ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Σάββατο, Δεκεμβρίου 20, 2008

Το Δένδρο των Χριστουγέννων.

Διάβαζα κάπου:
"Οι σημερινοί πενηντάρηδες ξέχασαν. Ας θυμηθούν ότι κάποτε ήταν και αυτοί παιδιά…Στο κάτω κάτω το μέλλον είναι των παιδιών, το αύριο δικό τους. Ας αφήσουν ήσυχους τους νέους να παλέψουν για τα δικαιώματα τους."

Μέχρι κάποιο βαθμό είναι σωστό.

Θα ήθελα όμως να υπενθυμίσω ότι κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το μέλλον του καθενός…και κυρίως το πόσο μπορεί να έχει ακόμα.(λιγο μακάβριο).Αλλά είναι γνωστό ότι η θνησιμότητα των νέων είναι αυξημένη και προέρχεται είτε από ναρκωτικά είτε από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.
Από την άλλη, όπως όλες οι στατιστικές λένε, ο προσδόκιμος χρόνος ζωής των σημερινών ενηλίκων αυξάνεται συνεχώς. Άρα όλοι πλέον ενδιαφέρονται για το αύριο.Δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, καλό θα είναι τα παιδιά να φροντίζουν για το Μέλλον τους αποφεύγοντας να καταστρέφουν το Παρόν που για τους σημερινούς μεσήλικες ήταν κάποτε το προσδοκώμενο και ονειρικό Μέλλον τους.
Γιατί στο κάτω κάτω το Μέλλον για τον οποιουδήποτε έχει ανάγκη από γερά θεμέλια …
Ας μην γκρεμίζονται τουλάχιστον αυτά!

Και το Χριστουγεννιάτικο δένδρο σαν ενα απο τα "θεμέλια" κάτι συμβολίζει για πολλούς …ακόμα!

Θα κολυμπήσουμε προς το φάρο;

απο τα blogs του Capital.gr

Κανένας ουσιώδης διάλογος πάνω από τα αποκαΐδια της χώρας;

Η κατάσταση είναι γνωστή σε όλους μας .
Και δραματική. Και ταχύτατα επιδεινούμενη
Βαδίζουμε ευθέως προς πολύ-πολύ χειρότερες μέρες.
Το κράτος υπό πτώχευση, που θα είχε ήδη ανακοινωθεί αν δεν είχαμε το ευρώ, κατεστραμμένοι επιχειρηματίες, κατεστραμμένοι επενδυτές ενώ το ΧΑΑ βρίσκεται στο βυθό με απίστευτες και εξευτελιστικές αποτιμήσεις, πολλοί πρώην εργαζόμενοι είναι πλέον άνεργοι, ή υποψήφιοι προς την ανεργία, ήδη παρουσιάζονται συναινέσεις σε εταιρείες μεταξύ του προσωπικού για ομαδική μείωση μισθών προ του φόβου απολύσεων, ένας στους 4 Έλληνες είναι νεόπτωχος, ενώ οι συνταξιούχοι αφού έμαθαν να επιβιώνουν με αστείες συντάξεις πρέπει τώρα να πληρώνουν από το τίποτα που παίρνουν και για φάρμακα και περίθαλψη γιατί καταρρέουν τα ασφαλιστικά ταμεία και τα νοσοκομεία….

Και παρόλο το χαμό των προηγούμενων ημερών, δώστου συνεχώς μαθητικές πορείες και ξανά πορείες και καταλήψεις τη μια στην ΕΡΤ την άλλη πανώ «Αντίσταση» στη Ακρόπολη….
Και συνεχώς επεισόδια πότε με τη κλούβα των ΜΑΤ, πότε με το Χ αστυνομικό τμήμα, πότε με το Χριστουγεννιάτικο δένδρο στο κέντρο.
Και όλα αυτά υποτίθεται με αφορμή τον άτυχο Αλέξη Γρηγορόπουλο, μόνο που κανένας διαδηλωτής δεν βγήκε στους δρόμους πχ μετά από κάποιο εργατικό ατύχημα στο Πέραμα, μετά το πνίξιμο λαθρομεταναστών στο Αιγαίο ή στα ναρκοπέδια του Έβρου, για τους ακρίτες και τους νησιώτες που πεθαίνουν χωρίς ιατρική περίθαλψη, μετά από τόσους άλλους καθημερινούς άδικους θανάτους…

Και εμείς τι συζητάμε ως κοινωνία τόσες μέρες ρε παλικάρια;
Για τον Κουγια και τον Λαζόπουλο και αν το όπλο σήμερα ήταν αεροβόλο ή όχι…και για το αν ακούμε ως κοινωνία ή αν δεν ακούμε τους 16χρονους και τη δήθεν «αγωνία τους για το μέλλον»….

Αλλά επί της ουσίας των προβλημάτων τι ακούω; Τίποτα, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΤΑΣΗ μελετημένη και βάσιμη.
Μόνο τη δήθεν προοδευτουριά να λέει δακρύβρεχτα «ακούστε τους 16χρονους» και να σιγοντάρει έμμεσα τη κοινωνική ανευθυνότητα και την οχλοκρατία ορισμένων περιθωριακών τύπων των καθημερινών επεισοδίων χωρίς να τα καταδικάζει ρητά και με αυστηρότητα.
Αντίθετα, απίστευτη αριστερή καπηλεία της κατάστασης μήπως και ανεβούν τα κομματικά ποσοστά κάποιων…

Γιατί γίνονται πλέον όλα αυτά που γίνονται σήμερα; Είναι προοδευτικά; Είναι αριστερά; Οδηγούν σε λύσεις;
Ποιοι «προοδευτικοί» αριστεροί τα πατρονάρουν;
Τι ακριβώς να ακούσω που δεν το ξέρω ήδη; Τι να συνειδητοποιήσω;
Τα προβλήματα της χώρας; Είναι γνωστά σε όλους.
Και καθημερινά τα ζούμε και τα βιώνουμε στο πετσί μας και στον εργασιακό μας βίο πολύ περισσότερο από τους 16χρονους, και γκρινιάζουμε συνεχώς γι αυτά.
Και δεν τους ψηφίζουμε τους υπεύθυνους που μας οδήγησαν εδώ.

Αυτό που από την άλλη βλέπω και ακούω είναι μια κοινωνική και οικονομική παράλυση, μολότωφ και δακρυγόνα, κατεστραμμένους επαγγελματίες, όλο το κέντρο βραχυκυκλωμένο, ανύπαρκτες συγκοινωνίες, ξενοδοχεία με όλα τα δωμάτια άδεια μες τη Χριστουγενιάτικη περίοδο, όλα τα ΜΜΕ της Ευρώπης να μας χλευάζουν και να κάνουν μαύρες προβλέψεις για τη χώρα μας, και γονείς που ψάχνουν που και πώς να γράψουν από το νέο έτος τα παιδιά σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο μήπως και βγάλουν το σχολείο ξέροντας 5 γράμματα.

Τι ακριβώς να ακούσω πλέον; Μπορούν να κάνουν προτάσεις εξόδου απ τη κρίση οι 16χρονοι; Έχουν επαρκή βιώματα, εμπειρία και γνώσεις για να το κάνουν ;
Όχι βέβαια. Άλλωστε υπήρξαμε κι εμείς δεκαπεντάρηδες κάποτε, και έχουμε παιδιά και ανήψια και ξέρουμε και τι ικανότητα πολιτικής ανάλυσης και πόσα μυαλά και πόση υπευθυνότητα κουβαλά ένας νέος σ’ αυτή την ηλικία.
Εγω λοιπόν δεν άκουσα τίποτα περισσότερο από γενικόλογα συνθήματα από τη γενιά του Play-station.

Απλώς μερικοί νεαροί, άλλοτε περιθωριακοί, άλλοτε όχλος, άλλοτε καθημερινοί αλλά παραμελημένοι από τους σκληρά εργαζόμενους (ή και χωρισμένους συνηθέστατα πλέον) γονείς, πάντοτε εύκολοι να παρασυρθούν ως αμούστακοι νέοι, ενίοτε εθισμένοι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, στο joystick και σε παιχνίδια βίας που παίζουν νυχθημερόν στα ιντενετ καφέ, κάποια στιγμή νόμισαν ότι πέρα από συνθήματα, ότι και το να εκτοξεύουν πέτρες στο δρόμο κατά των βιτρινών και μολότωφ κατά αυτοκινήτων είναι περίπου ένα ακόμα εξ ίσου ανεύθυνο virtual video game,.

Μόνο που εδώ μετά το τέλος του παιχνιδιού δεν κλείνεις απλά τον υπολογιστή αλλά αύριο θα υφίστασαι ως πολίτης και τις επιπτώσεις.

Δεν περίμενα άλλωστε να ακούσω προτάσεις από τους 16χρονους. Εδώ πέρα από συνθήματα δεν κάνουν προτάσεις ουσίας ούτε οι μεγαλύτεροι, ούτε οι συνδικαλιστές ούτε τα κόμματα της άρνησης…

Τι φρονώ;
Δυστυχώς καμία κυβέρνηση από μόνη της δεν μπορεί να δώσει πλέον επαρκείς λύσεις. Δεν έχει τα κότσια. Ούτε η κυβέρνηση κανενός νεκραναστημένου Πασοκ, ούτε ακόμα περισσότερο μια κυβέρνηση όπως αυτή της ΝΔ, άτολμη, καταρρέουσα, διεφθαρμένη και ανίκανη.
Φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να πιάσει τη καυτή πατάτα των προβλημάτων, και ας λέει ο γερο Λεωνίδας Κύρκος και άλλοι της παλιάς γενιάς με περισσότερη αγωνία για το τόπο.
Δεν πρόκειται να αναλάβει ευθύνες και να αυτοκτονήσει έτσι εκλογικά. Θα το αποφύγει ως ο διάβολος το λιβάνι
Θα προτιμήσει ο Αλέξης καλύτερα την αντιπολίτευση και ψάρεμα στα θολά νερά, παλιά του τέχνη κόσκινο ….
Το ΚΚΕ περιχαρακωμένο στο κλασικό σταθερό 8%…

Άλλωστε οι λύσεις είναι επώδυνες και οι πολιτικοί είναι επαγγελματίες που τους ενδιαφέρει πρωτίστως να μη πατήσουν ει δυνατόν κανένα κάλο κανενός ώστε να επανεκλεγούν και να εξακολουθούν να έχουν τη κουτάλα και όλα να βαίνουν μακαρίως. Όσο για τα χρόνια προβλήματα της χώρας, ως γνωστόν «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει»…
Μόνο που τα προβλήματα πλέον γίνανε ογκόλιθοι του Stonehedge.

Μήπως πρέπει λοιπόν να αναδείξουμε νέες δυνάμεις; να ξεκινήσουμε να προσεγγίζουμε τα προβλήματα από μηδενική βάση;
Να αναλύσουμε το θέμα της κακοδαιμονίας της χώρας που κατά βάση δεν είναι θέμα οικονομικό αλλά θέμα νοοτροπίας και θεσμών ;
Μήπως ακρογωνιαίο πρόβλημα είναι το γεγονός ότι δεν υποστηρίζουμε ως κοινωνία τη συντεταγμένη λειτουργία της, και τη πρόοδο και την αξιοκρατία;
Ότι είμαστε μια κοινωνία της ανοχής και της συναλλαγής που ζητάμε από τους πολιτικούς ρουσφέτια, και διορισμούς. Που δεν επιτρέπουμε τη αξιολόγηση, την άμιλλα, τη σύγκριση, την επιβράβευση και τη τιμωρία . Που ανεχόμαστε το να μη παραιτούνται κρατικοί λειτουργοί όταν σαφέστατα επιβάλλεται;
Που επιμένουμε στη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Και όχι μόνο αυτό αλλά θέλουμε και την ακινησία και όχι αναδιαρθρώσεις και μετατάξεις;
Που εμποδίζουμε κάθε ιδιωτικοποίηση , κάθε επένδυση που μπορεί να ταράξει την ησυχία μας και τους ρυθμούς και τον τρόπο που μάθαμε να δουλεύουμε;
Μήπως πρέπει να πούμε ότι δεν υπάρχουν κεκτημένα και μονιμότητες και προκλητικοί μισθοί και bonus και να κάνουμε προϋπολογισμό από μηδενική βάση;
Ότι δεν γίνεται να υπάρχουν συντάξεις των 4000 ευρώ και πανάκριβες εθελούσιες έξοδοι όταν υπάρχουν για άλλους συντάξεις των 400 και μισθός των 700;
Ότι δεν γίνεται σε μέρες κρίσης όπως τώρα, στο δημόσιο να δουλεύουν ως τις 2:30 το μεσημέρι, με τους γνωστούς ράθυμους ρυθμούς, και από την άλλη να χρονίζουν επί μήνες υποθέσεις και εγκρίσεις ζωτικής σημασίας για την οικονομία;, την ίδια στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα, με τα ίδια λεφτά θα δούλευαν τουλάχιστον ως τις 5 το απόγευμα αν όχι και παραπάνω;
Μήπως πρέπει να ακούσουμε ψύχραιμα κάθε πρόταση όσο κι αν δεν μας «κάθεται καλά» όπως εβδομάδα 4 ημερών ή ελαστικό ωράριο; Και να εξετάσουμε τα υπέρ και τα κατά;
Μήπως πρέπει να βάλουμε στόχους ψηλά και να δουλέψουμε αντί να κατηγορούμε τη κοινωνία και το κράτος πατερούλη γιατί δεν μας τα δίνει έτοιμα.

Που ανεχόμαστε τη πολυνομία και τη γραφειοκρατία και το συνεχές ράβε –ξήλωνε με ρυθμίσεις του ποδαριού;. Που ανεχόμαστε τις καταλήψεις δρόμων, σχολείων, δημοσίων κτιρίων. Που δεν τολμάμε να καταργήσουμε το άσυλο- ασπίδα των κουκουλοφόρων;
Που χειραγωγούμε τη δικαιοσύνη; Που έχουμε καταστήσει τις προσφυγές μοχλό ανατροπής κάθε επιχειρηματικής πρωτοβουλίας;
Που κατηγορούμε και λοιδορούμε την επιχειρηματικότητα και όποιον κερδίζει για ληστή και υπερκέρδη αλλά δεν λέμε κουβέντα για τις φασίζουσες συνδικαλιστικές συμπεριφορές που θεωρούν εαυτούς ιδιοκτήτες των δημοσίων υπηρεσιών;
Που θέλουμε να επιβάλουμε ως μόνη πρόταση εκπαίδευσης το δημόσιο αλλά δυστυχώς υποβαθμισμένο και συνεχώς υπό κατάληψη σχολείο, απελπίζοντας και αναγκάζοντας με τη βία όποιον θέλει να μορφώσει τα παιδιά του να πληρώνει χιλιάδες ευρώ σε ιδιωτικά σχολεία και να φεύγει για σπουδές στο εξωτερικό;

Δεν ξέρω πως ακριβώς θα συνεννοηθούμε ως κοινωνία να δρομολογήσουμε λύσεις.
Πως θα καταφέρουμε να κολυμπήσουμε προς το φάρο, μίλια μακριά.
Αυτό πάντως που ξέρω είναι ότι με περισσότερες πορείες, περισσότερες μολότωφ, περισσότερα σπασίματα, καψίματα, και περισσότερη αριστεροπροοδευτική ρητορική και ανευθυνότητα, θα πάμε ακόμα βαθύτερα προς στο χαμό και τον πάτο….

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

Έλλειμα Δημοκρατίας ή κοινωνική, οικογενειακή και ηθική κατάπτωση;


Ο Ομιλητής ήταν στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρώην υπουργός της προηγούμενης «πετυχημένης» και αυτής, κυβέρνησης που είχε στο ενεργητικό της την πρόσληψη και δημιουργία των περίφημων δυνάμεων καταστολής και ειδικών φρουρών πρώην ΜΑΤ ή όπως αλλιώς τα έλεγαν κάθε φορά. Είχε στο ενεργητικό της και μια επιτυχία. Την «εξάρθρωση» της «αόρατης» μέχρι τότε, αλλά γερασμένης πλέον παρέας του αιμοσταγούς Κουφοντίνα και του ψυχρού αλλά και συνάμα μελιστάλακτου Ξηρού (17 Νοέμβρη), που βέβαια λόγω των Ολυμπιακών δεν εξυπηρετούσε άλλο η διατήρηση της τόσα χρόνια.

-Που είναι το Κράτος, τι κάνει η αστυνομία: Φτάνει πια, να φύγει η ανίκανη Κυβέρνηση, υψώνοντας τον τόνο της φωνής του για να δείξει τάχα την αγανάκτησή του.

-Το κράτος είναι εδώ, η αστυνομία είναι εδώ και προστατεύει τον πολίτη, σύμφωνα με την Δημοκρατία που έχουμε διαμορφώσει τα τελευταία χρόνια,απάντησε ο πολυθεσίτης Υπουργός εσωτερικών, δημόσιας διοίκησης, δημόσιας τάξης και δεν ξέρω τι άλλο.
….Πραγματικά. Μεγάλος λόγος αυτός. «ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙ» ..και επεσήμανε ότι δεν θα εφαρμοστεί στρατιωτικός νόμος και κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως ακουγόταν…Τους έπιανε σύγκρυο ακόμα και στο άκουσμα…Εχει περάσει στο DNA πλέον των Ελλήνων πολιτικών ο φόβος της παρουσίας οτιδήποτε μοιάζει με παρέλαση τανκς εκτός και αν είναι εθνική γιορτή. …

-Που είναι η αστυνομία να μας προστατεύσει; επέμενε ενας προστατευόμενος από τριπλοβάρδιες αστυνομικών πολιτικός που κουβαλάνε τα ψώνια της κυρίας του…λές και θα χάσει η Βενετιά βελόνι αν πάθει κάτι ..θεός φυλάξει …

-Να κάνει τι; Αν μπαγλαρώνανε καμιά 30ρια θα τρέχαμε στα δικαστήρια να ζητάμε την αθώωσή τους βαφτίζοντας τους λαϊκούς ήρωες, κάτι σαν τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο ή τον Αθανάσιο Διακο…Αν πάλι γέμιζαν τα ΚΑΤ και Ευαγγελισμός θα μιλάγαμε για αστυνομική βια ..ω! sorry police brutality λέγεται Ελληνικά.

-Μα τι λές τωρα! Επρεπε αυτός που εχει οριστεί να με προστατεύει να σκοτώσει το παιδάκι;;;Γιαυτο δεν τους πληρώνουμε;;;πετάγεται κάποιος με αίσθημα δικαίου,αλλά και αγρίως φορολογούμενου.

-Αχ καημένε…
Αφου δεν του εριξε «σφαλιάρα» η μάνα του όταν έπρεπε…Και μιλάω για το μάλωμα, το μη ,το όχι της μάνας που το παιδί ξέρει ότι το κάνει από αγάπη και όχι γιατι την κουράζει, της φέρνει βάρος, την εμποδίζει να ζήσει όπως ζούσε πριν γεννηθεί ,με τις φίλες της στην καφετέρια και στα weekend.Αφού δεν του «τράβηξε το αυτί» ο δάσκαλος όταν ανέβαινε στα θρανία στην τάξη προκαλώντας την προσοχή των άλλων,θέλοντας να πει: Να εδώ είμαι και εγώ.Υπάρχω!
Πήγε και αυτό, αφού μεγάλωσε λιγάκι και έβγαζε την γλώσσα του, σήκωνε το μεσαίο δάχτυλο, έπιανε τα άτριχα ακόμα γεννητικά του όργανα και αμφισβητούσε την σεξουαλική ικανότητα του μπάτσου εξομοιώνοντας τον με ομοφυλόφιλο (π…τη) για να πεί πάλι: Εδώ είμαι και εγώ.Υπάρχω!
Για να του "μπει". Του μπάτσου.Ενός "μπουλντόγκ" εκπαιδευμένου να αντιμετωπίζει άλλους νταβραντισμένους ληστές και απαγωγείς (όχι οι πειρατές είναι στην Σομαλία ακόμα..).
Δίχως καμία γνώση παιδαγωγικής και παιδοψυχολογίας .Που να το φανταστεί εξάλλου ότι μια μέρα θα έκανε τον παιδονόμο;

Γιατί τέτοιοι θα έπρεπε πλέον να περιπολούν στις πλατείες και στις καφετέριες. Παιδοψυχολόγοι, κοινωνικοί υπάλληλοι, υπάλληλοι του ΟΚΑΝΑ, νοσοκόμες και σωφρονιστές.
Και έβγαλε ο Μολοσσός το όπλο και πυροβόλησε. Πυροβόλησε την εικονική πραγματικότητα που ζούμε, πυροβόλησε τον καθρέπτη που καθρεπτίζεται η αυταρέσκεια μας και η ματαιοδοξία μας, σαν άλλη μητριά της Χιονάτης. Πυροβόλησε τον καθρέπτη που βλέπουμε τα πλούτη και τα σπίτια και εξοχικά και 4x4 με δανεικά αν και δουλεύουμε 25 ωρες το 24ωρο.
Και όταν έσπασε ο καθρέπτης είδαμε δυο ματάκια. Δυο μάτια παιδικά να μας κοιτάζουν και να μας ρωτούν:
Γιατί Μαμά; Που ήσουνα Μπαμπά;

Άραγε την ύστατη αυτή ώρα μπορούμε να περάσουμε και εμείς πίσω από τους καθρέπτες μας πλησιάζοντας τα παιδιά μας; Η θα τα αφήσουμε να καίνε τις τράπεζες σαν τον κακό δαίμονα και την αιτία που έκανε τους γονείς τους δυστυχισμένους; Να καίνε τα μαγαζιά με τα πανάκριβα ρούχα και παπούτσια που κάνουν και αυτά τους γονείς τους δυστυχισμένους αλλά τα αγοράζουν για να τα καλοπιάσουν με αντάλλαγμα την απουσίας τους;;; Να καίνε το Χριστουγεννιάτικο δένδρο αποκόπτοντας τελείως ότι τους θυμίζει κάτι από τα καλά παιδικά τους χρόνια, τότε που είχαν πειστεί ότι ο Α Βασίλης ήταν αυτός που άφηνε τα δωράκια κάτω από αυτό;

Άραγε ποιος φταίει που το παιδί τα έβαλε με το μπουλντόγκ;

Καλό ταξίδι τυχερέ 15χρονε. Εσύ έφυγες νωρίς…Εμείς θα πονάμε μια ζωή.