ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 28, 2011

Το μεγάλο δίλημμα στην αγορά, προσδοκίες και ρίσκο.

Αυτό που κυρίως και που πάντα απασχολεί την αγορά, είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας και οι αβεβαιότητες που εξακολουθούν να το περιβάλλουν.
Με τα δεδομένα του προβλήματος έχουν ασχοληθεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις, πάρα πολλοί, όλους αυτούς τους μήνες.
Το θέμα, τελικά καταλήγει να είναι ζήτημα προσδοκιών και διάθεσης ανάληψη ρίσκου. Τα πραγματικά γεγονότα έχουν αναλυθεί αρκετά. Και έχουν επεξεργασθεί όλα τα πιθανά σενάρια.

Εν συντομία, εάν κάποιος πιστεύει ότι όντως θα βρεθεί μία λύση για το ζήτημα του ελληνικού χρέους και της διευθέτησης των δημοσιονομικών ανισορροπιών της χώρας (και έχουμε αναλύσει τους τρόπους που θα μπορούσε να γίνει αυτό), και εάν επιθυμεί να αναλάβει το σχετικό ρίσκο της που συνοδεύει την υιοθέτηση μίας τέτοιας θέσης, τότε κάποιος θα πρέπει να τοποθετηθεί στην αγορά από τώρα, όπου η ζήτηση είναι ακόμη χαμηλή. Και, κατά τα φαινόμενα, πολλοί αποδέχονται την άποψη της εξεύρεσης ομαλής λύσης και παίρνουν τις θέσεις τους στην αγορά. Είναι βέβαιο ότι σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι η πρόβλεψή του ήταν σωστή, θα μπορέσει να αποκομίσει σημαντικά, σημαντικότατα κέρδη.

Εάν κάποιος δεν πιστεύει ότι μπορεί να βρεθεί λύση και ότι η χώρα θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε κάποιου είδους έντονο “κούρεμα” των ομολόγων και να κηρύξει κάποιου είδους χρεοκοπία, τότε ρευστοποιεί τις θέσεις του και μάλιστα, συχνά, “σορτάρει” την αγορά. Εάν η δική του πρόβλεψη είναι σωστή, τότε θα υπάρξουν και γι’ αυτόν κέρδη, όμως αρκετά χαμηλότερα, αφού επί μήνες, οι επενδυτές “σφυροκόπησαν” τις μετοχές και τις έφεραν στα σημερινά χαμηλά επίπεδα.

Εάν κάποιος απλά δε θέλει να εμπλακεί στη διαδικασία των προβλέψεων και δεν επιθυμεί να αναλάβει ρίσκο, τότε απέχει από τις εξελίξεις και αναμένει την αποσαφήνιση των πραγμάτων για να κρίνει τί θέση θα λάβει.

Είναι ζήτημα πρόβλεψης και διάθεσης για ανάληψη ρίσκου. Σε κάποια στιγμή θα μάθουμε το ποιος είχε δίκιο. Και αυτό είναι το καταπληκτικό με τα χρηματιστήρια. Αντίθετα απ’ ότι συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις διλημμάτων στη ζωή μας, στα χρηματιστήρια πάντα μαθαίνουμε εάν μία απόφαση που πήραμε στο παρελθόν ήταν σωστή ή λάθος...

Κυριακή, Φεβρουαρίου 27, 2011

Η Στέρηση θα είναι πραγματική!

Έχει κτιστεί μία κουλτούρα που δεν είχε εμφανιστεί άλλοτε στη χώρα και η οποία φανερώνει την βαθιά κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία σε επίπεδο αξιών. Οι νέοι κυρίως άνθρωποι θεωρούν ότι μία σειρά από καταναλωτικά αγαθά είναι άκρως απαραίτητα για την επιβίωσή τους, όπως το γάλα για το νεογέννητο παιδί.
Η βίαιη προσαρμογή σε μία άλλη κατάσταση είναι λογικό να προκαλεί αντιδράσεις. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ένα κινητό ή ένα αυτοκίνητο ή ακόμη και ένα Σαββατοκύριακο μακριά από την Αθήνα δεν είναι «δικαιώματα» και πολύ περισσότερο δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, πέρα από την ικανοποίηση κάποιων επιθυμιών που έχουν αναχθεί σε «ανάγκες».
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια άλλαξαν άρδην οι καταναλωτικές συνήθειες. Ο Έλληνας αγόραζε  ό,τι ήθελε, ακόμη κι αν δεν είχε χρήματα. Τους οικονομικούς πόρους για την ικανοποίηση των «αναγκών» αυτών  τους εξασφάλιζε το τραπεζικό σύστημα. Η οικονομική ύφεση λειτουργεί ως σοκ και μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Η προσαρμογή, πάντως, δεν είναι εύκολη και το στερητικό σύνδρομο είναι αναπόφευκτο...

Οι μεγαλύτεροι, εκείνοι που έζησαν τα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου θυμούνται τα παλιότερα χρόνια της πραγματικής στέρησης και ενώ αντιμετωπίζουν την κατάσταση με δυσφορία, δεν αντιδρούν με πανικό στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται έχοντας ακόμη μνήμες φτώχειας . 
Είναι ένα σημαντικό πρόβλημα που θα καθορίσει τον τρόπο αντίδρασης της ελληνικής κοινωνίας στα όσα θα εξελιχτούν στο επόμενο χρονικό διάστημα. Ο Έλληνας αρνείται ακόμη και σήμερα να αποδεχτεί ότι η χώρα είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη. Στην πραγματικότητα αρνείται να χάσει ό,τι ο ίδιος θεωρεί απαραίτητο για την ευμάρειά του. Δεν θέλει να καταλάβει ότι η κατανάλωση συνδέεται άμεσα με τους πόρους που διαθέτει κανείς και όχι με την υποθήκευση των μελλοντικών του πόρων.
Η προσαρμογή στη νέα κατάσταση θα είναι δύσκολη. Ίσως, όμως, έχει κι ένα θετικό. Ίσως, επιστρέψουμε σε αξίες που έχουν πραγματικό νόημα για την εξέλιξη ενός Έθνους.
Ο πολιτισμός και ο πλούτος δεν παράγονται καταναλώνοντας, αλλά με την Παιδεία και την Εργασία.

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 21, 2011

Πάλι απεργία βρε "Θεοπαίχτες";

Για άλλη μια φορά θα γίνουμε θεατές στο ίδιο έργο που οργανώνουν οι συνδικαλιστές μας κάθε φορά, απεργίες όπου κόβεται 1,5 μεροκάματο ανά μέρα (λόγω των  ασφαλιστικών κρατήσεων) και σχετικές πορείες. Και μην βρεθεί κανείς να πει: «Να, εδώ οι άραβες έδιωξαν δικτάτορες με μόνο και μόνο την παρουσία τους και τις διαδηλώσεις τους»…
Μα, πρώτη τους φορά ήταν. Εμείς έχουμε προηγηθεί 37 χρόνια με αυτή την μέθοδο… Αλλά τώρα ξεπεράστηκε. Τα χτυπήματα που έχει φάει το συνδικαλιστικό κίνημα ιδίως των Δημοσίων υπαλλήλων δείχνει την πλήρη αποτυχία της απεργίας σαν μορφή διαμαρτυρίας και αντίθεσης.
 
Όταν ο μέσος Έλληνας, ο μικροεπιχειρηματίας, ο φούρναρης , ο εβγατζής, ο οικοδόμος, ο μικρο-έμπορος, ο αυτο-απασχολούμενος για μεροκάματο, ο μισθωτός που τρέμει την απόλυση ή τη διάλυση της εταιρίας που δουλεύει, ο άνεργος που έχει πέσει σε κατάθλιψη και γενικά ο καθ' ένας από μας, φθάνει σε σημείο να μην μπορεί να ανταποκριθεί σε βασικές απαιτήσεις επιβίωσης, (της δικιάς του , της οικογένειας του , των παιδιών του), τότε η οργή μεγαλώνει.
Όταν επίσης :
- νομοθετείται η διαρκής συρρίκνωση των εισοδημάτων,
- αυξάνεται συνεχώς ο ΦΠΑ
- αυξάνονται με το "έτσι θέλω" κάθε τρείς και λίγο οι εισφορές στο ΤΕΒΕ
- αυξάνονται τα διόδια σε ανύπαρκτους ή μελλοντικούς δρόμους
- αυξάνονται τα βασικά είδη διατροφής (ελέω ΦΠΑ και πληθωρισμού)
- μειώνεται απελπιστικά το ¨λίπος¨ που κάθε νοικοκύρης έχει συσσωρεύσει
- βλέπει γύρω του, όλους που έχουν σχέση με το Δημόσιο να είναι μια χαρά (αναφέρομαι σε όλους τους υψηλόμισθους ,χωρίς αιτία)
- πληρώνει περαίωση και περαίωση στην αυτοπεραίωση, μην του τύχει και του έρθει ο μιζαδόρος της ΔΟΥ και του κοστίσει περισσότερο (δεν μιλάμε για αυτούς που βολεύτηκαν μια χαρά με την περαίωση).
-  πλήρωσε για τακτοποίηση ημιυπαίθριου, επειδή η Πολιτεία , άφηνε να γίνεται εν πλήρη γνώση της το "πάρτυ" και έρχεται μετά να νομοθετήσει και αμοιβή υποχρεωτική στους μηχανικούς - εργολάβους που τα οικονόμησαν απ' την παρανομία που έκαναν.
- η κυβέρνηση φορολογεί άγρια ότι είναι (ή έχει καταντήσει) απαραίτητο για αξιοπρεπή διαβίωση. Σπίτι, αυτοκίνητο, κατανάλωση, μετακίνηση, τηλεφωνία κα.
- τέλος συμβαίνουν όσα είναι στη κάθε λίστα των ενεργειών του κράτους (που όλοι έχουμε στο μυαλό μας, ανάλογα στο τι πονάει τον καθένα και που είναι αναρίθμητα και εξοργιστικά), έρχονται οι συνδικαλιστές μας, προτείνοντας για μια ακόμη φορά απεργία και μόνο απεργία δίχως αποτελέσματα όπως έχει αποδειχθεί  και δίχως να προτείνουν άλλες μορφές διαμαρτυρίας να μας ζητήσουν να χαρίσουμε και άλλα, για να καλύψουμε άραγε τι ?
Αυτά που δανείστηκαν οι κυβερνώντες (και βγάλανε στην Ελβετία αυτοί και οι κολλητοί τους) και που μας καλούν να τα πληρώσουμε τώρα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ;....
Όταν το έβλεπαν αυτό τι έκαναν; Εξαργύρωναν την υποτέλειά τους με βουλευτιλίκια και υπουργιλίκια;
Προς νυν βουλευτές - υπουργούς - Δημάρχους - ΔΕΚΟβολεμένους - παρατρεχάμενους της εξουσίας (όλους βέβαια ):
Φάτε όσο μπορείτε και όσο προλαβαίνετε. Αν συνεχίσει να υπάρχει Δημοκρατία και εκλογές στο τόπο μας, να είστε σίγουροι ότι η οργή του κόσμου έχει ξεχειλίσει.Δεν είναι μόνο ότι δεν θα ξανα-εκλεγείτε, αλλά καλά θα κάνετε να βρείτε από τώρα μέρος να κρυφτείτε.
Ο Έλληνας που κατάντησε να αγωνιά ακόμη και για τα βασικά της επιβίωσης, σίγουρα δεν θα ξεχάσει (όπως πιστεύετε).

Σάββατο, Φεβρουαρίου 19, 2011

Τι γίνεται με τα χρέη των άλλων χωρών;Μόνο η Ελλάδα χρειάζεται το ΔΝΤ;


Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ, έτσι λοιπόν ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του, ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Τώρα βάσει ποιας λογικής ενώ  κυνηγάτε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του, αφήνετε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ. Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά:
-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
-ΟΙ ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 94% του ΑΕΠ της.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;
Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;
Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;
Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με πάνω 2000 ευρώ μισθό;
Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;
Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;
Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;
Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;
Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;
Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα, ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο/άυλο, τυπωμένο στα άδυτα (πολυεθνικών) τραπεζών μόνο και μόνο για να γίνει ένα παγκόσμιο "κουμάντο";


Ολόκληρος ο κατάλογος με τα χρέη παγκοσμίως βρίσκεται ΕΔΩ

Σάββατο, Φεβρουαρίου 12, 2011

ΟΧΙ στην Κατάργηση του ΕΠΑΛ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ. Η Πρόταση μου.


Όλοι αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα της άμεσης εξοικονόμησης  των ενοικίων που δίνονται για τα κτήρια που στεγάζουν  τα εργαστήρια (και άλλα ίσως σχολεία).Είναι κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει από καιρό και κάποιοι ευθύνονται γι` αυτό.
Όμως, κάτω από πίεση  δεν πρέπει  να λάβουμε μια απόφαση βιαστικά, πρόχειρα και κυρίως σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Έχουμε να λογοδοτήσουμε  γι` αυτό, άλλοι ίσως ηθικά και άλλοι ίσως νομικά. Δεν πρέπει  όμως ταυτόχρονα  να κωλυσιεργήσουμε με μακροχρόνιες διαβουλεύσεις. Στόχος μας πρέπει  να είναι  μια γρήγορη, μόνιμη αλλά και βιώσιμη λύση με παράλληλα οφέλη για το μέλλον των παιδιών μας που τους το χρωστάμε αφού καταφέραμε να τους καταχρεώσουμε!.
Δεν θα πρέπει  να προσβλέπουμε σε μείωση είτε αλλοίωση  και ίσως  καταστροφή υπάρχουσας υποδομής  αλλά ούτε σε βάρος της ποιότητας των σπουδών των παιδιών που αρκετά έχουν έτσι και αλλιώς ταλαιπωρηθεί από πειραματισμούς και παλινωδίες αρμοδίων όλα αυτά τα χρόνια .Άρα  η λύση που θα προτείνουμε είναι να αποφεύγουμε πιθανές  διπλοβάρδιες, σχολεία μαμούθ, μεγάλο αριθμό μαθητών ανά τάξη, ή ακόμα και άσκοπες μετακινήσεις είτε διασπορά μαθητών σε διάφορα  εκπαιδευτικά κέντρα όπως γίνεται  και σήμερα.
Στο δια ταύτα μπορούμε να πούμε ότι είναι λάθος η επέμβαση και αλλαγή χρήσης του υπάρχοντος κτηρίου του ΕΠΑΛ. Οι αίθουσες εργαστηρίων έχουν διαφορετική  χωροταξική φιλοσοφία  από αίθουσες διδασκαλίας. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί  είτε ο πάνω προαύλιος  χώρος είτε και το γειτονικό οικόπεδο για γρήγορη και σε σύγχρονα προκατασκευασμένα και κυρίως αντισεισμικά  κτήρια-υπόστεγα  που μπορούν έτσι  να καλύψουν  τον άπλετο χώρο που απαιτούν τα μηχανουργεία, ηλεκτρολογεία  κ.λ.π.
Όμως μοναδική λύση αποτελεί η κατασκευή του νέου σχολείου όπως αυτό έχει προγραμματιστεί και μένει η μόλις 18 μηνών υλοποίηση του (είμαστε τυχεροί  σε αυτό γιατί έχουν γίνει τα πάντα που απαιτούνται για να ξεκινήσει η δόμηση).Η λύση αυτή συμβάλει στην Ανάπτυξη που όλοι επικαλούνται, στην κάλυψη και μελλοντικών αναγκών, στην οριστική και με θετικό και προπάντων περιβαλλοντικό τρόπο απομάκρυνση διλλημάτων του τύπου «γίνεται-δεν γίνεται» ο κόμβος του περιφερειακού, ενώ τέλος δημιουργεί την μεγαλύτερη αθλητικά και εκπαιδευτικά κοινότητα  (με τις προϋπάρχουσες εγκαταστάσεις) για την Νότιο Αθήνα, σε σύνδεση με απλή μεταλλική πεζογέφυρα πάνω από την Κύπρου.(Αλήθεια πόσο δύσκολο είναι αυτό για να γίνει και δεν έχει γίνει μέχρι τώρα;)
Αν αυτό δεν είναι όραμα για όλους μας, αν αυτό δεν ακολουθεί το δόγμα, «πρώτα ο μαθητής» αν και εγώ θα έλεγα Πρώτα τα παιδιά μας, αν αυτό δεν εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, αν αυτό δεν είναι η οριστική λύση, τότε θα παραμείνουμε δέσμιοι των καταστάσεων του παρελθόντος που δίνει το δικαίωμα σε άλλους να τα «τρώνε» και σε εμάς να έρχεται ο λογαριασμός τελικά!