τα παραπάνω. Κι αν αυτά δεν σε οδηγήσουν στη γη της επαγγελίας, να θυμάσαι ότι το ίδιο συνέβη και σε άλλους. Διότι οι εντολές αυτές είναι η μισή συνταγή της επιτυχίας. Η άλλη μισή βρίσκεται στα χέρια της θεάς Τύχης και όπως γνωρίζεις, η Τύχη είναι τυφλή.

Δανεισμένο απο τον Θ.Μαυρίδη www.Euro2Day.gr

Σάββατο, Φεβρουαρίου 11, 2006

Αλλες εποχές "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 02/02/2004"

Σύμφωνα με τους σημερινούς νομοθέτες και τεχνοκράτες, όσοι ήμασταν παιδιά στη δεκαετία του '60και του '70, δεν θα έπρεπε να είχαμε επιβιώσει μέχρι τώρα, γιατί οι παιδικές μας κούνιες, ας πούμε, ήταν βαμμένες με μπογιά που περιείχε σίδηρο. Κι εμείς, γλείφοντας την όλη μέρα, θα έπρεπε να είχαμε πεθάνει από δηλητηρίαση. Στα φάρμακα εκείνης της εποχής δεν είχαμε ειδικά καπάκια ασφαλείας, όταν καβαλάγαμε τα ποδήλατα μας δεν φορούσαμε κράνη. Στο αυτοκίνητο των γονιών μας, όταν μπαίναμε, ούτε σε ειδικά καθίσματα καθόμασταν ούτε ζώνες φορούσαμε ούτε αερόσακους είχαμε. Ήταν μεγάλο γλέντι
όταν μας επέτρεπε ο μπαμπάς να καθίσουμε μπροστά.
Νερό πίναμε από τη βρύση και είχε την ίδια γεύση με αυτό που πίνουμε σήμερα εμφιαλωμένο. Τρώγαμε ψωμί με βούτυρο και γλυκά απίθανα και πατάτες τηγανητές και δεν ήμασταν ποτέ παχύσαρκοι, γιατί τρέχαμε συνεχώς έξω, παίζαμε, δεν καθόμασταν στον καναπέ ή στο κομπιούτερ. Το αναψυκτικό ή την μπύρα μας τα μοιραζόμασταν από το ίδιο μπουκάλι ή τενεκέ με τους φίλους μας. Κανείς μας δεν πέθανε απ' αυτό. Κατασκευάζαμε κάτι γκο-καρτ της συμφοράς με τις ώρες και έπειτα ανεβαίναμε στην κορυφή μιας μεγάλης ανηφόρας και κατεβαίναμε φουλ, ανακαλύπτοντας πολύ αργά ότι είχαμε ξεχάσει να φτιάξουμε φρένα. Γκρεμοτσακιζόμασταν. Ματώναμε. Σπάζαμε χέρια και πόδια. Πονούσαμε. Κλαίγαμε. Δεν βάζαμε τους γονείς μας να κάνουν μήνυση στη μάντρα απ' όπου αγοράσαμε τα παλιοσίδερα με τα οποία φτιάξαμε το καρτ μας. Και, νά 'μαστε ακόμα ζωντανοί. Και ωραίοι.
Φεύγαμε από το σπίτι το πρωί και επιστρέφαμε λίγο πριν νυχτώσει. Κανείς δεν μας γύρευε. Ήξεραν ότι θα επιστρέφαμε. Δεν είχαμε ούτε Play Station ούτε X-Box ούτε video game ούτε 99 κανάλια στην τηλεόραση ούτε ήχο surround, ούτε κινητά τηλέφωνα ούτε προσωπικούς υπολογιστές ούτε chat rooms για μοναχικές ψυχούλες στο Ιντερνετ. Είχαμε φίλους που πηγαίναμε έξω για να τους συναντήσουμε. Πλακωνόμασταν στο ξύλο. Ξύλο άγριο, μιλάμε. Ούτε ένας ποτέ δεν πήγε στη μαμά ή στον μπαμπά του για να καταγγείλει εκείνον από τον οποίον τις έφαγε.
Πηγαίναμε περπατώντας στα σπίτια των φίλων μας. Με τα πόδια πηγαίναμε και στο σχολείο. Δεν μας έπαιρναν η μαμά κι ο μπαμπάς ούτε το σχολικό. Όταν δεν είχαμε τι παιχνίδι να παίξουμε, ανακαλύπταμε καινούργια. Με ξύλα, με λαστιχάκια, με μπαλάκια του τένις, με πέτρες, με νερό, με...τίποτα. Το παιχνίδι θέλει φαντασία. Κι εμείς τη δική μας φαντασία την καλλιεργούσαμε.
Νομίζω πως από τη γενιά μας βγήκαν οι καλύτεροι εφευρέτες, λύτες προβλημάτων και ρισκαδόροι που έχουν βγει ποτέ. Είχαμε ελευθερία, αποτυχίες, επιτυχίες και υπευθυνότητα. Και μάθαμε να τα χειριζόμαστε όλ' αυτά καλά. Είμαστε η γενιά που στερήθηκε πολλά, αλλά είχε τα πάντα.