ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2011

Καταλήψεις σχολείων PART I , ή Μια Παιδεία δίχως Αύριο σε μια χώρα δίχως Σήμερα .


Διάβαζα σχόλια που γράφουν διάφοροι σε ηλεκτρονικό κομμάτι μεγάλων Αθηναϊκών εφημερίδων (η καλύτερη διαβούλευση για να χρησιμοποιήσω πολυφορεμένο όρο) και ειλικρινά νόμιζα ότι είτε ζούσα σε άλλη χώρα, είτε ζούσα στην Ελλάδα μεν, αλλά καμιά δεκαριά χρόνια πριν.
Οι περισσότεροι σχολιαστές είχαν μείνει στο παρελθόν και σχολίαζαν με μια λογική βάση που σήμερα φαντάζει εντελώς έξω από κάθε λογική όπως θα δούμε. Προσπαθούσαν να καταλάβουν το τι συμβαίνει αναμασώντας τα γνωστά περί γνώσης που παίρνεις όταν το σχολείο είναι ανοιχτό, ή ότι δεν τους νοιάζει γιατι όσοι έχουν  πάνε φροντιστήριο ή ιδιωτικό , ότι τα παιδιά βαριούνται 7 ώρες ανούσια μαθήματα. κ.λ.π. Μα αυτά τα λέγαμε χρόνια πριν.
Και φυσικά προσπαθούν  να τα ρίξουν  στα παιδιά (κακούς μαθητές τάχα που μπορεί να είναι και αλήθεια) που είναι 5-6 μόνο αλλά δίχως να ψηφίσει το σύνολο των μαθητών κλείνουν το σχολείο (εδώ θυμόμαστε δημοκρατικές διαδικασίες) γιατί  δεν θέλουν να κάνουν μάθημα, ξαφνικά θυμόμαστε και τον Κο εισαγγελέα, κατηγορούμε γονείς για αμέλεια, κατηγορούμε καθηγητές για παράβαση καθήκοντος (Γιατί; -Δεν κάνουν μάθημα. Πώς ;-Είναι κλειστές οι αίθουσες!  Και ο καθηγητής τι είναι; Τον έχουμε για τραμπούκο; Μήπως είναι ο καθηγητής πορτιέρης σε κλάμπ; ο καθηγητής είναι τσαμπουκάς;; Θηριοδαμαστής μήπως ;; Έλεος πια!).
Προσπαθήστε να καταλάβετε τα σημερινά πραγματικά αίτια των καταλήψεων. Μπαϊλντισμένοι και απηυδισμένοι καθηγητές με τις παλινωδίες και τις λανθασμένες αποφάσεις  Υπουργείου  τους και πιθανώς  Νέων Προϊσταμένων και Δ/ντών (άλλαξαν σε μεγάλο ποσοστό φέτος),με απανωτές εγκυκλίους διόρθωσης και ευθυγράμμισης και προσπάθειας διατήρησης  ισορροπιών ανάμεσα στο να χωρέσουν τόσοι με τέτοιο ωράριο και έτσι ώστε και μάθημα να γίνεται και πλήρες ωράριο αλλά και να έχει τόσες ώρες  1η ανάθεση και τόσες  με 2η ,σε σχέση πάντα με την ειδικότητα και των κλάδο ,και φωτοτυπίες αλλά οικονομία στο χαρτί γιατί δεν θα φτάσει (ουφ!!!),αλλά και με τις παλινωδίες ΥΠΟΙΚ, (απάρνηση παλαιότερου  αφορολόγητου 3 φορές =ούτε ο απόστολος Πέτρος να ήταν),με απανωτές και σε μεγάλο μέγεθος περικοπές μισθών, με απανωτές και σε τεράστια έκταση κρατική φοροκλοπή, κυρίως απότομα και  σε ελάχιστο χρονικό διάστημα,  δίχως κριτήρια, δίχως δικαιοσύνη, δίχως μελέτη, με πλήρη  κοινωνική αναλγησία, καλούνται να τα δώσουν όλα σε μια ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΙΧΩΣ ΑΥΡΙΟ μιας ΧΩΡΑΣ ΔΙΧΩΣ ΣΗΜΕΡΑ!......
Παιδιά γονιών ζαλισμένων από τους φόρους και τα δάνεια ,αλλά και ανέργων που τους βλέπουν στο σπίτι με φοβερό άγχος όλη μέρα, καλούνται να είναι ήρεμα  και να μπουν να κάνουν μάθημα σαν παναγίες με τους προαναφερόμενους καθηγητές δίχως καν τα κλασσικά εργαλεία τους (λες και το κάναμε επίτηδες ,αλλά κρατάμε και τα προσχήματα και δεν τους το λέμε).Να δείτε που και τον χειμώνα που δεν θα υπάρχει μια για θέρμανση, θα ζητάμε  από τους γονείς να πλέκουν τις ...κάλτσες των μαθητών!
Α ναι …Γονείς .Γονείς που αν δεν είναι άνεργοι, ζουν στην φτώχεια ,στην ανέχεια ή με τον φόβο της απόλυσης, καλούνται να βάλουν τα παιδιά τους μέσα στο σχολείο. Με τι πειθώ; Ντρέπονται για αυτό που κατάντησαν. Θα πείσουν τα παιδιά τους να πάνε για μάθημα «να γίνουν άνθρωποι» και αυτοί,  «χρήσιμοι στην κοινωνία»;; Δεν βλέπετε οτι έχουν πλέον καταθέσει τα όπλα αφού δεν βγαίνει πουθενά;;. Ξέρουν οτι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ τίποτα σε μια χώρα που αν μη τι άλλο όταν είχε Χούντα είχε κανόνες .Αρνητικούς βέβαια κανόνες. Κανόνες  του απαγορεύεται, κανόνες του μη. Αλλά ΙΣΧΥΑΝ  και έτσι τουλάχιστον είχαν έναν μπούσουλα. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Σήμερα  ζούμε σε δημοκρατικό κράτος που δεν βρίσκεις όμως το δίκιο σου σε καμιά διεκδίκηση, σε καμιά προσφυγή κι`αν κάνεις δικαστικά. Βλέπουν κοινωνικά κεκτημένα αιώνων να καταρρέουν, οι λοβιτουρατζήδες και τα λαμόγια κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι αθώοι αυτοκτονούν από τα χρέη .Όλοι οι άλλοι αν αντέχουν, έχουν πέσει στην κατάθλιψη!!! Οσοι δεν αντέχουν την κατάθλιψη έχουν πέσει στα "σκληρά", αυξάνοντας ετσι τα χημικά δεδομένα των αποβλήτων που πάνε στην Ψυτάλλεια (πρόσφατη ενημέρωση  του πρόεδρου της ΕΥΔΑΠ).
Ζουν σε μια χώρα που οι αποφάσεις των ηγετών της μυρίζουν  πανικό. Γιατί ; Γιατί δεν θέλουν να τους πουν κατάματα την αλήθεια. Την μόνη αλήθεια. Γιατί βλέπουν ότι ζουν σε μια ΧΩΡΑ ΔΙΧΩΣ ΣΗΜΕΡΑ…

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2011

Τεχνική εκπαίδευση και "κακά παιδιά"

Σε συνέχεια του σχολίου με τίτλο:  Τα παιδιά των ΕΠΑΛ - ΕΠΑΣ δεν είναι παιδιά των φαναριών για να τους δίνουμε "δεκαράκια" για να περάσουν τη τάξη. σας παραθέτω ενα άλλο σχόλιο του Κωνσταντίνου Αδριανουπολίτη, Εκπαιδευτικό – ερευνητή, Πρόεδρο Ε.Ε.Τ.Ε.Κ., οπως παρουσιαστηκε στο e-sos 26/09/2011.

Στην Ελλάδα αποτελεί κοινή πεποίθηση σε όλους ανεξαιρέτως (γονείς, μαθητές ακόμη και δασκάλους) ότι στο τεχνικό σχολείο πηγαίνουν οι «κακοί μαθητές». Το γεγονός ότι οι μαθητές μας, που φοιτούν στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, έχουν κατά κανόνα ελλείψεις στα μαθήματα γενικής παιδείας ισχυροποιούν αυτή την πεποίθηση.
Η κακή επίδοση των μαθητών αυτών, στα μαθήματα γενικής παιδείας, οφείλεται σε διάφορες αιτίες η σημαντικότερη από τις οποίες είναι η   κοινωνικο-οικονομική τους προέλευση. Τα παιδιά που παρακολουθούν την τεχνολογική επαγγελματική εκπαίδευση στη χώρα μας, προέρχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα, από μεσαία και κατώτερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα.
Εάν ανατρέξουμε στην κοινωνιολογία της εκπαίδευσης θα δούμε ότι σύμφωνα με μακρόχρονες κοινωνιολογικές έρευνες, γενικά αποδεκτές, που δημοσιεύει η Ουνέσκο και ο ΟΟΣΑ, έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι δε χωρίζονται σε «φυσικά» ικανούς και «φυσικά» ανίκανους, απλώς γεννιούνται σε οικογένειες οικονομικά και μορφωτικά στερημένες και δε σπουδάζουν, και σε οικογένειες που ανήκουν σε οικονομικά και μορφωτικά προνομιούχα κοινωνικά στρώματα και επιδεικνύουν όχι μόνο ικανότητες, αλλά και επιθυμία για μακρόχρονες σπουδές και κλίση προς τα γράμματα. Σε όλες τις χώρες τα παιδιά των φτωχών αγροτών και εργατών «δεν παίρνουν τα γράμματα» και των πλουσίων και μορφωμένων «γεννιούνται ευφυή»!
 Εκτός από την κοινωνικο-οικονομική προέλευση, οι ελλείψεις των μαθητών μας προέρχονται και από την πλημμελή λειτουργία της 9χρονης υποχρεωτικής γενικής εκπαίδευσης στην οποία η θεωρητικολογία, ο δασκαλοκεντρισμός και η απομνημόνευση κυριαρχούν.
Στην 9χρονη υποχρεωτική γενική εκπαίδευση της χώρας μας δεν εκτιμάται με επάρκεια αυτό που είναι επιστημονικά-παιδαγωγικά αποδεδειγμένο ότι δηλαδή μέρος των μαθητών έχουν διαφορετικές (όχι μειωμένες) αντιληπτικές ικανότητες και δεν αντιλαμβάνονται μόνο με τη θεωρητική διδασκαλία αλλά χρειάζονται και την εφαρμοσμένη γνώση, το πείραμα και την εργαστηριακή άσκηση, ένα εκπαιδευτικό κομμάτι στο οποίο όλη η παιδεία μας υστερεί τραγικά. Η πρακτική άσκηση δεν υπάρχει ουσιαστικά αν και είναι γνωστό από την παιδοψυχολογία, τον jean Piaget, τους Αμερικανούς ψυχολόγους και όλες τις σύγχρονες έρευνες ότι «η χειρωνακτική επιδεξιότητα και η διανοητική ικανότητα όχι μόνο δεν αντιτίθενται, αλλά συμβαδίζουν σε βαθμό που η παραμέληση της μιας να αναστέλλει την εξέλιξη της άλλης». Κι ακόμη, στην προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία η χειρωνακτική επιδεξιότητα (η εκμάθηση και η καλλιέργεια της) αποτελεί βασικό συστατικό στην ανάπτυξη των διανοητικών ικανοτήτων , της ευφυΐας.
Το αποτέλεσμα της λανθασμένης εκπαιδευτικής πρακτικής που ακολουθούμε είναι ότι ένα μέρος των μαθητών παραγκωνίζεται ή «περιθωριοποιείται» από το εκπαιδευτικό σύστημα (προγράμματα σπουδών, εκπαιδευτικούς κλπ.) και οι ίδιοι οι μαθητές (καθώς και οι γονείς τους) πείθονται ότι «δεν παίρνουν τα γράμματα» και θα ήταν καλό να μάθουν μια τέχνη!
Είναι φανερό ότι με την κατάσταση αυτή η τεχνολογική επαγγελματική εκπαίδευση «κληρονομεί» από την υποχρεωτική γενική εκπαίδευση τις ατέλειές της και είναι υποχρεωμένη να λειτουργήσει με μαθητές που έχουν ακόμη και βασικές ελλείψεις στα γενικά μαθήματα. Είναι αρκετοί αυτοί που ισχυρίζονται ότι από την τεχνική εκπαίδευση «βγαίνουν αγράμματοι μαθητές» και λίγοι εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα «μπαίνουν αγράμματοι μαθητές» στη λυκειακή βαθμίδα όπου η κατάσταση δεν είναι εύκολα αναστρέψιμη.
Άλλος αρνητικός συντελεστής που υπάρχει στη χώρα μας και συντηρεί το φαύλο κύκλο που αναφέραμε είναι η φανερή ή όχι αντίδραση των ανθρώπων του πνεύματος που δραστηριοποιούνται στο χώρο της εκπαίδευσης. Διευκρινίζοντας το σημείο αυτό αναφέρουμε ότι η αποστροφή προς τα μεσαία τεχνικά επαγγέλματα παραπέμπει σε αυτό που ο Pierre Bourdieu ονόμασε «ρατσισμό της διανόησης» ο οποίος εμφανίζεται στο εσωτερικό του στρατοπέδου της πνευματικής εργασίας ενώ τα αποτελέσματα αφορούν, πέρα από το χώρο του πνεύματος, την ίδια τη δομή του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας.
Εκτός όλων των προβλημάτων που αναφέραμε το τεχνικό σχολείο, στην Ελλάδα, έχει να αντιμετωπίσει και κάποιους πολέμιους, οι οποίοι θα έπρεπε να είναι οι φυσικοί του σύμμαχοι. Οι πολέμιοι αυτοί είναι οι διανοούμενοι που δραστηριοποιούνται στο χώρο της αριστεράς, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι το «τεχνικό σχολείο» ως υποβαθμισμένο αναπαράγει την ταξικότητα σε βάρος των παιδιών της λαϊκής τάξης και διεκδικούν μια άλλη κοινωνική αναπαραγωγή μέσα από το γενικό σχολείο το οποίο θεωρείται αναβαθμισμένο και αξιοκρατικό. Με τον τρόπο αυτό παγιδεύονται και ενισχύουν το μύθο του αξιοκρατικού - αναβαθμισμένου σχολείου και ισχυρίζονται ότι τα παιδιά της λαϊκής τάξης πρέπει να φοιτούν σε αυτό.
Αντίθετα με την αντίληψη αυτή, η κοινωνιολογική έρευνα έχει αποδείξει περίτρανα ότι σε όλες τις χώρες το δημοκρατικό σχολείο, το ανοιχτό σε όλους, το σχολείο που επιλέγει μόνο με κριτήρια αξιών, στέλνει με μεγάλη στατιστική αυστηρότητα τα παιδιά των προνομιούχων οικονομικά και μορφωτικά στην ανώτατη εκπαίδευση και τα παιδιά των μη προνομιούχων τάξεων στην αγορά εργασίας αμέσως μετά το τέλος της υποχρεωτικής φοίτησης ή με ένα έως δύο χρόνια επαγγελματική ειδίκευση μετά απ' αυτήν.
Οι διανοούμενοι που προαναφέραμε, φαίνεται να αγνοούν ότι στην κοινωνι­κή αναπαραγωγή ή εκπαίδευση παίζει ένα σπουδαίο ρόλο, ο οποίος είναι πάντα δευτερεύων σε σχέση με τη διευρυμένη αναπαραγωγή των κοινωνι­κών ρόλων και λειτουργιών που συγκροτούν τον κοινωνικό καταμερισμό εργα­σίας. Η διευρυμένη αναπαραγωγή των κοινωνικών λειτουργιών και θέσεων αποτελεί την κύρια πλευρά της αναπαραγωγής. Συνεπώς το σχολείο, το είδος του σχολείου, δεν παράγει, τη διάκριση, την κοινωνική αδικία και τούτο διότι το σχολείο, το εκπαιδευτικό σύστημα ακολουθεί τις κοινωνικές εξελίξεις, και δεν προηγείται από αυτές.
Η υποτίμηση και η αποστροφή της ελληνικής κοινωνίας προς το τεχνικό σχολείο δεν υπάρχει στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη και ειδικά στα ανεπτυγμένα όπου η τεχνολογική επαγγελματική εκπαίδευση είναι αναβαθμισμένη και την ακολουθεί η μεγάλη πλειονότητα των μαθητών μετά το Γυμνάσιο.
Για παράδειγμα στη Φινλανδία, της οποίας οι μαθητές στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης κατατάσσονται, στους διεθνείς διαγωνισμούς PISA, πρώτοι πανευρωπαϊκά στα μαθήματα γενικής παιδείας, συνεχίζουν τις σπουδές τους στη λυκειακή βαθμίδα (επίπεδο 3 – upper secondary) στην τεχνική εκπαίδευση σε ποσοστό 64% (Cedefop 2008).

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2011

Ο αριθμός των ΔΥ σήμερα και μια ιστορική αναδρομή στον κλάδο.

Ο πραγματικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων.
  Τα παρακάτω στοιχεία προέρχονται  από απάντηση που κατατέθηκε στη Βουλή σε σχετική Ερώτηση Βουλευτή (αρ. πρωτ. ΤΚΕ/Φ.2/12 Μαΐου 2011 Γενική Γραμματεία Δημ. Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Τμήμα Κοινοβουλευτικού Ελέγχου). 


Η ιστορία θέλει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων να καθιερώνεται πριν από ακριβώς 100 χρόνια. Και έτσι η «μία θέση στο Δημόσιο» μετατράπηκε σε όνειρο επαγγελματικής αποκατάστασης και κοινωνική φαντασίωση. Το άρθρο 103 του Συντάγματος του 1911 όριζε ότι «οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν. Αυτοί εξελίσσονται μισθολογικά σύμφωνα με τους όρους του νόμου και, εκτός από τις περιπτώσεις που αποχωρούν λόγω ορίου ηλικίας ή παύονται με δικαστική απόφαση, δεν μπορούν να μετατεθούν χωρίς γνωμοδότηση ούτε να υποβιβαστούν ή να παυθούν  χωρίς απόφαση υπηρεσιακού συμβουλίου, που αποτελείται τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα από μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους».

Ως την αλλαγή του Συντάγματος το 1911 οι υπάλληλοι εκδιώκονταν μαζικά έπειτα από κάθε κυβερνητική αλλαγή. Οι απολυμένοι του Δημοσίου, μάλιστα, οι «Παυσανίες», όπως ονομάζονταν, την περίοδο κυρίως πριν από το 1909, συγκεντρώνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα μπροστά από το υπουργείο Εσωτερικών και με «κλαυθμούς» και οδυρμούς εκλιπαρούσαν να τους επαναπροσλάβουν. Από τότε η πλατεία Κλαυθμώνος, ανάδοχος της ονομασίας της οποίας ήταν ο συγγραφέας και κατόπιν ακαδημαϊκός Δ.Γ.Καμπούρογλου, ο οποίος την ονόμασε έτσι σε ένα χρονογράφημα του στην «Εστία», έχει συνδεθεί με τους «κλαυθμούς» των απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι δημόσιοι υπάλληλοι υπήρξαν η ραχοκοκαλιά της ίδρυσης και διατήρησης του μετεμφυλιακού κράτους. Την περίοδο αυτή ως «εκλεκτοί της πολιτικής εξουσίας» περιβλήθηκαν με ισχυρά προνόμια που υπήρξαν εν πολλοίς προϊόν πολιτικής εύνοιας, ισχυρής διαπλοκής. Τα προνόμια αυτά διατηρήθηκαν σχεδόν ακέραια και μετά τη Μεταπολίτευση.

Αποτέλεσμα ήταν ο δημόσιος τομέας να μετατραπεί σε ένα διοικητικό τέρας: οι αξίες περί χρηστής διοίκησης υποκαταστάθηκαν από το ρουσφέτι και τη διαπλοκή· οι προσλήψεις προσωπικού στο Δημόσιο εξελίχθηκαν σε μια διαδικασία φθηνής πολιτικής συναλλαγής· οι αυξήσεις στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων υποτάσσονταν στη λογική της εξυπηρέτησης συντεχνιακών συμφερόντων· η ανέλιξη στη δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία ήταν προϊόν εξυπηρέτησης μικροπολιτικών συμφερόντων.

Σήμερα, έναν αιώνα μετά την κατοχύρωση της μονιμότητας, παραμένει άγνωστο αν θα... αναβιώσουν οι «κλαυθμοί» και οι οδυρμοί στην «πλατεία Κλαυθμώνος». Η οικονομική κρίση, όμως, που υπαγορεύει τη μείωση του κράτους, θέτει τη σφραγίδα της και στο Δημόσιο. Δεν σαρώνονται μόνο τα προνόμια των υπαλλήλων αλλά ξεφτίζει και το όνειρο του κάθε πατέρα να δει το παιδί του δημόσιο υπάλληλο, που οικοδομήθηκε επάνω στην εργασιακή ασφάλεια, στις ικανοποιητικές και κυρίως σταθερές μισθολογικές αποδοχές και στην κοινωνική καταξίωση.

Η στρόφιγγα των προσλήψεων προσωπικού έκλεισε, οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων μειώνονται δραματικά και τα προνόμια περικόπτονται. Υπό αμφισβήτηση τίθεται και η εργασιακή ασφάλεια με την άρση ουσιαστικά της μονιμότητας στην οποία οδηγούν το ειδικό καθεστώς που θεσπίζεται για τους νεοπροσλαμβανομένους, η εργασιακή εφεδρεία, η κατάργηση των δημοσίων οργανισμών και η αναμόρφωση των οργανισμών των υπουργείων.

Το τέλος εποχής και για το Δημόσιο είναι εδώ.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2011

Υπέροχες σταγόνες νερού.

Colour Collision Amazing Water Drops



Το βίντεο αυτό προτείνεται  στο  βιβλίο για τις ερευνητικές εργασίες project της Α ΛΥΚΕΙΟΥ.
Πατήστε το  play και μετά το βέλος που δείχνει μπροστά για να ξεκινήσει η προβολή των slides.

ΒΓΕΣ ΑΠ` ΤΟΝ ΠΟΝΟ

ΒΓΕΣ ΑΠ ` ΤΟ ΠΟΝΟ

Της Δέσποινας Αρφάνη,
μαθήτριας Γ Δημοτικού.
Σεπτέμβριος 2011





Σπάσε το τοίχο
σταμάτα το χρόνο
και  βγες απ` το πόνο
και βγες  απ` το πόνο.

Πονάω πολύ
μ` αυτή την λογική
βγες απ` το πόνο
βγες απ` το πόνο.

Μα δεν πονάω μόνο
έχω  και χαρά
βγες  και `συ απ` το πόνο
και άρχιζε δουλειά.

Κατάφερε και `συ
να βγεις από εκεί
να βγεις  από εκεί
βγες  απ` το πόνο

Βγες απ` το πόνο
και μην αργείς
σταμάτα το χρόνο
μέχρι να με βρεις!!!
ΒΓΕΣ απ` το ΠΟΝΟ!!!!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2011

Το Οικογενειακό επίδομα στο Δημόσιο και άλλες ιστορίες..Part I

Ας μιλήσουμε για μισθούς Ιδιωτικού τομέα,του Δημοσίου και ιδίως για το Οικογενειακό επίδομα.
Λέμε ότι η φτώχεια φέρνει γκρίνια. Και τώρα λοιπόν φτωχύναμε. Τι γίνεται όμως όταν έχεις δίκιο και γκρινιάζεις όταν δεν υπάρχει φτώχεια;
Κάποτε, ερχόντουσαν οι συνδικαλιστές μας προσπαθώντας να μας πείσουν ότι έπρεπε να διεκδικήσουμε αρχικό μισθό 1400€ (όταν ήταν κάπου 850€).Κατά την διάρκεια της συζήτησης  τους ρώταγα:
 -Μα καλά, δεν θα  ζητήσουν όπως είναι λογικό  και οι άλλοι υπάλληλοι  του Δημόσιου τομέα να γίνει το ίδιο;
-Δεν μας απασχολεί  αυτό ,μου έλεγαν. Εξάλλου αυτοί παίρνουν διάφορα extra επιδόματα.
-Γιατί να μην ζητάμε και εμείς; Πχ γιατί στην διεκδίκηση των 176€ μας αφήσατε μόνους μας και βγάλατε ανακοίνωση ότι ο καθένας να κάνει ότι ηθελε μόνος του (μέσω δικηγόρου). Μήπως γιατί γνωρίζατε ότι αν κατεβείτε σαν Ομοσπονδία Συνδικαλιστική, θα κερδίζαμε και  θα έπρεπε να μας χορηγήσει αμέσως το κράτος ένα σωρό λεφτά; Μήπως αυτό αφήνει υπονοούμενα περί κάποιας συμφωνίας με την εργοδοσία;
-…μπλά μπλά …αγώνας,…μπλά μπλά να ματώσουν γόνατα, …μπλά μπλά μπλά...
- Το οικογενειακό επίδομα γιατί δεν το κοιτάτε;
-Τι να δούμε συνάδελφε; Αυτά είναι ψίχουλα και εξάλλου μπορεί να κοπούν ανά πάσα στιγμή. 
====================================================================
Τελικά το οικογενειακό επίδομα ήταν  το μόνο που ούτε μπορούσε να κοπεί, ούτε και τελικά κόπηκε! Να δούμε όμως τι ισχύει γενικότερα:  
Το οικογενειακό επίδομα γάμου και παιδιών στο Δημόσιο τομέα είναι δραχμικό και ίδιο από το 1997 και όχι  όπως  ισχύει σε ιδιωτικό τομέα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Είναι δηλαδή Ποσοστιαίο
Στην Σύμβαση π.χ. Επιστημόνων Χημικών είναι επι του βασικού,10% για έγγαμο και 5 % για κάθε παιδί. http://www.taxheaven.gr/labordoc/index/view/mid/292 . Μην πω ότι όπως φαίνεται και από την ΣΣ Γεωπόνων πάει 7% στο τρίτο,10% στο τέταρτο και 15% από πέμπτο και πάνω παιδί.  www.paseges.gr/portal/Symvasi_Geotechnikon.doc   Το ίδιο ισχύει και για τους Τραπεζικούς :  http://www.otoe.gr/GESS/symbaseis/ΚΛΑΔΙΚΕΣ/κωδικοποίηση συμβάσεων ΟΤΟΕ.htm
Κάντε και μόνοι σας μια αναζήτηση και θα εκπλαγείτε.Και μιλάμε επί του βασικού και σε κάθε μισθολογική κλίμακα!
Να δούμε τι συμβαίνει με εμάς τώρα:
Με βάση λοιπόν τον νόμο 2470/1997, http://dide.fth.sch.gr/low/nomoi/n2470-97.html   το οικογενειακό επίδομα ήταν σε δρχ (και σε euro πλέον απο το 2001) καταγράφεται στον παρακάτω πίνακα:  http://www.mof-glk.gr/mis/pro2002/pinakes/4.htm
ΠΟΣΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ    
Έγγαμος υπάλληλος χωρίς ή με ενήλικα τέκνα
12.000 δρχ.
35€
Με 1 τέκνο 
18.000 δρχ. 
53€ (35+18)
Με 2 τέκνα 
24.000 δρχ. 
71 €(35+18+18)
Με 3 τέκνα 
36.000 δρχ. 
106€(35+18+18+35)
Με 4 τέκνα 
52.000 δρχ. 
153€(35+18+18+35+47)
Με 5 τέκνα 
77.000 δρχ. 
Κ.λ.π
Για κάθε επιπλέον τέκνο προστίθενται
25.000 δρχ.
Κ.λ.π.
Κάποια στιγμή  με την μισθολογική πολιτική του 2005  http://www.mof-glk.gr/mis/2005.htm  παράγραφο 22, έγινε μια ανεπαίσθητη αύξηση όπου τα 35€ του τρίτου παιδιού έγιναν πλέον 47€ (ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα τι εξυπηρετούσε αυτή η «ελεημοσύνη» ), με αποτέλεσμα να έχουμε το σημερινό τελικό οικογενειακό για όλους, ανεξάρτητα από το ύψος του  βασικού  μισθού, δυστυχώς:
Υπάλληλος χωρίς ή με ενήλικα τέκνα 35 (βασικό ποσό)
Υπάλληλος με 1 παιδί 53 (35+18)
Υπάλληλος με 2 παιδιά 71 (35+18+18)
Υπάλληλος με 3 παιδιά 118 (35+18+18+47)
Υπάλληλος με 4 παιδιά 165 (35+18+18+47+47)
Υπάλληλος με 5 παιδιά 238 (35+18+18+47+47+73)
Υπάλληλος με 6 παιδιά 311 (35+18+18+47+47+73+73)
Οπότε με ΜΚ 18 (ΠΕ υπάλληλο)και βασικό  169.000 ΔΡΧ το 1997, (ΜΚ 36 =113.000 και προσθέτουμε 3.100 δρχ  ανά ΜΚ, κατεβαίνοντας τα ένα -ένα) το  επίδομα 12.000 για έγγαμο σημαίνει   7% και για παιδί 3,5% (η πρώτη κοροϊδία).
Με σημερινό όμως ΜΚ 18 ο Βασικός είναι 985€ και τα επιδόματα αντίστοιχα έχουν πέσει στα 3,5%, 1,8%  κ.ο.κ  Το μεγαλύτερο δράμα είναι ότι αν πάρουμε ένα βασικό μισθό μεσαίο δηλαδή ΜΚ 9 που αφορά 17 χρόνια εργασίας = 1345€, τότε ακόμα και αν υπολογίσουμε τα  κουτσουρεμένα ποσοστά  έχουμε, 3,5% x1345 =47€ για έγγαμο και 24 € για ένα παιδί.
Σε τελική ανάλυση είναι ένα γεγονός που έχει διαφύγει της προσοχής όλων μας για χρόνια και μιλάμε για πολλά χρήματα που έχουμε χάσει μέσα από την αδικία αυτή του οικογενειακού επιδόματος. Απλά ένας  τρίτεκνος  με βάση τις πρακτικές του Ιδιωτικού τομέα και ΜΚ 9 θα έπρεπε να έπαιρνε   1345 x (10% +5% +7%+10% )= 430€ και όχι 118€ . Μιλάμε για μια απώλεια εισοδήματος 312€ μηνιαίως…. Λίγα είναι;;
Ας μην μιλήσουμε βέβαια και για τα όποια άλλα ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΑ επιδόματα που υπάρχουν στον ιδιωτικό τομέα !!! Μια σχετική ανάγνωση στα link που έχω δώσει μας δίνουν την εικόνα. Προσέξτε ιδίως τις ωριμάνσεις που ισχύουν και εμάς μας έκοψαν!!! Άρα λοιπόν ούτε μας απειλούν, ούτε μας τρομάζουν με το να μας δίνουν μισθό Ιδιωτικού τομέα. Αρκεί μόνο να τηρήσουν τα λεγόμενά τους.Ούτε η  τρόικα δεν θα είναι σε θέση να διαφωνήσει  σε αυτό!!!!