ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Κυριακή, Αυγούστου 21, 2011

The Crisis of Credit Visualized

Η παγκόσμια οικονομική κρίση με απλά λόγια και την βοήθεια εικόνων. Ένα από τα καλύτερα βίντεο των τελευταίων μηνών που εξηγεί γιατί φτάσαμε στο σημερινό οικονομικό χάλι, εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις και ζοφερό μέλλον τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2010.
Το The Crisis of Credit Visualized είναι η πτυχιακή εργασία του Jonathan Jarvis για το πρόγραμμα σπουδών Media Design Program στο Art Center College of Design in Pasadena, California. Με την βοήθεια του animation ο Jarvis ταξιδεύει πίσω στον χρόνο και το 2000 για να αφηγηθεί πως ξεκίνησαν όλα, καταλήγοντας στο σήμερα και την γεμάτη πλεονεξία Wall Street.
 Απευθύνεται, σαν ένα είδος εισαγωγής, σε ανθρώπους που δεν είναι επαρκώς πληροφορημένοι και δεν έχουν μελετήσει το θέμα εκτενέστερα.

The Crisis of Credit Visualized [2009][Greek subtitle] from koulis_pet on Vimeo.

Τετάρτη, Αυγούστου 17, 2011

Το χρονικό της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Κρίσης ,Μέρος 3ον.Ελλάδα.

Σύμφωνα με την άποψη του Αγη Βεργούτη έχουμε μια συνοπτική και καθαρά αντικειμενική εικόνα το πώς φτάσαμε καταρχάς στο ΔΝΤ και μετά στα μνημόνια.Άραγε θα μπορούσαμε να τα είχαμε αποφύγει όλα αυτά;Προσωπικά πιστεύω πώς όχι όλα,ενώ συμφωνώ στο οτι κάναμε λάθος να βιαστούμε να φωνάξουμε το ΔΝΤ γιατί τουλάχιστον μέχρι και το πρώτο εξάμηνο θα μπορούσαμε να την είχαμε γλυτώσει,όταν στην πρώτη δημοπρασία ομολόγων όπου ζητάγαμε 6 δις, μας προσέφεραν 25 με ίδιο πάνω κάτω επιτόκιο που μας χρέωσε το ΔΝΤ.Μήπως ήταν τελικά εξυπηρέτηση ή ξεπλήρωμα χρέους προς τον κολλητό μας DSK; (που μάθαμε αργότερα οτι είναι μεγάλος πηδήκουλας ή αλλιώς σαβουρογ@μι@ς =συγνώμη για την γλώσσα).
Συνδυαστικά με τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς της τότε (2009) νεοεκλεχθείσας ελληνικής κυβέρνησης, που έκανε όλες τις σωστές κινήσεις για να απολέσει πλήρως και ολοκληρωτικά την εμπιστοσύνη των κεφαλαιαγορών, η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση απετέλεσε το δεύτερο ενεργό συστατικό της συνταγής που έθεσε την Ελλάδα εκτός κεφαλαιαγορών από το 2010 ως σήμερα, και με προοπτική επιδείνωσης στο ανεξιχνίαστο μέλλον.

Υπό αυτό το νέο φως, η Ελληνική οικονομία που αρχικά θεωρείτο λανθασμένα εξίσου ανταγωνιστική με τις βορειοευρωπαϊκές, με βάση την υπερεπιεική αξιολόγηση των Οίκων αξιολογήσεων και το κοινό νόμισμα, ξαφνικά απογυμνώθηκε για τις τεράστιες τρύπες στο ισοζύγιο πληρωμών, τα βαριά κρατικά ελλείμματα, τον τεράστιο όγκο του χρέους της,και ίσως σημαντικότερο όλων την αναξιοπιστία των στατιστικών μας που ουσιαστικά αφήνουν τον υποψήφιο δανειστή μας στο σκοτάδι αναφορικά στην δυνατότητα μας να εξυπηρετούμε το χρέος μας ή όχι.

Οι φωνές των κυβερνώντων για την αδυναμία τους να διοικήσουν και να εξυγιάνουν την Ελληνική οικονομία, παρομοιάζοντας την με τον Τιτανικό για τα αυτιά των υποψήφιων δανειστών μας, συνέβαλλαν αποφασιστικά στον αποκλεισμό της Ελλάδας από τις αγορές το 2010.
Αυτή η εγκληματικά ηλίθια συμπεριφορά από υποτιθέμενους "τσάρους", έκανε για τους υποψήφιους δανειστές μας ότι ακριβώς κάποιος που ζητάει δάνειο από μια τράπεζα, αλλά πληροφορεί τον υπεύθυνο χορηγήσεων ότι ούτε κερδοφορία έχει η επιχείρηση, ούτε οι ισολογισμοί είναι ακριβείς, ούτε έχει κάποιο σχέδιο λειτουργίας να την φέρει στα ίσια, ούτε και προτίθεται καν να την λειτουργήσει με τρόπο που να μην παράγει ζημίες, πόσο μάλλον να είναι συνεπής στην αποπληρωμή των τόκων του δανείου που αιτείται.
Μα πόσο πιο ηλίθιος από τον υποψήφιο δανειολήπτη πρέπει να είναι κάποιος για να του δανείσει χρήματα, και αν όντως ήταν τόσο ηλίθιος θα διαχειριζόταν τόσα χρήματα; Μετά μάλιστα και από την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση που ανέβασε στο ζενίθ τη δυσπιστία των κεφαλαιούχων, άντε να βρεθεί κάποιος αρκετά βλάκας για να δανείσει τον αδαή...
Χλωμό.

Στο επόμενο: The Crisis of Credit Visualized, ένα πολύ καλό,απλό και κατατοπιστικό βίντεο.
Εδώ θα βρείτε το 1ο Μέρος και το 2ο Μέρος

Το χρονικό της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Κρίσης . Μέρος 2ον. Η κρίση στην Ευρώπη .




Προτού δούμε το χρονικό της κρίσης στην Ελλάδα,καλό θα ήταν να πάρουμε μια ιδέα από την κρίση στην Ευρώπη που καλώς ή κακώς έπαιξε μεγάλο ρόλο στο "σπάσιμο του Ελληνικού αποστήματος". Σας παραθέτω απόσπασμα από άρθρο του   George Friedman  ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της  Strategic Forecasting, Inc., στους Financial Times.


Το θέμα των κρατικών χρεών δημιούργησε μια χρηματοοικονομική κρίση και (στη συνέχεια) μια πολιτική κρίση στην Ευρώπη. Αν και η αμερικανική χρηματοοικονομική κρίση αναμφισβήτητα επηρέασε την Ευρώπη, ωστόσο η ευρωπαϊκή πολιτική κρίση έγινε ακόμα βαθύτερη λόγω της ύφεσης. Από καιρό υπήρχε μια μειονότητα στην Ευρώπη που θεωρούσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε είτε για να στηρίξει την χρηματοοικονομική ελίτ σε βάρος του ευρύτερου πληθυσμού, ή για να ενισχύσει την Βόρεια Ευρώπη –ειδικότερα την Γαλλία και τη Γερμανία- σε βάρος της περιφέρειας –ή και τα δυο. Αυτό όμως που αποτελούσε άποψη της μειοψηφίας, ενισχύθηκε από την ύφεση.

Η ευρωπαϊκή κρίση παραλληλίζεται με την αμερικανική κρίση από την άποψη ότι υπήρξαν πακέτα διάσωσης για τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα και στις δυο πλευρές.
Όμως, η βαθύτερη κρίση αφορούσε στο ότι η Ευρώπη δεν έδρασε ως «μονάδα» για να αντιμετωπίσει το θέμα για όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες, αλλά αντιθέτως έδρασε σε εθνική βάση, με κάθε κράτος να επικεντρώνεται στις δικές του τράπεζες και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δείχνει να ευνοεί την Βόρεια Ευρώπη γενικότερα και τη Γερμανία ειδικότερα. Αυτό έγινε το θέμα, ιδιαίτερα όταν η ύφεση δημιούργησε δυσανάλογες κρίσεις σε περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα.

Υπάρχουν δυο αναγνώσεις αυτής της ιστορίας. Η μια είναι η γερμανική εκδοχή, η οποία έχει γίνει και η κοινή εξήγηση. Σύμφωνα με αυτήν την εκδοχή, η Ελλάδα κατέληξε σ’ αυτήν την κρίση χρέους λόγω της ανευθυνότητας της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία διατηρούσε κοινωνικά προγράμματα μεγαλύτερα από αυτά που μπορούσε να χρηματοδοτήσει, και πλέον οι έλληνες περιμένουν από τους άλλους –ιδιαίτερα τους γερμανούς- να τους σώσουν.

Η ελληνική εκδοχή, που ακούγεται λιγότερο, είναι ότι οι Γερμανοί χειραγώγησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελός τους. Η Γερμανία είναι η τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του κόσμου, μετά την Κίνα και της ΗΠΑ (και μάλιστα πλησιάζει πολύ γρήγορα τη 2η θέση). Με τη δημιουργία της ζώνης ελεύθερου εμπορίου, οι Γερμανοί δημιούργησαν αποκλειστικές αγορές για τα προϊόντα τους. Κατά τη διάρκεια της ευημερίας των πρώτων 20 χρόνων, αυτό «κρύβονταν» κάτω από την γενικότερη ανάπτυξη. Όταν όμως ξέσπασε η κρίση, η ανικανότητα της Ελλάδας να υποτιμήσει το νόμισμά της –το οποίο καθώς ήταν το ευρώ, ελέγχονταν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα- και η ικανότητα της Γερμανίας να συνεχίσει να εξάγει χωρίς καμία δυνατότητα από την Ελλάδα να μπορεί να ελέγξει αυτές τις εξαγωγές, έκανε ακόμα βαθύτερη την ύφεση στην Ελλάδα, οδηγώντας την στην κρίση χρέους. Επιπλέον, οι κανονισμοί που καταρτίζονταν από τις Βρυξέλλες, ενίσχυσαν τόσο πολύ την γερμανική θέση, που η Ελλάδα ήταν αβοήθητη.

Το ποια εκδοχή είναι η αληθινή και ποια όχι, λίγη σημασία έχει. Το θέμα είναι ότι η Ευρώπη  βρίσκεται αντιμέτωπη με δυο πολιτικές κρίσεις που δημιουργήθηκαν από την οικονομία. Η μία κρίση παρομοιάζει με την αμερικανική. Η δεύτερη είναι ξεκάθαρα ευρωπαϊκή, μια περιφερειακή κρίση στο πλαίσιο της οποίας κάποια μέρη της Ευρώπης –ανοικτά πλέον- δεν εμπιστεύονται τα άλλα. Αυτό θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κρίση ύπαρξης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εδω το 1ο Μέρος

Το χρονικό της Παγκόσμιας Χρηματοπιστωτικής Κρίσης . Μέρος 1ον.

Σήμερα,παραθέτω ενα άρθρο του Αγη Βεργούτη* για το χρονικό της κρίσης.Πολλά εχουν γραφτεί, πολλά και διάφορα με αναλύσεις γιατί και πώς φθάσαμε ως εδώ. Αυτό το άρθρο το θεωρώ απλό και κατανοητό.Σε συνέχεια αυτής της ενότητας,θα παρουσιαστούν απο βίντεο μέχρι αναλύσεις για την παγκόσμια κρίση ακόμα και μέσα είτε απο την Αποκάλυψη του Ιωάννη είτε απο άλλους προφήτες κ.λ.π. αλλά και για την ξεχωριστή Ελληνική κρίση.

Η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2007 με την BNP Paribas να αναστέλλει τον Αύγουστο την εξαργύρωση μεριδίων τριών funds που είχαν επενδύσει σε mortgage backed securities, ενώ λίγες μέρες μετά η American Home Investment Corp. κήρυξε πτώχευση. Οι σχετικές με ενυπόθηκα στεγαστικά ζημίες του χρηματοπιστωτικού κλάδου συνέχισαν και όλο το φθινόπωρο, και οι δείκτες stress του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν ασυνήθιστα υψηλοί, περιλαμβανομένων και των επιτοκίων της διατραπεζικής. Παρά τις τεράστιες ενέσεις ρευστότητας από την U.S. Federal Reserve και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα άρχισαν να διακρατούν μετρητά και η διατραπεζική μειώθηκε δραματικά. Η Northern Rock απέτυχε να αναχρηματοδοτήσει το πληρωτέο (maturing) χρέος της, και τον Σεπτέμβριο του 2007 έγινε η πρώτη Βρετανική τράπεζα που έκλεισε σε 100 χρόνια.

Το επόμενο πρόβλημα εμφανίστηκε στα auction rate securities, τα οποία κανονικά είναι μακροπρόθεσμες ομολογιακές επενδύσεις, όμως προ κρίσεως οι βραχυπρόθεσμοι επενδυτές τα έβρισκαν ελκυστικά, καθώς οι εκδότριες τράπεζες διενεργούσαν τακτικές δημοπρασίες για αυτά κάθε 7, 28 ή 35 ημέρες, όπου οι επενδυτές είχαν τη δυνατότητα να τα μεταπωλούν. Χιλιάδες τέτοιες δημοπρασίες βγήκαν άγονες το Φεβρουάριο του 2008, όταν ο αριθμός πωλητών τέτοιων τίτλων ήταν μεγαλύτερος από τον αριθμό υποψήφιων αγοραστών που ήταν διατεθειμένοι να τα αγοράσουν στην υψηλότερη επιτρεπόμενη από το ομόλογο τιμή, ενώ οι εκδότριες τράπεζες αντίθετα με το παρελθόν, δεν απορρόφησαν τη διαφορά ανάμεσα σε πωλητές και αγοραστές. Μετά από δικαστικούς αγώνες, οι μεγάλες εκδότριες τράπεζες συμφώνησαν να καλύψουν πολλές από τις απώλειες των πελατών τους. Έκτοτε η αγορά αυτή έπαυσε.

Η αποτυχία της Bear Stearns το Μάρτιο του 2008 αποτέλεσε ίσως το σημείο χωρίς επιστροφή για την κρίση. Η τράπεζα χρηματοδοτούσε μεγάλο μέρος της λειτουργίας της με overnight debt, καθώς αυτό είναι συνήθως το φτηνότερο χρήμα στη διατραπεζική. Όταν όμως υπέστη σημαντικές ζημιές στα επενδυτικά της οχήματα σε ενυπόθηκα στεγαστικά (mortgage backed securities) οι δανειστές της αρνήθηκαν να ανανεώσουν το χρέος της. Ταυτόχρονα πολλοί πελάτες της στην χρηματιστηριακή της λειτουργία απέσυραν τα χρήματα και τα χαρτοφυλάκιά τους, φοβούμενοι ζημίες από insolvency (χρεοκοπία) της τράπεζας. Το σαββατοκύριακο της 15ης Μαρτίου 2008, η Αμερικανική Κυβέρνηση εγγυήθηκε την διάσωση - εξαγορά της από την J.P. Morgan με δάνειο σχεδόν $30 δισ. από την Federal Reserve, για να εξασφαλίσει τη ρευστότητα της εξαγοραζόμενης τράπεζας. Πολλοί παρατηρητές και υπεύθυνοι λανθασμένα ήλπισαν ότι σε εκείνο το σημείο η κρίση τελείωσε.

Η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση πέρασε σε οξεία φάση το Σεπτέμβριο του 2008. Οι οργανισμοί στεγαστικών Freddie Mac και Fannie Mae, που είναι μεγάλα ημι-κρατικά ιδρύματα των ΗΠΑ (government sponsored) έκδοσης, πώλησης και διαπραγμάτευσης mortgage backed securities, στην πρώτη βδομάδα του μήνα εκείνου αντιμετώπισαν ανυπέρβλητα προβλήματα ρευστότητας και πέρασαν στην αναγκαστική διαχείριση της κυβερνητικής υπηρεσίας Federal Housing Finance Agency.

Η κορύφωση της κρίσης ήρθε τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008, όταν η Lehman Brothers, μια μεγάλη χρηματιστηριακή-επενδυτική τράπεζα με έδρα τη Νέα Υόρκη, υπέστη παρόμοια με την Bear Stearns αδυναμία ανακύκλωσης του βραχυπρόθεσμου (overnight) χρέους της, ενώ ταυτόχρονα οι χρηματιστηριακοί πελάτες της έφυγαν σωρηδόν, προκαλώντας την κατάρρευσή της.  Ενώ όμως η Αμερικανική κυβέρνηση έξι μήνες νωρίτερα διενέργησε τη διάσωση της Bear Stearns, αυτή τη φορά απεφάσισε να αφήσει την τράπεζα να χρεοκοπήσει. Αυτό που δεν γνώριζαν όμως ήταν πως η Lehman συμμετείχε στην αγορά των παραγώγων με συνολικές αξίες $39 τρισεκατομμυρίων (συγκριτικά το ετήσιο ΑΕΠ των ΗΠΑ ειναι περί τα $14 τρισεκατομμύρια).

Οι κλυδωνισμοί στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήσαν τόσο ισχυροί ώστε λίγες μόλις μέρες αργότερα η Αμερικανική κυβέρνηση ανέλαβε τη διάσωση της ασφαλιστικής American International Group (AIG).  Η AIG είχε εκδόσει CDS αξίας πολλών εκατοντάδων δισ. δολαρίων. Με βάση αυτά τα συμβόλαια, η AIG ήταν υπόχρεη να παραδώσει εγγυήσεις (post collateral) αντίστοιχες με τις πιθανές ζημιές που θα καλείτο να καλύψει βάσει των τρεχόντων στοιχείων της αγοράς. Η Goldman Sachs ήταν αντισυμβαλλόμενος σε πολλά από αυτά τα ασφαλιστήρια, και σημαντικός παράγοντας στην δύσκολη θέση που βρέθηκε η AIG.

Το κόστος διάσωσης των Bear Stearns, Fannie Mae, Freddie Mac, και AIG για τους Αμερικανούς φορολογούμενους πιθανόν ξεπέρασε τα $200 δισεκατομμύρια.

Η αμερικανική κυβέρνηση μερικές ημέρες αργότερα ψήφισε το Troubled Assets Relief Program (TARP) συνολικής αξίας $700 δισ., για την ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος αγοράζοντας ισόποσα mortgage backed securities, ενώ απαγόρευσε το short-selling των μετοχών για μεγάλο διάστημα. Οι κινήσεις αυτές ήρθαν να διορθώσουν με χρήματα της κοινωνίας, δηλαδή των Αμερικανών φορολογούμενων, την αποτυχία των κυβερνώντων να ασχοληθούν εγκαίρως και επαρκώς με την αγορά των παραγώγων, ώστε να μπορούν να την ρυθμίσουν με στόχο την αποφυγή συστημικής κατάρρευσης από ανάληψη παράλογων ρίσκων.

Η αγορά των παραγώγων, που είναι απαραίτητο συστατικό της διασποράς κινδύνων για τη σταθερότητα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έφτασε σε ονομαστικό μέγεθος ως τα $600 τρισεκατομμύρια ή το δεκαπλάσιο του παγκοσμίου ΑΕΠ (στην πραγματικότητα τα χρήματα που αλλάζουν χέρια είναι λιγότερο από το 2% αυτού του μεγέθους υπό κανονικές συνθήκες). Η αγορά αυτή λειτουργεί ακόμα και σήμερα χωρίς επαρκείς και παγκόσμια εφαρμοστέους κανόνες κεφαλαιοποίησης, ρευστότητας, εγγυήσεων και κεντρικής καταγραφής και δημοσιοποίησης των ανειλημμένων κινδύνων από κάθε χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που συμμετέχει σε αυτήν.

Φυσικά αυτή η δυσλειτουργία και παραλίγο κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος με τις αλληλένδετες και περίπλοκες συνδιαλλαγές διασποράς επενδυτικών κινδύνων, προκάλεσε αρχικά την κατακραυγή για τους οίκους αξιολόγησης και τις ως τότε υπερβολικά επιεικείς αξιολογήσεις τους, ενώ ώθησε τους κεφαλαιούχους στην προσεκτικότερη παρακολούθηση των fundamentals αυτών στους οποίους δανείζουν το πολύτιμο κεφάλαιο που διαθέτουν.
 
*Ο Άγης Βερούτης είναι επιχειρηματίας, σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και  εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια.

Σάββατο, Αυγούστου 13, 2011

Για τον αριθμό των εκπαιδευτικών στα σχολεία: Μα πόσοι είμαστε επιτέλους;

Για τον αριθμό των εκπαιδευτικών στα σχολεία:
Μα πόσοι είμαστε επιτέλους;;;

Αρθρο του Του Πάνου Ντούλα, Καθηγητή Αγγλικών,Άρτα, 12-08-2011, που δημοσιεύθηκε στο alfavita.gr

Στο άρθρο αυτό θα ασχοληθούμε με την εξέλιξη του αριθμού των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία τα έτη 2001-2010. Πρόσφατα, η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε τα στατιστικά στοιχεία για την έναρξη του προηγούμενου σχολικού έτους  2010-11. Σύμφωνα με αυτά και τα στοιχεία για τις άλλες χρονιές που βρίσκονται στην ιστοσελίδα της Αρχής:


φτιάχτηκε 1 πίνακας και 3 γραφήματα που δείχνουν αυτήν τη χρονοσειρά σε Α’βάθμια (Γράφημα 1), σε Β’βάθμια (Γράφημα 2) και συνολικά(Γράφημα 3). Σημειωτέον ότι η Στατιστική Αρχή ΔΕΝ έχει δώσει χρονοσειρές αλλά στοιχεία για κάθε χρονιά μόνο, τα οποία πολλές φορές αντιφάσκουν μεταξύ τους (πχ 2001-2005) προφανώς γιατί αναφέρονται σε διαφορετικά πράγματα
Πίνακας 1

Α βάθμια(ΠΕ)
Β' Βάθμια(ΔΕ)
ΣΥΝΟΛΟ(ΠΕ+ΔΕ)
Έτη




2001

56.585
64.247
120.832
2002

59.960
71.194
131.154
2003

61.546
69.739
131.285
2004

64.385
73.554
137.939
2005

66.304
74.250
140.554
2006

66.985
76.561
143.546
2007

67.428
75.523
142.951
2008

71.208
78.820
150.028
2009

73.095
84.042
157.137
2010

74.518
82.551
157.069



Όπως φαίνεται από τον πίνακα και τα γραφήματα, υπάρχει αύξηση και στην ΠΕ και στη ΔΕ: για την ΠΕ από περίπου 56.500 το 2001 σε 74.500 το 2010 ή αύξηση περίπου 32%, και για τη ΔΕ από 64.000 το 2001 σε 82.500 το 2010 ή αύξηση περίπου 28% .Συνολικά, οι εκπαιδευτικοί αυξήθηκαν σε μια δεκαετία από 120.000 σε 157.000 ή περίπου 31% .
Κάποιες παρατηρήσεις για αυτά τα στοιχεία:

1.Εφόσον τα στοιχεία είναι ορθά, η αύξηση αυτή ερμηνεύεται με τα ελάχιστα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής που ασκήσανε οι προηγούμενες προμνημονιακές κυβερνήσεις (μέχρι το 2009) λόγω και των αγώνων του εκπαιδευτικού κινήματος. Το Ολοήμερο, ο 13ος δάσκαλος, η ΠΔΣ κι η Ενισχυτική, η ξένη γλώσσα στην Τρίτη δημοτικού, η μείωση του ΜΟ των μαθητών ανά τμήμα (να είναι καλά κι η υπογεννητικότητα…), οι Σχολικές Βιβλιοθήκες, κ.ά. ήταν κατακτήσεις που βεβαίως απαιτούσαν και προσωπικό.

2.Είναι όμως ορθά τα στοιχεία;;; Σε αυτά περιλαμβάνονται ΟΛΟΙ οι εκπαιδευτικοί ή μόνο οι διδάσκοντες;;; Σε κάποιο σημείο αναφέρεται ότι είναι μέσα κι οι απόντες (πχ αδειούχοι, στελέχη, κ.ά.) ενώ σε άλλο αναφέρεται ρητά πως δεν είναι. Περιλαμβάνονται ΟΛΟΙ με ΚΑΘΕ σχέση εργασίας στο σχολείο;;; Τα νούμερα αναφέρονται μόνο στους μόνιμους ή και στην ελαστική εργασία;;; Στους έχοντες πλήρες ωράριο ή και λίγες ώρες;;; Στους κατέχοντες οργανική ή και σε όσους είναι σε «Διάθεση ΠΥΣΠΕ/ΠΥΣΔΕ»;;; Απαντήσεις δεν παίρνουμε δυστυχώς…

3.Εκεί όμως που τα στοιχεία αντιβαίνουν στην κοινή μας λογική είναι στην τελευταία (μνημονιακή) χρονιά του 2010. Πέρσι γνωρίζουμε, χωρίς αμφιβολία, ότι οι προσλήψεις ήταν 2.700 ενώ οι αποχωρήσεις 10.000, δηλ -7.300. Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι υπήρξε κάποια μεταφορά προσωπικού από τη ΔΕ στην ΠΕ (πράγμα που εξηγεί μερικώς και την ταυτόχρονη αύξηση της ΠΕ και αντίστοιχη μείωση της ΔΕ), θα έπρεπε λογικά στο συνολικό νούμερο να είμαστε αρκετές χιλιάδες κάτω.Αντίθετα, το συνολικό νούμερο μένει ακριβώς ίδιο στις 157.000 !!! Πώς γίνεται να έχουμε τόσες λίγες προσλήψεις αλλά τα νούμερα να μένουν ίδια;;; Η μόνη λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι ότι αφενός μεν το νούμερο αναφέρεται μόνο στους διδάσκοντες (άρα υπήρξε δραματική μείωση πχ των εκπαιδευτικών αδειών, της μετεκπαίδευσης, αποσπάσεων, κ.ά.) ή αφετέρου ότι η Αρχή ή, πιο πιθανό, η Υπηρεσία του Υπουργείου «παίζει» με τα νούμερα κι αλλού προσθέτει αλλού αφαιρεί την ελαστική εργασία και τους μη έχοντες πλήρες ωράριο.

4.αυτή η σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα χρησιμοποιείται για να δείξει ότι ο λόγος εκπαιδευτικών-μαθητών είναι στο 1:10, υπονοώντας ότι οι εκπαιδευτικοί μπαίνουν σε τάξεις 10 μαθητών ενώ γνωρίζουμε ότι ακόμη κι αυτό το νούμερο είναι πλασματικό. Πχ σε ένα σχολείο με 15 καθηγητές και 150 μαθητές, ο λόγος είναι 1:10 αλλά η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν 6(έξι) 25άρια τμήματα…Θα χρησιμεύσει, επίσης, στη δικαιολόγηση των μηδενικών προσλήψεων, την αύξηση του ωραρίου και ενδεχόμενες μετατάξεις-απολύσεις σε κάποιες ειδικότητες στο άμεσο μέλλον.

5.Για όποιον του φαίνονται μεγάλα τα νούμερα και απορεί με αυτά γενικότερα, θα πρέπει να καταλάβει ότι κι η φτώχεια όπως κι ο πλούτος λειτουργούν σωρευτικά. Η αποπτώχευση του δημόσιου σχολείου κι η γενική του αποψίλωση από προσωπικό κ.ά. θα γίνεται σταδιακά ώστε η προσαρμογή να είναι και πιο ομαλή. Πχ πέρσι σταμάτησε η ΠΔΣ και κόπηκε η μετεκπαίδευση κι οι εκπαιδευτικές άδειες, φέτος σταματά το Ολοήμερο στα μικρά σχολεία, περιορίζεται η 2η ξένη γλώσσα και κλείνουνε 1.000 σχολεία, του χρόνου πιθανώς θα κλείσουνε άλλα 1.000 σχολεία, θα γίνει αύξηση του πραγματικού αριθμού μαθητών ανά τμήμα (που είναι κοντά στο 21-23), του παραχρόνου θα επιβληθούν οι υποχρεωτικές υπερωρίες κι η αύξηση του ωραρίου, κτλ κτλ. Για όποιον απορεί γιατί ακολουθείται αυτή η τακτική, ας έχει υπόψη του ότι και σε άλλες χώρες(πχ Θατσερική Αγγλία ή Ρεϊγκανική/Μπουσική Αμερική) δεν εφαρμόστηκαν αμέσως νεοφιλελεύθερα μέτρα από την αρχή-απλά στην πρώτη τετραετία οι κυβερνήσεις έκοψαν τους διορισμούς και άφησαν να διαλύεται σιγά-σιγά το σχολείο με συνθήματα όπως το «Κανένα παιδί να μη μείνει πίσω»(No Child Left Behind) και μετά, αφού είχαν αγανακτήσει ΟΛΟΙ με την κατάσταση, έφεραν ως φάρμακο και σωτήρια λύση τα αντιδραστικά μέτρα που ήθελαν εξαρχής (ιδιωτικοποίηση, χορηγοί, αξιολόγηση, κατηγοριοποίηση σχολείων-εκπαιδευτικών με κουπόνια, κτλ)…

Να περιμένουμε, άραγε, να υπάρξει κάποιου είδους διορθωτική ανακοίνωση, όπως περιμένουμε και στην απογραφή του πληθυσμού όπου, ενάντια σε κάθε κοινή λογική και άλλο στοιχείο, η Αρχή ανακοίνωσε ΜΕΙΩΣΗ του πληθυσμού κατά 500.000;;; Όχι τίποτε άλλο αλλά θα πάνε στράφι κι όλες οι φιλότιμες επικοινωνιακές προσπάθειες της Υπουργού που έδωσε ολόκληρη συνέντευξη για να πει ότι κατάφερε να μειώσει τους εκπαιδευτικούς κατά 20.000 μέσα σε 2 χρόνια. Δεν μπορεί από τη μια το Υπουργείο να υπερηφανεύεται για μείωση εκπαιδευτικών 20.000 τα δυο τελευταία χρόνια (όπου βεβαίως βάζει και το 2011 που δεν περιλαμβάνεται στον πίνακα) και από την άλλη η Στατιστική Αρχή να δίνει στασιμότητα του αριθμού στις 157.000. Ούτε μπορούν οι αριθμοί να χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν από μια ηγεσία που, ακόμη και με τη χρήση της παθητικής φωνής στα λεκτικά της σχήματα, ομνύει στον ορθολογισμό και στην ουδέτερη τεχνοκρατία: δηλ. όποτε μας βολεύει «ο αριθμός των εκπαιδευτικών μειώνεται» και όποτε μας βολεύει «η αναλογία εκπαιδευτικών-μαθητών βελτιώνεται»…

Σε απλά ελληνικά…κόψτε το δούλεμα!