ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Κυριακή, Αυγούστου 26, 2007

Η Ελλάδα στις φλόγες:Ενα υποθετικό σενάριο.

Ποιος ζημιώνεται με την πρώτη ματιά. Προφανώς η κυβέρνηση γιατί εδώ έχουμε ένα αδιάψευστο αποτέλεσμα που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.


Από την αντιπολίτευση τίθεται το (υποθετικό) σενάριο ότι αν είχαν κάνει καλά την δουλειά τους, δεν θα έπρεπε να συμβεί αυτό. Υποστηρίζει ότι τα γαλάζια παιδιά που διορίστηκαν δεν ξέρουν την δουλειά τους. Επενδύει σε αυτό για την φθορά της κυβέρνησης ενόψει εκλογών. Οποιαδήποτε μέτρο και να παίρνει για αποκατάσταση των ζημιών θεωρείται από την αρχή σαν λίγο και αναποτελεσματικό.

Η Κυβέρνηση υποστηρίζει (υποθετικά εκ των πραγμάτων και αυτή) ότι έγιναν τα πάντα και μάλιστα ότι γινόταν στο παρελθόν. Υποστηρίζει ότι σε θέσεις κλειδιά έχει και πράσινους (Φούρλας) και μάλιστα με πείρα.
Λόγω του αποτελέσματος η κυβέρνηση αμύνεται.Πώς μπορεί να ανατρέψει το κλίμα;;;

Πώς φαίνεται η Κυβέρνηση να αντεπιτίθεται;

Από την έκταση των ζημιών, από τον μεγάλο αριθμό των πυρκαγιών και από πάρα πολλές μαρτυρίες για ταυτόχρονο άναμμα των πυρκαγιών,Τι συμπέρασμα βγάζει;;;
Κάποιοι τις ανάβουν.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Μεγάλη Μακρο και μικρο Οικονομική (μην ξεχνάμε και τον Τουρισμό) καταστροφή.(δυο ατού στην προεκλογική εκστρατεία της)
Καταστροφή σε περιοχές που παραδοσιακά την ψήφιζαν (σε αντίθεση με άλλες περιοχές…)

Μπορούν να το αποδείξουν;;; Όχι φυσικά. Γιαυτό και λένε «ξένα κέντρα». Αν εσείς βλέπατε έναν «κουνιστό» στον δρόμο και τον πείτε αδερφή …μπορείτε να το αποδείξετε;;;

Όλοι πιστεύουμε ότι κάποιοι έβαλαν τις φωτιές.
ΠΟΙΟΙ ΟΜΩΣ;;;;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ


*Αν κάποιος/κάποιοι οπαδοί της αντιπολίτευσης πιστεύουν ότι θα χάσουν, γιατί να μην αναλάβουν πρωτοβουλία;;; με άμεσο αποτέλεσμα;;
*Αν κάποιος/κάποιοι οπαδοί της κυβέρνησης πιστεύουν ότι θα χάσουν, γιατί να μην αναλάβουν πρωτοβουλία;;; με πλάγιο αποτέλεσμα;;;
==================================================================
Βέβαια όπως είπα, αυτά αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας μου, κανένα από αυτό το σενάριο δεν είναι αληθινό, γιατι ζούμε πάντα σε έναν αγγελικά και ηθικά πλασμένο κόσμο όπου όλοι οι Έλληνες αγαπάνε την πατρίδα τους,ΔΕΝ ΚΑΙΝΕ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΟΥΣ και γίνονται θυσία για αυτή.

Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2007

Ο Γιός...

Τον καμαρώνει τον γιο του. Καμάρωνε που είχε αγόρι από τότε που του το ανακοίνωσε η νοσοκόμα στον προθάλαμο του μαιευτηρίου:

- Αγόρι... Παίδαρος... Να σας ζήσει!

Τρελός από χαρά, άρχισε να κερνάει όποιον έβρισκε μπροστά του. Τις μαίες, τις κοπέλες στη γραμματεία της κλινικής, παραλίγο, μέσα στην έξαψη του, και κάποιες γυναίκες που είχαν έλθει για επισκεπτήριο στο διπλανό δωμάτιο.

Η γνωστοποίηση του ευτυχούς γεγονότος της γέννησης, συνοδεύτηκε από βροχή τηλεφωνημάτων ειδικά από τους φίλους του:

«- Να σου ζήσει ρε... Άντε ρε μεγάλε τα κατάφερες, τον έβγαλες το γιο, να δούμε εμείς τι θα κάνουμε που δεν θα σώνουμε από σερβιέτες...».

Έγινε και ένα πλούσιο τσιμπούσι με την αντροπαρέα που ακόμη το θυμάται. Καμάρωνε και δεν μπορούσε να το κρύψει, φούσκωνε από υπερηφάνεια, έκανε μάλιστα και πλάκα πειράζοντας τους άλλους:

«Ε, δεν βγάζει ο καθένας γιο... Πρέπει να είσαι καλλιτέχνης αγόρι μου... ».

* * *

«Έβγαλε το γιο»... Πόσα χρόνια δεν περίμενε μια τέτοια στιγμή... Από τότε που σοβαρεύτηκε και είπε να παντρευτεί, έβλεπε διαρκώς την ίδια σκηνή... Αυτός με το γιο του! Να τον παίρνει στους ώμους και να περπατά και να γελούν οι δυο τους... Να τρέχει ξοπίσω του να μην πέσει στα πρώτα του βήματα... Να του αγοράσει ένα ποδήλατο και να του μάθει ισορροπία στο πάρκο της γειτονιάς... Στιγμές απόλυτης ευτυχίας πλημμύριζαν το μυαλό και τις προσμονές του, σκηνές από ένα μέλλον ανέφελο, όμορφο, ειδυλλιακό, στο οποίο ο γιος ήταν πάντα ο μόνος, ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Ο γιος του... Και σαν μεγάλωνε θα τον βοηθούσε και στις δουλειές, γιατί το παιδί πρέπει να γίνει «αντράκι», να σκληραγωγηθεί. Θα κάνει και αθλητισμό βέβαια, θα μάθει και ξένες γλώσσες, όλα τα εφόδια... Και φυσικά θα σπουδάσει, θα γίνει μηχανικός όπως και ο ίδιος, να κάνουν μαζί σχέδια για πολυκατοικίες, έχει αυτός τον τρόπο να τον βολέψει...

* * *

Τα πράγματα ήρθαν κάπως αλλιώς βέβαια. Τι υπολογίζεις στη ζωή και σου βγαίνει; Η μεγάλη ρουφήχτρα της καθημερινότητας τον παρέσυρε, η μια δουλειά έφερε την άλλη. Πρωί - βράδυ στο γραφείο, στις οικοδομές, πασχίζει να βάλει σε μια σειρά τα συνεργεία και το κινητό να κουδουνίζει ασταμάτητα και να φέρνει καινούργιες δουλειές... Κουπί κανονικό, όπως όλοι αυτοί οι σύγχρονοι άνθρωποι που, σαν το μύθο, πασχίζουν να γεμίσουν το τρύπιο πιθάρι... Κι όταν κανένα βράδυ χαλαρώνει, προτιμά την παρέα στο μπαρ. Τα ποτήρια με το ουίσκι αδειάζουν μεταξύ συζητήσεων, κοινότοπων μεν, λυτρωτικών δε...

Χρόνο για το παιδί πού να βρει; Του τα εξασφάλισε όλα βέβαια, και όμορφο παιδικό δωμάτιο βαμμένο με χαρούμενα χρώματα, και ένα εντυπωσιακό κόκκινο ποδήλατο (το οποίο ο μικρός έμαθε μόνος του γιατί αυτός δεν είχε καιρό να τρέχει στα πάρκα) και καλό σχολείο και ηλεκτρονικό υπολογιστή, ό,τι του ζήτησε... Μα δεν κατάφερε μολαταύτα να κατατροπώσει τις τύψεις που νιώθει γιατί δεν ασχολείται με το παιδί, που πλέον «χάνεται» κι αυτό με τη σειρά σε έναν δικό του κόσμο, για ώρες ολόκληρες, στο μοναχικό κόσμο της οθόνης του υπολογιστή.

Κάπως έτσι, η επαφή... χάθηκε. Το παιδί μεγάλωσε, έφτασε πια στην Α’ Γυμνασίου. Το κοιτάει καμιά την ώρα που κοιμάται. Το κρεβάτι «γέμισε»... άνθρωπο. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθει άσχημα που το αγόρι του μεγάλωσε και αυτός δεν το πήρε καλά – καλά χαμπάρι, μα το προσπερνά γρήγορα. Πάλι καλά που «κρατάει άμυνα» η Άννα, αλλά κι αυτή, από τότε που ανέλαβε διευθυντικά καθήκοντα στην εταιρία, γυρίζει σπίτι κατάκοπη, ίσα να μαγειρέψει, να τακτοποιήσει τα βασικά, ένα κινούμενο πτώμα...

* * *

Ιούνιος... Στο φόρτε τους οι δουλειές στις οικοδομές, λείπει και η Άννα για σεμινάριο στην Αθήνα, δύσκολη κατάσταση.

Γύρισε αργά το απόγευμα στο σπίτι... Φώναξε το παιδί μα απάντηση δεν πήρε... Μονάχα το είδε στο κρεβάτι του, κοιμισμένο, ανάμεσα σε βιβλία και χάρτες γεωγραφίας. Του χάιδεψε το κεφαλάκι και όταν το παιδί ξύπνησε είδε τα κατακόκκινα μάτια του:

- Κλαις; Γιατί βρε Νικολάκη; Τι έπαθε το αγοράκι μου;

Δεν περίμενε την απάντηση... Είδε ένα παιδάκι πελαγωμένο μπροστά στις δεκάδες σελίδες της σχολικής γεωγραφίας που θα ’δινε την άλλη μέρα. Και κατάλαβε... Και ένιωσε άσχημα... Και σαν να του ’ρθε να κλάψει και ο ίδιος, αγκαλιά με το γιο του, στο κρεβάτι. Δίπλα στα βιβλία και τους χάρτες...

Ως αργά το βράδυ διάβαζαν μαζί γεωγραφία... Πρώτα του εξήγησε το «ελληνικό υποθαλάσσιο ανάγλυφο», μετά για τις κατηγορίες των κλιμάτων, το «μεσογειακό», το «ηπειρωτικό», το «ωκεάνιο» και μετά «ταξίδεψαν» μαζί ως την Ινδία, η οποία «έχει έκταση περίπου 35 φορές μεγαλύτερη από την έκταση της Ελλάδας» και έχει τους εξής ποταμούς, τον Ινδό, το Γάγγη και το Βραχμαπούτρα. Και μετά πήρε σειρά η Βόρεια Αμερική, με τα Βραχώδη Όρη, τη Σιέρα Νεβάδα, τη Σιέρα Μάντρε και τον Μισισιπή...

- Λοιπόν Νικολάκη, εκεί στο Μισισιπή οι άνθρωποι αγαπούν πολύ το τραγούδι... Εκεί γεννήθηκε και το νέγρικο μπλουζ... Πέρασαν δύσκολα χρόνια... Υπήρχε και δουλεία...

Για κάθε περιοχή του κόσμου, είχε τόσα να του διηγηθεί και που όλα αυτά τα χρόνια του τα στερούσε. Του είπε για τον Αμαζόνιο –που σήμερα αντιμετωπίζει το φάσμα μιας σοβαρής οικολογικής καταστροφής- και για την Ιαπωνία «που τη λέμε αλλιώς και χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου» και για τον Γιανγκ Τσε Γιανγκ που στα Κινέζικα θα πει «γαλάζιος ποταμός»... Και το παιδί τον ακολούθησε σ’ αυτό το ταξίδι, λες και ανέβηκε στις φτερούγες ενός μεγάλου πουλιού που πετούσε διαρκώς σε νέες χώρες, όπως λέει και το παραμύθι.

Μήτε που κατάλαβαν οι δυο τους πώς πέρασε η ώρα ως αργά το βράδυ. Όταν τελείωσαν, ζέστανε γάλα και έστειλε το μικρό ευτυχισμένο για ύπνο, και με τη βεβαιότητα για ένα πολύ καλό γραπτό την επομένη στη γεωγραφία...

Χαρούμενος και με την ψυχή ξαλαφρωμένη μετά από πολύ καιρό και ο ίδιος, έσκυψε στη βιβλιοθήκη του παιδιού όπου υπήρχε αναρτημένο το Πρόγραμμα των εξετάσεων.

- Μμμμ, σκέφτηκε... Πρέπει να ρυθμίσω τις δουλειές νωρίς. Αύριο γράφω Βιολογία...