ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Τρίτη, Ιουνίου 26, 2012

Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά...


Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την  αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.

 Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό  σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας  απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική  παιδοκολακείας, η οποία μετά τη  δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο  γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή  που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα  χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για  καμιά εργασία από αυτές που  ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν  δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει  τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών,  βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο  σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη  άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή  μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής  που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά  και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

 Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να  τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί  ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο  λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι  στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν  γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color  workers».

 Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί  σχολών, επιστημονικούς κλάδους  αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς,  απροσδιορίστου αποστολής και  χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο  σαν τις ελπίδες των γονιών, που  πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα  «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά.

 Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για  το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας  πολυεθνικής. Παρ' όλο που γέμισε η χώρα  μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι  της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής  σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι  οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν  μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο  ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι  άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με  τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν,  ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από  «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού»  τους.

 Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού  δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός  από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και  το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν  καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον  πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της  Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για  παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της  παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος  προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα  κουράσομε, τους αφαιρεί την  αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη  φαντασία και την πρωτοτυπία. Το  σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως  να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.

 Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει  να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι  να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι  πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

 Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο  μαθητής - βλάξ που καταπίνει σελίδες  σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι  γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο  «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως  λόγος και ως περιεχόμενο. Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας  για την αγροτική, τη βουκολική και τη  θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι  πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο  «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως  ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά»,  καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.

 Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα  πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που  προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο  το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα  που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται  το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τι  είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν  αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα  ελληνικά καράβια κυριαρχούν  Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε  αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον  έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά.

 Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα - απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν  δύο σχολές θεατρολογίας - πέρα από τις  ιδιωτικές θεατρικές σχολές - που  προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος.
 Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
 Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

 Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα  χέρια των Αλβανών που την δουλεύουν,  την πατρώα θάλασσα στα χέρια των  Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα  μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή  των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην  Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και  παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα  όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν  τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια  γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

 Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία - θεολογία  το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του  εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος  επιχειρήσεις να κλείσουν ή να  μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε  τους αγρότες με παροχές χωρίς  υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε  νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία  με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου  «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής  άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το  μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής»  σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή  Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium  inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ  θλίψεως και οδύνης).

 Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.

 Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
 Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν  συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται  νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά  τους μέχρι να τελειώσουν τις  ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που  λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία»,  που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την  ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα  μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε  δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν  μικροί - ακόμη στο Δημοτικό - μαθαίναμε  απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα  να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε  για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να  νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της  ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι  παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι  κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους.

 «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε  νέων άνδρα παλαιότερον».
 Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι  εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα  τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε»  τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα  μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία,  ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν  που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε  πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε  διακοπές με «διακοποδάνεια»,  εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και  πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο  Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη  δεύτερη δόση του κωνείου που  χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην  Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει  κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

 Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της - δικαιώματα στην τεμπελιά - και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.
Του Σαράντου Καργάκου,Ιστορικού και συγγραφέα.

Παρασκευή, Ιουνίου 15, 2012

Το βλέπεις στα μάτια τους


Του Μάνου Χατζηδάκη,αναλυτής στην Beta Χρηματιστηριακή




Το βλέπεις στα μάτια τους. Έκπληξη ανακατεμένη με φθόνο για το πως ακόμα αυτή η γωνιά της γης δεν έχει μεταβληθεί σε ένα άναρχο συνονθύλευμα από μιζέρια, βία και εξαθλίωση. Πώς αυτός ο υπέροχος τόπος με τις αμέτρητες ομορφιές και τον εξαιρετικό καιρό δεν έχει ξεπουληθεί προ πολλού. Πώς ακόμα ζουν και εργάζονται αρκετοί άνθρωποι με όρεξη παρά την άδικη τύχη που έχουν, πως δεν τα έχουν παρατήσει να φύγουν σε άλλες πιο οργανωμένες κοινωνίες όπου η προσπάθεια τους θα έχει μεγαλύτερο αντίκρισμα στις αμοιβές τους. Σχεδόν σε παρακινούν να τα παρατήσεις: «Τι περιμένεις για να το πάρεις απόφαση; Η ζωή στην Ελλάδα θα παραμείνει δύσκολη για τα επόμενα 10 χρόνια». Ακούγεται ειρωνικό αλλά ακόμα και το γεγονός ότι κυκλοφορούν αυτοκίνητα στους δρόμους τους προκαλεί εντύπωση. Σε αυτή την εντύπωση έχουμε φροντίσει να συμβάλλουμε και εμείς τα μέγιστα.

Το βλέπεις στα μάτια τους. Κατεβαίνουν από το αεροπλάνο και σκέφτονται πως είναι δυνατόν ένα μάτσο άσχετοι να έχουν πιάσει το καλύτερο πόστο με θέα θάλασσα και έξι μήνες καλοκαίρι. Τα ελληνικά νησιά είναι το κρυφό αντικείμενο του πόθου τους, το ψυχικό βάλσαμο για όσους έρχονται από τον Βορρά, το κλίμα της χώρας και οι φυσικές ομορφιές της σε πλήθος και ποικιλία τους κερδίζουν από την πρώτη στιγμή. Και πάντα αναρωτιούνται γιατί οι τιμές δεν πέφτουν, γιατί τα σπίτια να αξίζουν τόσο πολύ, γιατί να μην μπορούν να τα αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί. Ναι, την Ελλάδα την επισκέπτονταν πάντα. Τώρα όμως αισθάνονται ότι έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν λίγο από την ήλιο της.

Το ακούς στα λόγια τους: «Τι δουλειά έχετε εσείς στο ευρώ; Ποια είναι η προστιθέμενη αξία της χώρας σας; Πώς θα τα βγάλετε πέρα με ένα σκληρό νόμισμα». Θυμίζουν εμπόρους που παζαρεύουν προσπαθώντας να υποτιμήσουν αυτό που καίγονται να αποκτήσουν. Και όμως. Έχουν πλήρη συναίσθηση για όσα τους ενδιαφέρουν και όταν η συζήτηση ατονεί σπεύδουν να επαναφέρουν το θέμα εκεί που επιθυμούν. Οι επενδυτές που προσεγγίζουν την χώρα μας αυτή την περίοδο εκτός από το ενδιαφέρον για την χιλιοειπωμένη δημόσια περιουσία κοιτάζουν με ακόμα μεγαλύτερη όρεξη για ιδία χρήση το ενδεχόμενο επενδύσεων. Είτε εντός είτε εκτός του ευρώ αισθάνονται ότι τώρα είναι η στιγμή για να αγοράσουν. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αθόρυβα, κάτω από τις κραυγές και την σύγχυση των ημερών εξετάζουν ό,τι βγαίνει προς πώληση και κυρίως τον «αφρό» σε περιοχές που κοσμούν παραδοσιακά τις σελίδες τουριστικών οδηγών. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν θα «ξεπουληθεί» αν βγούμε από το μνημόνιο. Η διαδικασία αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετό καιρό.

Μην περιμένετε κάποιο βαρύγδουπο συμπέρασμα στην τελευταία παράγραφο αυτού του άρθρου, ούτε σούπερ λύσεις για να βγούμε από την κρίση. Μόνο μια διαπίστωση και μια παραίνεση: Η αξία αυτού του τόπου δεν φαίνεται σε κάποιο χρηματιστηριακό ταμπλό, σε κάποιο τερματικό του Bloomberg ή σε ένα ηλεκτρονικό λογιστικό φύλλο. Την βλέπεις ωστόσο στα μάτια όσων ορέγονται να αποκτήσουν πρόσβαση στο καλύτερο οικόπεδο της Ευρώπης.

Οι αυριανές εκλογές είναι κρίσιμες για όλους μας αλλά δεν θα είναι το τέλος του κόσμου. Σε μια χρεοκοπημένη οικονομία και σε μια κοινωνία που βρίσκεται ένα κλικ από την διάλυση είναι καθήκον όλων μας να ξαναγαπήσουμε την Ελλάδα όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών. Να ξανανιώσουμε τον ξαφνικό έρωτα όσων επισκέπτονται για πρώτη φορά την χώρα μας κάτι που εμείς ξεχάσαμε στην πορεία του χρόνου. Αυτό θα είναι η βάση για μια πιο αισιόδοξη συνέχεια και το μεγαλύτερο κέρδος όσο φτωχοί και αν γίνουμε τελικά.

Καλή τύχη σε όλους μας.

"Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις".
Οδυσσέας Ελύτης - Ο μικρός Ναυτίλος



Πηγή:www.capital.gr

Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2012

Να μιλήσουμε καθαρά (ή Ο Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα και η Κα Δούρου)

Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή αυτού του τόπου.Το παρακάτω άρθρο είναι κατατοπιστικό και απόλυτα αληθινό.Το μεταφέρω στο σημειωματάριό μου για να το έχω αποθηκευμένο.
Μπορεί να ακουστεί ηλίθιο έως τραγικό αυτό που θα πώ αλλά ο εγκέλαδος που χτύπησε περιοχές της Ιταλίας δίχως προηγούμενες περιπτώσεις,μάλλον έπεσε έξω.ΕΔΩ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΧΤΥΠΗΣΕΙ!!!Μπάς και κάναμε μια καλή αρχή!!!

Ναι Κα Δούρου συμφωνώ. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό το χθεσινό επεισόδιο.(αναφέρεται στο μπουγέλο της απο τον Κασιδιάρη) Αρχίζει με το αίσχος της Ανδρεοπαπανδρεϊκής ΑΥΡΙΑΝΗΣ και συνεχίζει η μακρά σειρά παρόμοιων επεισοδίων.
Είναι οι τραμπουκισμοί της Κερατέας εν ονόματι της προστασίας του περιβάλλοντος και οι γενικευμένες καταστροφές στον χώρο. Είναι ο φασιστοειδής τσαμπουκάς των Φωτόπουλων που κάθε τόσο εδώ και χρόνια απειλούν "να κατεβάσουν τους διακόπτες".
Είναι οι Τζωρτζάτοι, οι Λουράντοι, οι Λυμπερόπουλοι σήμερα και τα αγροτικά τρακτέρ χτές, που κατέλυαν κάθε έννοια νομιμότητας, κατέλυαν στοιχειώδη δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών και εκβίαζαν την κοινωνία. Είναι η αισχρή συμπαιγνία των πρυτάνεων που θα εφαρμόσουν τον νόμο για τα ΑΕΙ μόνο αν τους αρέσει, με αρχηγό τον Πελεγρίνη και υπασπιστή τον ΣΥΡΙΖΑΙΟ Σταθάκη. Είναι οι γροθιές στον Χατζηδάκη, τα γιαούρτια στον Πάγκαλο, οι τραμπουκισμοί στον Νταλάρα, το πετροβόλημα Ελλήνων και ξένων βουλευτών, οι εμφυλιοπολεμικές δηλώσεις περί προδοτών και δοσιλόγων, είναι οι 3 νεκροί εργαζόμενοι της ΜΑΡΦΙΝ, είναι οι στάχτες από μνημεία, περιουσίες και κόπους γενεών στο κέντρο της Αθήνας.
Είναι ο φοιτητικός και δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλιστικός υπόκοσμος της διαπλοκής και της συνδιαλλαγής. Είναι οι λίγοι μεγάλοι κλέφτες τύπου Τσοχατζόπουλου και οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροί δημόσιοι υπάλληλοι που κλέβουν μερικά μόνο εκατομμύρια ή απλώς "τα πιάνουν". Είναι η κερδοσκοπική γυροβολιά των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων από χρηματιστηριακή σε χρηματιστηριακή υπό τα όμματα του υπουργού Δούκα. Είναι όσοι γιατροί και ελεύθεροι επαγγελματίες για όλη την εργασιακή ζωή τους δηλώνουν λιγότερα από τον βασικό μισθό.
Είναι τα σκανδαλώδη επιδόματα και οι αισχρές αποζημιώσεις της Ολυμπιακής. Είναι όλο αυτό το κύμα τυφλής οργής που για χρόνια προκαλούν τα παραπάνω με την δικαιοσύνη να σφυρίζει αδιάφορα και να αποφασίζει να αφήσει ελεύθερο τον κακοποιό Ψωμιάδη ήδη υπόδικο, ως μη ύποπτο φυγής. Είναι το κάψιμο βιβλίων του Ανδρουλάκη με αρχηγό το πολιτικό εκτόπλασμα Ψωμιάδη.
Είναι οι φασίζουσες συμπεριφορές που κανακεύονται τόσα χρόνια με πρόσχημα "το δίκιο του εργάτη" στα λιμάνια , στην Ακρόπολη και στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ο βουλευτής του ΚΚΕ Μαυρίκος όταν εκτόξευσε μέσα στη Βουλή τον τόμο του μνημονίου στο κεφάλι του Βενιζέλου. Είναι οι επαγγελματίες της έντασης κάθε βράδυ στα τηλεοπτικά κανάλια και στα ειδησεογραφικά πρωϊνάδικα εδώ και δεκαετίες.
Είναι η εγκληματική ανοχή και ενθάρρυνση όλων των παραπάνω από τον ανεγκέφαλο αριστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ τον καθεστωτικό λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ και την δεξιά πατριδοκαπηλία της γαλάζιας πολυκατοικίας. Αλλά στο τέλος αυτού του τούνελ Λιάνα και Ρένα και Πάκη υπάρχει πάντα κάποιος Κασιδιάρης και κάποια "Χρυσή Αυγή" .
Και επειδή είμαστε στο τέλος αυτού του τούνελ θέλουμε ν' ακούσουμε τις δικές σας ευθύνες γι αυτό το χάλι. Είναι η καλύτερη υπηρεσία που μπορείτε να μας προσφέρετε. Εκτός κι αν υπάρχουν και αριστερές "νύχτες των Κρυστάλλων". Ο φασισμός είναι σήμερα η αμορφωσιά μας, ο φανατισμός μας και η αμεριμνησία μας. Ίσως πάντα ήταν έτσι.

Θοδωρής Ζαρέτος

Ο Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα (ή, φταίτε κι εσείς, κυρία Δούρου!)

Η «Χρυσή Αυγή» αναδείχθηκε μέσα από μια διαλεκτική σύγκρουση ανάμεσα στη θεωρητική (ή ιδεολογική) και την εμπράγματη πολιτική, στο πεδίο όπου η δεύτερη έρχεται να αναδείξει τις ανεπάρκειες της πρώτης. Η αποτυχία της ιδεολογίας να κατανοήσει (πόσο μάλλον να επιλύσει) τα πραγματικά προβλήματα του πολίτη, είναι αυτή που γεννά, ως «Νευτώνεια» αντίδραση, την καταφυγή του πολίτη σε δυνάμεις που «κατανοούν» τις καθημερινές του δυσκολίες και –κυρίως- τον βοηθούν να τις αντιμετωπίσει στην πράξη.
Το κόμμα της άκρας δεξιάς αξιοποίησε αποτελεσματικά την αντίδραση της κοινωνίας απέναντι σε δύο πολύ σοβαρά προβλήματα, τα οποία η προεξάρχουσα δύναμη της αριστεράς είτε αγνόησε (θεωρώντας τα ως μη-προβλήματα), είτε ακόμα και υπερασπίστηκε!
1. Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και η αδιαμφισβήτητη σχέση του με την κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας στη χώρα.[...]
 2. Το πρόβλημα της χαοτικής –ενίοτε κι εγκληματικής- αναρχίας στην Αθήνα.[...]
η συνέχεια  σΤο ΒΗΜΑ

Κυριακή, Ιουνίου 10, 2012

Οι πολίτες των πολιτικών ή οι(η) πολιτικοί(ή) των πολιτών.

- Καλημέρα Παντελή, δεν δουλεύεις σήμερα; (στην ΕΥΔΑΠ);
- Πετάχτηκα δυο λεπτά να πάρω τη γυναίκα μου, κουρεύει μια πελάτισσά της εδώ δίπλα.
- Δουλεύει σε σπίτια; Και αποδείξεις πώς κόβει ρε συ;
- Δεν κόβει, αυτό έλειπε, με 12 ευρώ που χρεώνει το κούρεμα! Ούτε μπλοκ δεν έχει.
- Και από ασφάλιση για σύνταξη τι κάνει;
- Την παίρνει εικονικά ένας κουμπάρος μας στο ξενοδοχείο του έξι μήνες τον χρόνο και τους υπόλοιπους μπαίνει στο ταμείο ανεργίας. Του δίνουμε μόνο τις εισφορές.
- Ωραία, είναι ασφαλισμένη, θα έχει σύνταξη και παίρνετε και κάτι.
- Σιγά, ούτε για τη βενζίνη της δεν φτάνουν αυτά που δίνει το Ταμείο (ανεργίας)!
- Αλλά κι εσείς τρίτο αυτοκίνητο τι το θέλατε;
- Το πήραμε ως τρίτεκνοι χωρίς εισφορά και πάει η κόρη μας στο σχολείο.
- Μπα; Εχει δίπλωμα;
- Οχι, αλλά φέτος γίνεται 18 και θα της βγάλω.
- Και με το αγροτικό ποιος κυκλοφορεί;
- Ο μεγάλος γιος μας, αλλά προσέχει.
- Τι πράγμα;
- Δεν έχει πινακίδες, δεν βγάλαμε. Ούτε ασφάλεια, δεν συμφέρει. Εξάλλου μόνο Σαββατοκύριακα το κινεί.
- Για να πάει πού;
- Στον κουμπάρο με το ξενοδοχείο, δουλεύει στην ταβέρνα. Λέω μήπως τον πάρει κι αυτόν σαν τη μάνα του, να έχει ασφάλιση. Πετάγεται και στο χωριό και βοηθάει τον αδελφό μου στα πρόβατα και τις ελιές.
- Εχει καμιά εκατοστή πρόβατα νομίζω.
- Μπα.., καμιά 25 αριά έμειναν. Αλλά επιδότηση παίρνει για 100.
- Και ο έλεγχος δεν τον πιάνει;
- Οταν έχει μέτρημα τού στέλνει ο γείτονας τα δικά του.
- Και με τις ελιές ;
- Είχαμε 200 ρίζες, άλλα οι μισές ξεράθηκαν.
- Δεν ξαναφύτεψες;
- Δεν συμφέρει. Με 2-3 ευρώ το κιλό το λάδι, τα μισά τα παίρνουν οι Αλβανοί, άσε λιπάσματα, οργώματα. Μια χαρά είναι με την επιδότηση!
- Και λες ότι μας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί ρε Παντελή; Εσύ τι κάνεις;
- Σιγά τώρα, αυτοί τρώνε με χρυσά κουτάλια....