ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Παρασκευή, Ιανουαρίου 22, 2010

Οι τέσερεις πτωχεύσεις της Ελλάδας.

Πρώτη φορά ήταν το 1827, όταν το ελληνικό κράτος δεν υπήρχε ακόμη (επισήμως). Ο απελευθερωτικός αγώνας του 1821 υπήρξε μια μοναδική ευκαιρία για τις αγγλικές τράπεζες. Ενώ δάνεισαν τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2.8 εκατ. λιρών της εποχής, τελικά μόνο το 20% του ποσού έφτασε στον σκοπό του. Έτσι η πρώτη πτώχευση έρχεται νωρίτερα και από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους καθώς το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων αφού δεν είχαν καν εισπραχθεί.

Βέβαια, σύμφωνα με τους ιστορικούς, η πτώχευση μπορεί να μας βγήκε και σε καλό, καθώς ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν.

Μόλις το ελληνικό κράτος συστάθηκε και επίσημα, οι πιστωτές έσπευσαν να εισπράξουν: Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, στη συνέχεια δάνεισαν τον Όθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας». Επίσης δόθηκαν 12,5 εκατομμύρια για την εξαγοράν από μέρους της Τουρκίας των επαρχιών Αττικής, Ευβοίας και μέρους της Φθιώτιδος και 7,5 εκατομμύρια διά την συντήρηση των βαυαρικών στρατευμάτων». Οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαζαν σταδιακά τον χάρτη, η Ελλάδα αγόραζε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία πουλούσε και οι διεθνείς τραπεζίτες ήταν ευτυχείς...

Ο Τρικούπης και το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Στη συνέχεια, και για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που από το 1879 ξεκινά μια δωδεκαετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στα 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος (αλλά όχι εξαιτίας του) Χαριλάου Τρικούπη. Τη χρονιά εκείνη ο Χαρ. Τρικούπης, εξαιτίας της άσχημης οικονομικής κατάστασης, αποτέλεσμα του αναγκάστηκε να πει στη Βουλή σαν πρωθυπουργός τη φράση "κύριοι, δυστυχώς, επτωχεύσαμεν", που έμεινε ιστορική.

Η τρίτη αυτή πτώχευση της Ελλάδας σήμανε κλονισμό της δραχμής και ολοκληρωτικό μαρασμό της ελληνικής οικονομίας. Η κήρυξη της Ελλάδας σε πτώχευση έγινε με αφορμή τη βίαιη ανθελληνική εκστρατεία στο εξωτερικό, αλλά και για την επιβολή δυσβάσταχτων βαρών στις λαϊκές μάζες.

Η ιστορία λέει επίσης ότι ο Τρικούπης έσπευσε στην Ευρώπη και ζήτησε δάνεια για την οικονομική στήριξη της υπερχρεωμένης ελληνικής οικονομίας. Οι κυβερνήτες και οι τραπεζίτες της Ευρώπης, παίζοντας καλά το παιχνίδι στη σκακιέρα του εμπορικού και πολιτικού μοιράσματος του κόσμου, αρνήθηκαν τη χορήγηση νέου δανείου - και φυσικά τη στήριξη που αναζήτησε σ' αυτούς ο Τρικούπης. Ετσι, ο τελευταίος έχασε στις εκλογές του Απρίλη του 1895, αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε ένα χρόνο αργότερα (το 1896) στη Ριβιέρα της Γαλλίας.

Τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια: Μετά το θάνατο του Χ. Τρικούπη ακολούθησε ο καταστροφικός ελληνο-τουρκικός πόλεμος του 1897. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και 4 εκατ. λίρες ως πολεμικές αποζημιώσεις. Η κατάληξη αυτού του πολέμου ήταν η επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), από τους ξένους και ντόπιους πιστωτές της Ελλάδας, τους λεγόμενους "ομολογιούχους".

Η χρεοκοπία του 1932 και οι προσπάθειες για ανάκαμψη

Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Ο νόμος περί «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» που τηρείται ευλαβικά επί δύο δεκαετίες παραβιάζεται για πρώτη φορά το 1920 με την έκδοση 600 εκατ. δρχ. που ακολουθούνται από άλλα 500 εκατ. το 1921 και από ακόμη 550 εκατ. το 1922- ήταν όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου (κάπως έτσι σώζει την Ελλάδα από μια άλλη επικείμενη πτώχευση στη δεκαετία του 1950 και ο Σπύρος Μαρκεζίνης με το «κόψιμο των τριών μηδενικών» και την εισαγωγή της «νέας» δραχμής της σταθεροποίησης). Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.

Μπορεί η ήττα του ΄22 να μη φέρνει πτώχευση, αλλά οι ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και περίθαλψης των προσφύγων οδηγούν σε νέο υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό καθώς στην Ελλάδα κεφάλαια δεν υπάρχουν. Τελικά, τον Μάρτιο του 1931, λίγο πριν από την τελευταία πτώχευση του 1932, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι και πάλι μοιραία...

Ο τελικός διακανονισμός όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στα 1952-53. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών τη δεκαετία 1955-1965 συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967. Από το 1980 και μετά το χρέος άρχισε και πάλι να αυξάνει, για να φτάσει αισίως στα τέλη του 2009 τα 254 δις. ευρώ ή το 112% του ΑΕΠ της χώρας.

ΣΗΜ:Η ισχυρή Γερμανία πτώχευσε δύο φορές, στο μεσοπόλεμο και μεταπολεμικά, το ίδιο και η Μ. Βρετανία το 1945-6, η Ρωσία και η Αργεντινή πιο πρόσφατα.

Το παρόν αποτελεί απόσπασμα άρθρου του Μάνου Ρούσσου απο το Reporter.gr

Τρίτη, Ιανουαρίου 19, 2010

Γιατί η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει και δεν θα φύγει από το Ευρώ.

Πολλά ακούγονται τώρα τελευταία για την πιθανότητα πτώχευσης της Ελλάδας. Μάλιστα πολλοί θυμούνται το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη πριν από 120 περίπου χρόνια. Είναι όμως ίδιες οι εποχές;
Επίσης ακόμα μεγαλύτερη ανοησία ακούγεται ότι θα φύγουμε από το ΕΥΡΩ. Καταρχάς διαχειριστικά είναι δύσκολο να γίνει αυτό. Ποιος θα πάει να ανταλλάξει τα Ευρώ του =ένα πανίσχυρο νόμισμα που θα μετατραπεί σε ξένο συνάλλαγμα= με τις δραχμές που θα υποτιμηθούν προφανώς; Εγώ θα ήθελα. Με συμφέρει.Είμαι σφιχτοχέρης και οικονόμος. Ρώτα όμως και αυτούς που αισχροκέρδισαν μόλις από δραχμές πήγαμε σε Ευρώ με πρώτους τους πωλητές της Λαϊκής; (η ντομάτα από 150 δρχ πήγε 1.50 € κ.λ.π. παραδείγματα).Αλλά και θεσμικά δεν γίνεται αυτό, όπως θα δούμε παρακάτω.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Θέμα πτώχευσης του Ελληνικού Κράτους δεν υπάρχει. Λεφτά υπάρχουν ...απλά τα έχουν οι Έλληνες αλλά δεν είναι και γνωστό στο Ελληνικό κράτος το πόσα πραγματικά έχουν. Για να τους φορολογήσει ανάλογα και δίκαια. Και γιατί η ΕΕ επιβάλει την πλήρη λογιστική καταγραφή της περιουσίας κάθε κράτους. Για να γίνει η σωστή διάχυση των κονδυλίων της ΕΕ στην Ελληνική κοινωνία.
Το κράτος έχει συνηθίσει ανοήτως να δανείζεται. Αλλά είπαμε λεφτά υπάρχουν, άρα το κράτος πρέπει να οργανωθεί και να μαζέψει τους φόρους αντί να δανείζεται.Για να καλύπτει τα έξοδά του και όχι να δανείζεται.Για να κάνει κοινωφελή εργα και επενδύσεις για το καλό των πολιτών του.Αλλά και για να πληρώνει τους μισθούς των υπαλλήλων του.
Και φυσικά πολλά χρήματα πάνε στους υπαλλήλους του. Δημόσιους υπαλλήλους. Αλλά και υπαλλήλους της τοπικής αυτοδιοίκησης φυσικά γιατί και αυτοί είναι υπάλληλοι του κράτους και μάλιστα εκεί είναι που δεν ξέρουν τι τους γίνεται.
Οι Δημόσιοι υπάλληλοι λοιπόν πρέπει να μειωθούν αναλογικά με τον πληθυσμό του κράτους. Αν γίνουν λιγότεροι, θα περιορίσουν την ηλίθια γραφειοκρατία που έχουν δημιουργήσει για να φαίνονται ότι εργάζονται ενώ παράλληλα ταλαιπωρούν σωματικά και οικονομικά όλους τους πολίτες.
Οι Δημόσιοι υπάλληλοι όμως δεν αμείβονται καλά.
Πώς;
Ναι είναι αλήθεια. Γιατί πληρώνονται κάποιοι με μεγάλους μισθούς και κάποιοι που έχουν βγάλει ίδια σχολεία ή πανεπιστήμια με μικρότερους. Αναδιανομή των αμοιβών χρειάζεται.
Επίσης μην ξεχνάμε οτι οι αμοιβές των Δημόσιων υπαλλήλων συγκρινόμενοι με αυτούς των άλλων χωρών της ΕΕ είναι πολύ μικρότεροι.
Γιατί λοιπόν τελικά διαμαρτύρεται η ΕΕ;
Μόνο για τον αριθμό των υπαλλήλων. Αν μειωθεί ο αριθμός θα αυξηθούν σταδιακά και οι αμοιβές στο επίπεδο της ΕΕ.

Ας πούμε τώρα για το Ευρώ.
Από το Ευρώ δεν πρόκειται να φύγει μια ή δυο χώρες ...Από το Ευρώ αν θα φύγει κάποιος θα είναι όλοι μαζί. Γιατί ο στόχος εδώ και χρόνια μην πω αιώνες, είναι η πλήρης ένωση των χωρών της Ευρώπης, όπως ενώθηκαν οι πολιτείες των ΗΠΑ. Είτε με πόλεμο είτε ειρηνικά αυτός ήταν ο στόχος από την εποχή ήδη του Ναπολέοντα…
Όμως κάθε χώρα θα έχει υπόσταση έναντι της Ενωμένης Ευρώπης, όπως κάποτε οι διάφοροι Νομοί ή περιφέρειες στην Ελλάδα. Υπήρχαν οι πλούσιες και οι φτωχικές περιοχές. Όμως ο προϋπολογισμός έβγαινε από την κεντρική διοίκηση. Οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρωνόντουσαν το ίδιο όπου και να πήγαιναν, η φορολογική νομοθεσία ήταν ίδια. Το ίδιο και η γενικότερη νομοθεσία, νομολογία, κανόνες, διατάξεις,σχολεία,Πανεπιστήμια κ.λ.π

Το θέμα είναι τι είδους «επαρχία» θα θέλαμε να γίνουμε;
Η άγρια Ήπειρος ή η ορεινή Αρκαδία του πενήντα άραγε; Μήπως η μακρινή άγονη γραμμή; Ή όπως μια πολύβουη και βασανιστική μεγαλούπολη που όμως παρέχει πλήθος ευκαιριών και πιθανότητας δημιουργίας πλούτου;
Ποια πολιτεία των ΗΠΑ μας ταιριάζει;
Η φτωχή Αριζόνα ή η πλούσια Φλόριντα;