ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2012

Τα Ρεκόρ της Ελλάδας!

Το νέο Ελληνικό euro που φτιάχνεται στο νομισματοκοπείο.=Αν και φέτος είναι δίσεκτο το έτος η 1η Απριλίου είναι πάντα εδώ! =
Το κατρακύλισμα της Ελλάδας στην 90η θέση ανταγωνιστικότητας σε 142 χώρες του πλανήτη, κάτω από την Ρουμανία και μαζί με την Μποτσουάνα, την Αλβανία και τα Σκόπια, σαφώς και δεν είναι συνέπεια του εργασιακού κόστους της εθνικής παραγωγής. Είναι αποτέλεσμα της τριτοκοσμικής σοσιαλιστικής αντίληψης κυβερνήσεων και κομμάτων για τον «εχθρικό» ρόλο του ιδιωτικού τομέα στην οικονομία.

Η τριτοκοσμική σοσιαλιστική αντίληψη που έθρεψε ομάδες συντεχνιών και κομματικού στρατού περιφρούρησης των συμφερόντων του κράτους και των πελατών κρατικών υπαλλήλων.

Η αντίληψη που αποτέλεσε τον θεμέλιο  λίθο της ιδεολογίας και της συμπεριφοράς κομμάτων, κυβερνήσεων και πολιτικών για να συντηρηθεί το αριστερό κλίμα και το αντίστοιχο περιβάλλον στην χώρα, εξασφαλίζοντας έτσι το αναγκαίο τείχος προστασίας του πολιτικού κόστους όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών.

Αυτό πληρώνουμε σήμερα ως χώρα που κατέχει την τελευταία θέση ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης και μια ασήμαντη θέση στην παγκόσμια οικονομική κοινότητα, χωρίς να έχει την ελάχιστη προοπτική να ανέβει έστω και λίγες βαθμίδες στην κατάταξη Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που κάνει τις μετρήσεις κάθε χρόνο.

Το όλο θέμα αποκτά για ακόμη μια φορά επικαιρότητα και σημασία, επειδή με μια προκλητική πολιτική καπηλεία κυβερνητικοί παράγοντες και βουλευτές συνδέουν και δικαιολογούν τον νέο κύκλο περικοπών μισθών, συντάξεων, δώρων και επιδομάτων με την ανάγκη αναβάθμισης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της χώρας. Αλλά τί νομίζουμε ότι θα συμβεί αν φθάσουμε στα μεροκάματα της Βουλγαρίας ή της Μποτσουάνα; Ότι αυτόματα ο πλανήτης θα δεχθεί «επίθεση» ελληνικών προϊόντων όπως δέχθηκε την «επίθεση» των κινέζικων;

Τέλος πάντων με αφορμή την παραπάνω "επιτυχία" μας,παραθέτω κάποιες άλλες πρωτιές που θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας.
1. Πρώτη και καλύτερη η Ελλάδα σε στρατιωτικές δαπάνες στην ΕΕ. Με ποσοστό 3,6% επί του ΑΕΠ έχει το διπλάσιο του μ.ο της ΕΕ27 (1,8%).
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_military_expenditures

2. Η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες χώρες της ΕΕ στις δαπάνες δημόσιας περίθαλψης.
http://www.oecd-ilibrary.org/social-issues-migration-health/public-health-spending...
Ναι, αλλά έχει την πρωτιά στην συμμετοχή των ιδιωτικών στις συνολικές δαπάνες περίθαλψης. 40% η Ψωροκώσταινα, 23,8% η ΕΕ. Στον μ.ο. των ετών 2002-2009.
http://ec.europa.eu/health/ph_information/dissemination/echi/echi_25_en.pdf

3. Τελευταία επίσης και στις δαπάνες δημόσιας εκπαίδευσης. Το 3,6% του ΑΕΠ «σπατάλησε» η Ελλάδα το 2003 όταν ο μ.ο. στην ΕΕ25 ήταν 5,3%.
http://www.agonsyn.gr/Scholio/apopaidi.htm

4. Στον Πίνακα με τα μερίδια των μισθών % ΑΕΠ η Ελλάδα κατέχει την τελευταία θέση στην ΕΕ. Αυτό απαντά ο Επίτροπος Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ίσων Ευκαιριών, κ. Vladimir ?pidla το 2006, σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της ΝΔ κ. Βακάλη. Τελευταία λοιπόν η Ελλάδα με 31,1% στο μερίδιο μισθών επί του ΑΕΠ.
http://www.nd.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=49429&Itemid=148
(Αν το link είναι ανενεργό,λεπτομέρειες αλλά και πίνακας εδώ )
Ναι, αλλά «από το σύνολο των [άμεσων] φόρων που εισέπραξε το κράτος το 52,59% το πλήρωσαν μισθωτοί και συνταξιούχοι» (για τους έμμεσους ας μην πούμε καλύτερα).
http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/6815

5. Τελευταίοι στους μισθούς αλλά πρωτοπόροι στις ώρες εργασίας σε όλη την ΕΕ και δεύτεροι στις χώρες τού ΟΟΣΑ «South Korea's hard-working citizenry is not alone. Greece comes second in the OECD's rankings with 2,052 hours worked on average each year»
http://www.forbes.com/2008/05/21/labor-market-workforce-lead-citizen-cx_po_0521cou...

6. Αντιθέτως, στον Πίνακα Taxes on income and profits η Ελλάδα κατέχει μια από τις τελευταίες θέσεις. Στην ΕΕ15 ήταν 13,4%. Ακόμη και στις ΗΠΑ ήταν 11,1%!
http://www.oecd.org/dataoecd/8/6/37504458.pdf
Εδώ αξίζει να δούμε και κάτι ακόμη: Ελλάδα, Πορτογαλία και Ισπανία (εκ των γνωστών PIGS -τυχαίο; Δε νομίζω!) είχαν προκλητικά χαμηλή φορολόγηση μέχρι το 1985. Μήπως λοιπόν το ελληνικό κράτος στην δεκαετία του ’80 δανειζόταν με επιτόκια 10-20% για να μην «επιβαρύνει» τα κέρδη του κεφαλαίου; Ενώ αντιθέτως οι υπόλοιπες χώρες της ΕΕ φορολογούσαν 3 και 4 φορές επάνω τις δικές τους επιχειρήσεις για να μην δημιουργήσουν δημόσιο χρέος;

7. Παρότι ορισμένοι παραπονιούνται για υψηλή φορολόγηση των επιχειρηματικών κερδών, η Ελλάδα έχει από τούς χαμηλότερους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ φορολογικούς συντελεστές (στα κέρδη τού κεφαλαίου) στην ΕΕ.

Ταυτόχρονα είναι πρώτη –και με διαφορά- στον μη αποδιδόμενο ΦΠΑ.
http://picasaweb.google.com/cornelsen008/SRTiqE#5558596670772841666

8. Και να σκεφτεί κανείς πως το κεφάλαιο στην Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους (Profit share on non-finance corporations) στην ΕΕ. Από 55 έως 60% στην Ελλάδα στο διάστημα 2000-2008 όταν ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 37-39%. Τα στοιχεία από το European economic statistics (σελ. 153) τής eurostat, edition 2010.

9. Προφανώς, μετά τα παραπάνω, εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί η Ελλάδα είναι στην κορυφή όχι μόνο του Δημόσιου χρέους αλλά και της λίστας ανισοκατανομής εισοδήματος (S80/Σ20) στην ΕΕ. Το ίδιο επιβεβαιώνεται και από τον πίνακα του συντελεστή Gini (πχ Ελλάδα 33, Νορβηγία 25, Ρουμανία 32).
http://www.ucy.ac.cy/data/ecorece/DOP%2005-09.pdf (σελ. 4, 5).

Δευτέρα, Ιανουαρίου 23, 2012

Ο χρόνος εργασίας των καθηγητών

Δημοσιεύθηκε  Έρευνα της ΟΛΜΕ (που βασίστηκε σε εξειδικευμένες έρευνες έγκυρων οργανισμών) , σχετικά με το χρόνο, τις συνθήκες  εργασίας και τις αμοιβές των εκπαιδευτικών στις χώρες  της Ευρώπης αλλά και σε άλλες χώρες του κόσμου,  ακυρώνει   τις απαξιωτικές αναφορές  που συνοδεύουν  τον Έλληνα εργαζόμενο εκπαιδευτικό στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Όπως  προκύπτει από τον παραπάνω πίνακα οι Έλληνες εκπαιδευτικοί,  συμβατικά δεν εργάζονται λιγότερο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους και σε κάποιες περιπτώσεις εργάζονται και περισσότερο παρά τα αντιθέτως λεγόμενα.

Ο πραγματικός χρόνος εργασίας των καθηγητών  είναι  μεγαλύτερος εάν προσθέσουμε και  το κενό που συμπληρώνουν,  από τη μη ύπαρξη,  στα σχολεία επιστημονικού(ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί) και επαρκούς  διοικητικού προσωπικού.

Προς υπολογισμό του πραγματικού χρόνου απασχόλησης πρέπει να προστεθεί στους ανωτέρω και ο χρόνος της  εξωδιδακτικής - κατ΄οικον  απασχόλησης ο οποίος  ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 50% του διδακτικού, ανάλογα με την ειδικότητα (και απαιτεί τη διάθεση, χώρου, γραφείου και Η/Υ στον ιδιωτικό χώρο).
Επιπλέον για να γίνει ο χρόνος εργασίας των εκπαιδευτικών συγκρίσιμος με το χρόνο άλλων εργαζομένων, πρέπει  να ληφθούν υπόψη εκτός από την κοινωνική ιεράρχηση και οι  σχετικοί  χρόνοι εργασίας οι οποίοι υπολογίζονται με βάση τις ειδικές συνθήκες εργασίας και τις  απαιτήσεις  κάθε επαγγέλματος (υπάρχουν σχετικές έρευνες).
Η κοινωνική ιεράρχηση αφορά τις προτεραιότητες που θέτει η κοινωνία και ο πολιτισμός σχετικά με το ρόλο, τη σημαντικότητα και τη συνεισφορά του κάθε επαγγέλματος, σε αυτό που λέμε κοινωνικό οικοδόμημα.

 Ο σχετικός χρόνος αναφέρεται στις ειδικές απαιτήσεις της εργασίας (σωματικές, διανοητικές ή πνευματικές) σε μονάδα χρόνου και είναι διαφορετικός για τον χειρούργο, τον πιλότο ενός πολεμικού  αεροσκάφους, τον διοικητικό υπάλληλο, τον καθηγητή πανεπιστημίου, τον εκπαιδευτικό Άθμιας-΄Βθμιας και για κάθε κατηγορία επαγγέλματος.

Αναφερόμενοι λοιπόν στις ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών  και συγκρίνοντάς τες  με τις ώρες άλλων εργαζομένων πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι ο καθηγητής διδάσκει, παιδαγωγεί, ενισχύει ψυχολογικά το μαθητή, παρέχει διοικητικό έργο.

 Είναι πολυσχιδές επιστημονικό  επάγγελμα  με  πυκνότητα  λειτουργιών και κόπου και έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται από την πολιτεία.

Κάτι τέτοιο όμως δε συμβαίνει,  όπως αποδεικνύεται από τα μέτρα κυβερνητικής πολιτικής που εφαρμόζονται τα οποία ισοπεδώνουν εργασιακά τον εκπαιδευτικό και τον κατατάσσουν βαθμολογικά στο διοικητικό κλάδο σε αντίθεση με άλλους κλάδους εργαζομένων στο Δημόσιο, όπως Ιατρών, Καθηγητών Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, ένστολους οι οποίοι διατηρούν τη διάκριση τους βαθμολογικά.
  
Πηγές:
  • Έρευνα ΚΕΜΕΤΕ -ΟΛΜΕ ( ΟΟΣΑ «Εκπαίδευση  με μια ματιά» 2009 και 2011, Δίκτυο Ευρυδίκη «Αριθμοί κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη», 2009 και «Οργάνωση του σχολικού χρόνου στην  Ευρώπη», 2011-12).
  •  Σταύρος Σταματούρος, Οικονομολόγος,Καθηγητής Βθμιας εκπαίδευσης.http://www.alfavita.gr


Κυριακή, Ιανουαρίου 22, 2012

Αλλαγές που έγιναν στον τρόπο ζωής μας τα τελευταία 50 χρόνια

Επειδή όπως λέμε  μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις,ας αφήσουμε την εικόνα να μιλήσει και να μας δείξει τι έχει αλλάξει από τότε που εμείς ήμασταν παιδιά με τα σημερινά παιδιά μας...(παιχνίδι,διασκέδαση,δώρα,τιμωρίες κ.λ.π.)


και το ..."κερασάκι στην τούρτα"!!!:

Κυριακή, Ιανουαρίου 01, 2012

Λατινική Νομισματική Ένωση. Πολύ πριν την Ο Ν Ε

Το πολύ παλιό νόμισμα των 5 δραχμών που απεικόνιζε τον Γεώργιο Α` και το γαλλικό των 5 φράγκων που απεικόνιζε τον Ναπολέοντα Γ´, έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους. Είχαν το ίδιο βάρος και τις ίδιες διαστάσεις - την ίδια περιεκτικότητα, με άλλα λόγια, σε χρυσό. Τα νομίσματα αυτά είχαν έτσι το ίδιο αντίκρισμα και στις δύο χώρες. Ήταν, με άλλα λόγια, κάτι σαν το σημερινό ευρώ...Αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο και η ομοιότητα τους οφείλετο στη Λατινική Νομισματική Ένωση (ΛΝΕ)

Η νομισματική ενοποίηση της Ευρώπης το 2000,δεν αποτέλεσε το μοναδικό εγχείρημα νομισματικής συνεργασίας στην παγκόσμια οικονομική ιστορία όπως πολλοί νομίζουν. Υπήρξαν πολλές προσπάθειες χωρών, άλλες επιτυχείς και άλλες όχι, να συνδέσουν τα νομίσματά τους με κάποιο πολύτιμο μέταλλο ή με το νόμισμα της πιο ισχυρής οικονομίας στη γεωγραφική περιοχή τους.

Το 1865, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία και η Ελβετία ιδρύουν την Ένωση και συμφωνούν να αλλάξουν τα εθνικά τους νομίσματα σε ένα πρότυπο σύμφωνα με το οποίο κάθε νομισματική μονάδα του κάθε κράτους θα ισούται με 4,5 γραμμάρια αργύρου ή 0,290322 γραμμάρια χρυσού και θα είναι ελεύθερα ανταλλάξιμα. Ουσιαστικά δηλαδή οριζόταν μία σταθερή σχέση μεταξύ χρυσού και αργύρου με αναλογία 15,5 προς 1 μέσα στους κόλπους της ένωσης. Οι ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων της κάθε χώρας ήταν 1:1.
Αργότερα προσχωρήσαν στην ένωση η Ισπανία και η Ελλάδα το 1868, και η Ρουμανία, η Αυστρία, η Βουλγαρία, η Βενεζουέλα, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Σαν Μαρίνο και το Παπικό κράτος το 1889. Το 1904 οι Δανικές Δυτικές Ινδίες επίσης να υιοθέτησαν αυτό το πρότυπο, παρόλο πού δεν είχαν επίσημα ενσωματωθεί στη ΛΝΕ.
Η ΛΝΕ σχεδιάστηκε για «τη δημιουργία μιας λίμνης νομισματικής σταθερότητας στη μέση ενός ταραγμένου ωκεανού» (de Cecco 1996, σελ. 56). Ηταν στην ουσία ένα μεταλλικό καθεστώς, στο οποίο τα δύο πολύτιμα μέταλλα, χρυσός και άργυρος, χρησιμοποιούνταν ως numeraire, δηλαδή ως μέτρο προσδιορισμού της αξίας όλων των υπολοίπων νομισμάτων. Το όφελος από τη δημιουργία της ΛΝΕ ήταν ο μετριασμός των διακυμάνσεων στην αγοραία τιμή χρυσού και αργύρου που προκαλούνταν από τις ανακαλύψεις νέων κοιτασμάτων του πολύτιμου μετάλλου.
στη ΛΝΕ δεν υπήρχε ένα κοινό νόμισμα που να επιτελεί τις λειτουργίες του χρήματος. Αν και το γαλλικό φράγκο ήταν το διεθνές αποθεματικό μέσο, επιτρεπόταν η παράλληλη κυκλοφορία όλων των εθνικών νομισμάτων στις εγχώριες συναλλαγές. Ο έλεγχος της προσφοράς χρήματος παρέμενε στις εθνικές νομισματικές αρχές. Δεν υπήρχε καμία συμφωνία για την έκδοση τραπεζογραμματίων από κάθε χώρα-μέλος. Η μόνη συμφωνία αφορούσε το εκδοτικό προνόμιο νομισμάτων χαμηλών υποδιαιρέσεων (6 φράγκα ανά κάτοικο) και ο μόνος νομισματικός περιορισμός ήταν το υφιστάμενο απόθεμα σε μεταλλικό.
Με στόχο να περιοριστεί το φαινόμενο αποθησαύρισης των νομισμάτων με υψηλότερη περιεκτικότητα (σε άργυρο ή χρυσό). Στον τελευταίο οδηγούσε η συνεχής διακύμανση της τιμής του αργύρου και η ασταθής σχέση του με τον χρυσό. Από μια γενικότερη θεώρηση, στόχος της ΛΝΕ ήταν να περιοριστεί η ποικιλία των νομισμάτων που κυκλοφορούσαν στις συγκεκριμένες χώρες, στη βάση της γαλλικού νομισματικού συστήματος που ακολουθούσαν (διμεταλλισμός από τις αρχές του 19ου αιώνα).

Την κατάσταση που επικρατούσε προ του 1865 περιγράφει ως εξής ο Φίλιππος Σαχινίδης (Εθνική Τράπεζα, Ειδική Έκδοση Μαρτίου 200): «Στη δεκαετία του 1850, η μείωση της αξίας του χρυσού έναντι του αργύρου είχε ως αποτέλεσμα να οδηγούνται τα αργυρά νομίσματα στα χυτήρια και να πωλούνται ως μέταλλο. Καθώς η τιμή του χρυσού μειωνόταν ως αποτέλεσμα των ανακαλύψεων ορυχείων χρυσού στην Αυστραλία και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ακόμη και τα φθαρμένα από τη χρήση νομίσματα με χαμηλότερη περιεκτικότητα αργύρου άρχισαν να εξαφανίζονται. Το αποτέλεσμα ήταν στην αγορά να κυκλοφορούν ουσιαστικά μόνο χρυσά νομίσματα και να μην υπάρχουν τα νομίσματα μικρών υποδιαιρέσεων που ήταν αργυρά.
Η μονομερής αντίδραση ορισμένων χωρών για την επίλυση του προβλήματος μέσω της κοπής νέων κερμάτων με χαμηλότερη περιεκτικότητα σε άργυρο οδήγησε στη δημιουργία ενός άλλου προβλήματος, που σχετιζόταν με τα έσοδα που είχε μια χώρα από το εκδοτικό προνόμιο αφού τα νομίσματά της κυκλοφορούσαν και σε άλλες χώρες...».

Η εμπειρία της δραχμής

Η Ελλάδα υιοθέτησε τον διμεταλλισμό το 1833 με την εισαγωγή της δραχμής του Οθωνα. Η δραχμή βασιζόταν στο δίστηλο, ένα κατ` εξοχήν αργυρό νόμισμα που χρησιμοποιούνταν στις εμπορικές συναλλαγές των ισπανικών αποικιών της Νότιας Αμερικής με κύριο χαρακτηριστικό την εύκολη παραχάραξή του. Για τη διευκόλυνση των συναλλαγών εξαιτίας της περιορισμένης ποσότητας δραχμών σε κυκλοφορία, επιτρεπόταν διά νόμου η ελεύθερη κυκλοφορία ξένων νομισμάτων. Στην πλειονότητά τους όμως ήταν φθαρμένα, με ονομαστική αξία πολύ μεγαλύτερη από την αγοραστική τους. Το «κακό» νόμισμα γρήγορα έδιωξε την ασημένια δραχμή. Οι κάτοχοί τους τα αντάλλασσαν με δραχμές, τις οποίες στη συνέχεια έλιωναν για να πάρουν το πολύτιμο μέταλλο.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1860 η Ισπανία εγκατέλειψε το νομισματικό σύστημα του διστήλου. Την ίδια εποχή οι διεθνείς εμπορικές συναλλαγές γίνονταν σε νόμισμα ευθέως μετατρέψιμο σε πολύτιμο μέταλλο σε ορισμένη αναλογία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προσδοκούσαν ότι με την ένταξη της χώρας στη ΛΝΕ θα επιλυόταν το νομισματικό πρόβλημα (Κεχαγιάς, 1875). Πρώτον, η χώρα δεν θα αντιμετώπιζε πλέον σπανιότητα χρήματος, αφού οι εγχώριες συναλλαγές θα διεξάγονταν και σε γαλλικά φράγκα. Δεύτερον, η σύνδεση της δραχμής με το γαλλικό φράγκο σε μια σταθερή τιμή θα μετρίαζε τις συναλλαγματικές διακυμάνσεις και, τρίτον, θα βελτιωνόταν η πρόσβαση στη διεθνή χρηματαγορά του Παρισιού.

Με τον νόμο Περί Νομισματικού Συστήματος (Απρίλιος, 1867) η Ελλάδα υπέγραψε τη συμφωνία της ΛΝΕ, αποδεχόμενη την αρχή του διμεταλλισμού και την ταύτιση της χρυσής δραχμής με το χρυσό γαλλικό φράγκο (ισοτιμία 1:1). Η επιβολή της αναγκαστικής κυκλοφορίας τον Δεκέμβριο του 1868 εν όψει των πολεμικών γεγονότων στην Κρήτη αφενός, και οι ανεπαρκείς εκδόσεις της νέας δραχμής αφετέρου, ανέβαλαν την εφαρμογή του συστήματος της ΛΝΕ. Η μετατρεψιμότητα επανήλθε το 1870 μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Η προετοιμασία όμως για τη συμμετοχή στη ΛΝΕ καθυστέρησε. Νέες πολεμικές περιπέτειες με την Τουρκία υποχρέωσαν την Ελλάδα σε μονιμότερη αναστολή της μετατρεψιμότητας της δραχμής. Στο μεταξύ οι διεθνείς νομισματικές συνθήκες άλλαξαν με την κατάρρευση του διμεταλλισμού και τη σύνδεση των χωρών της ΛΝΕ με τον κανόνα χρυσού.

Συναλλαγματικές κρίσεις

Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα οι κυβερνήσεις κατέβαλαν αξιόπιστες προσπάθειες επαναφοράς της μετατρεψιμότητας με απώτερο σκοπό τη βελτίωση της διεθνούς πιστοληπτικής ικανότητας. Η αντιπληθωριστική πολιτική μετά το τέλος των εχθροπραξιών το 1869 και το 1878, η υποτίμηση της δραχμής το 1882, η ολιγόμηνη (ανεπιτυχής όμως) σύνδεση με τον διεθνή κανόνα χρυσού το 1885, η αποφυγή της νομισματικής χρηματοδότησης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων μετά το 1885 και η προσφυγή σε υπέρμετρο εξωτερικό δανεισμό αποτελούν ιστορικές διαπιστώσεις μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Υστερα από μια μακρόχρονη περίοδο (πάνω από 40 έτη), κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα είχε την εμπειρία μιας οξείας οικονομικής κρίσης που κορυφώθηκε με την πτώχευση του 1893, γνώρισε εθνικές περιπέτειες με τον πόλεμο του 1897 αλλά και αναγκάστηκε να δεχθεί την επιβολή πειθαρχίας στη δημοσιονομική και νομισματική διαχείριση μέσω της εγκαθίδρυσης του Διεθνούς Ελέγχου το 1898, η δραχμή επέτυχε εν τέλει την ένταξή της στη ΛΝΕ τον Μάρτιο του 1910. Η σύνδεσή της με το γαλλικό φράγκο έγινε στην αρχική ισοτιμία 1:1 , εγκαινιάζοντας τη «χρυσή εποχή» της δραχμής που διακόπηκε όμως βίαια το 1914. Με την έναρξη του Α` Παγκοσμίου Πολέμου τερματίζεται η ειρηνική περίοδος στην Ευρώπη.

Οι αιτίες της αποτυχίας

Στη ΛΝΕ δεν υπήρχε ένα κοινό νόμισμα που να επιτελεί τις λειτουργίες του χρήματος. Αν και το γαλλικό φράγκο ήταν το διεθνές αποθεματικό μέσο, επιτρεπόταν η παράλληλη κυκλοφορία όλων των εθνικών νομισμάτων στις εγχώριες συναλλαγές. Ο έλεγχος της προσφοράς χρήματος παρέμενε στις εθνικές νομισματικές αρχές. Δεν υπήρχε καμία συμφωνία για την έκδοση τραπεζογραμματίων από κάθε χώρα-μέλος. Η μόνη συμφωνία αφορούσε το εκδοτικό προνόμιο νομισμάτων χαμηλών υποδιαιρέσεων (6 φράγκα ανά κάτοικο) και ο μόνος νομισματικός περιορισμός ήταν το υφιστάμενο απόθεμα σε μεταλλικό.
Δεν οδήγησε σε άλλες ευρύτερες ενοποιήσεις (και κάποιου είδους πολιτικής) μόνο επειδή δεν υπήρχε η βούληση των συμβαλλομένων. Γενικά όμως και με την προϋπόθεση της βούλησης, οι νομισματικές ενώσεις οδηγούν σε πολιτικές. Η διάλυση της ΛΝΕ αποδίδεται με οικονομικούς όρους στην «αποκλίνουσα νομισματική πολιτική των μελών της»
Με την έναρξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και την πολιτική αναταραχή στις αρχές του εικοστού αιώνα, η Λατινική Νομισματική Ένωση εκ των πραγμάτων αδρανοποιήθηκε την δεκαετία του '20, έως ότου διαλύθηκε και επίσημα το 1927.Η παγκόσμια οικονομία εισήλθε σε μια περίοδο έντονων νομισματικών και συναλλαγματικών κρίσεων που διήρκεσε ως το τέλος του Β` Παγκοσμίου Πολέμου. 

ΠΗΓΕΣ:
Τράπεζα της Ελλάδος
Βικιπαίδεια
www.aegeantimes.gr
ΗΜΕΡΗΣΙΑ