ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ,ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ E-MAIL ΣΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΗΣΤΕ SUBMIT

Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2017

Για την Ελλάδα που σέρνεται. ..

Τέλη του 2016 σε ένα ιταλικό εστιατόριο στο κέντρο. Φίλος οικονομολόγος που εκτιμώ πολύ, μιλάει με αυτές τις λέξεις που έχουν γίνει πια οικείες στη γλώσσα μας: Θα κλείσει η αξιολόγηση, θα δώσει το πράσινο φως η τρόικα στον Ντράγκι, θα ανοίξει το QE, θα πέσει χρήμα με την ποσοτική χαλάρωση, θα έχουμε ανάπτυξη 2,7 το 2017. Πού είναι αυτή η ανάπτυξη και εγώ δεν τη βλέπω; Μα το λέει το ΔΝΤ. Λέει το ΔΝΤ ότι θα έχουμε ανάπτυξη, έτσι κι αλλιώς; Πώς λέγεται όταν με την επανάληψη ίδιων πράξεων περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα; Παράνοια.
4-5 μήνες αργότερα, συζητάμε γιατί δεν κλείνει η δεύτερη αξιολόγηση. Που και να κλείσει, την άλλη μέρα πρέπει να αρχίσει η τρίτη. Μάλλον κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Συζητάμε με όρους προηγούμενων χρόνων, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι έχουμε αλλάξει φάση. Το αίτημα «κλείστε την αξιολόγηση», όσο κι αν εκφράζει πραγματική αγωνία, είναι η μισή αλήθεια.
Η Ελλάδα σέρνεται. Έχει χάσει ήδη μια δεκαετία επειδή το πολιτικό σύστημα αρνείται να αλλάξει τις παρωχημένες δομές. Την άρνηση αυτή ονομάζει «διαπραγμάτευση». Ψηφίζει τα μνημόνια για να πάρει τις δόσεις και καθυστερεί στην εφαρμογή τους μέχρι να τα ακυρώσει. Με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στο φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Τα μετριοπαθέστερα κόμματα που έκαναν απλώς καθυστερήσεις και προσπαθούσαν να διασώσουν όσα μπορούσαν από το χρεοκοπημένο σύστημα, τα αντικατέστησαν οι καινούργιες, πιο επιθετικές ομάδες της οπισθοφυλακής. Το βαθύ γαλάζιο μεταλλάχτηκε σε Ανέλ, το βαθύ πράσινο σε Σύριζα. Οι πιο σκληροί πυρήνες του κρατισμού δεν καθυστερούν απλώς την εφαρμογή των μνημονίων, όπως έκαναν οι προκάτοχοί τους, ακυρώνουν και τις λίγες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που έγιναν το 2010-2014. Με αποτέλεσμα την επιστροφή στην ύφεση το 2015 και το 2016. Σήμερα το εθνικό προϊόν είναι μικρότερο από το 2014. Η χώρα ξανακύλησε. Η χαμένη δεκαετία για τη χώρα είναι κερδισμένη δεκαετία για τον κρατισμό.
Η εξαπάτηση εξακολουθεί να κυριαρχεί γιατί η επιδείνωση γίνεται σταδιακά. Μετά από 8 χρόνια έφτασαν οι αποδοχές στα 400 ευρώ. Τους πρώτους μήνες του 2017 το 56,73% των νέων θέσεων είναι μερικής απασχόλησης. Τώρα οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποσύρονται μαζικά από την επίσημη οικονομία. Κόβεται η προσωπική διαφορά για τους συνταξιούχους, άρχισαν να μειώνονται και οι χαμηλές συντάξεις. Τώρα χάνουν όλοι, εκτός από ένα στενό πυρήνα κομματικών στελεχών, αλλά το καταλαβαίνουν σιγά-σιγά και με καθυστέρηση.
Ο δημόσιος λόγος εξακολουθεί να είναι πάντα παραπειστικός. Λένε, καθυστερεί η κυβέρνηση γιατί δεν μπορεί να πάρει μέτρα. Συμβαίνει το αντίθετο, η καθυστέρηση δημιουργεί ανάγκη για νέα μέτρα. Δημιουργεί ύφεση, έλλειμμα, άρα μέτρα. Η κυβέρνηση κάνει αυτό για το οποίο εξελέγη. Αντιστέκεται. Τώρα όμως ξέρουμε, η αντίσταση σημαίνει περαιτέρω επιδείνωση. Δεν πληρώνουμε τα μνημόνια, πληρώνουμε την κυβερνητική πολιτική. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η οικονομική κρίση με τη στενή έννοια τελείωσε τον Δεκέμβριο του 2014. Η χώρα δεν ήταν πια σε ύφεση, δεν είχε ελλείμματα. Γιατί λοιπόν τα δύο προηγούμενα χρόνια παίρναμε μέτρα; Γιατί είμαστε σε ύφεση. Είμαστε σε ύφεση γιατί αυτό ψηφίσαμε, την επιστροφή στην Ελλάδα του 2009. Αυτή που χρεοκόπησε.
Η παλιά Ελλάδα είναι εδώ. Καταργεί το πλαφόν στις αμοιβές των ΔΕΚΟ, διορίζει συμβασιούχους εκτός ΑΣΕΠ, μοιράζει αναδρομικά των 200 χιλιάδων και εφάπαξ των 260 χιλιάδων. Οι δημόσιες επιχειρήσεις βυθίζονται πάλι στα ελλείμματα, η ΔΕΗ χρεοκοπεί. Τι κάνει η κυβέρνηση για τα κόκκινα δάνεια; Ιδρύει μια Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους. Ιδρύει δηλαδή μια νέα δομή, κι άλλο κράτος, γραφεία, μετακλητούς, γραμματείς, οδηγούς, σωματοφύλακες. Εδώ ήρθαμε.
Η καθυστέρηση δεν είναι σύμπτωμα της κυβερνητικής πολιτικής. Η καθυστέρηση είναι η κυβερνητική πολιτική. Μιλάμε ακόμα όπως μιλούσαμε το 2011, το 2012, το 2013. Τότε που πιστεύαμε ότι πραγματικά το πολιτικό σύστημα έστω και εκόν άκον, έστω και με καθυστέρηση, συμμορφώνεται με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Η αξιολόγηση πια δεν έχει το ίδιο νόημα, σημαίνει απλώς την υπερφορολόγηση ώστε να καλυφθούν τα έξοδα του ολοένα και πιο ακριβού κράτους. Ο πιο σκληρός πυρήνας του πολιτικού συστήματος προτιμάει να καταρρεύσει η χώρα παρά να εφαρμοστεί η παραμικρή μεταρρύθμιση. Γιατί κανείς δεν ρωτάει ποια είναι τα 2/3 των υποχρεώσεών μας που δήλωσε ο Τσακαλώτος ότι δεν έχουμε εκπληρώσει; Γιατί εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό.
Η συναίνεση στην καθυστέρηση δεν περιορίζεται στους κόλπους της κυβέρνησης. Συναινετικοί και υπεύθυνοι, οπωσδήποτε, πολιτικοί από την αντιπολίτευση καλούν κάθε μέρα σε εθνική ομοψυχία. «Μήπως και ο Κυριάκος δεν θα έφερνε μέτρα; Και η ΝΔ δεν θα ψήφιζε μνημόνια; Καλύτερα να τα ψηφίσει ο Τσίπρας για να μη βγάζει τον κόσμο έξω στους δρόμους». Να λες θα ψηφίσω όλα τα μνημόνια είναι το ίδιο παραπειστικό με το θα σκίσω τα μνημόνια που έλεγαν τα προηγούμενα χρόνια οι δημαγωγοί. Τι ειρωνεία, αυτοί που έλεγαν «δεν είμαστε ίδιοι», τώρα λένε, όλοι τα ίδια κάνουμε, όλοι μνημόνια ψηφίζουμε, μέτρα εφαρμόζουμε.
Και πράγματι, για μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, το οποίο βρίσκεται οριζόντια σε όλα τα κόμματα, η προτεραιότητα ήταν ίδια: Να διασώσουν το ίδιο, αντιπαραγωγικό σύστημα έστω και σε χαμηλότερο επίπεδο. Έστω και φτωχότερο. Αρνούνταν τη συναίνεση στις μεταρρυθμίσεις και τη ζητάνε τώρα στους φόρους. Θα συνεχίζουν έτσι μέχρι να μη μείνει ούτε ένα ευρώ καταθέσεων των πολιτών στις τράπεζες, μέχρι να αποποιούνται όλοι την κληρονομιά ακινήτων γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ, μέχρι να διαλυθεί τελείως ο ιδιωτικός τομέας.
Το καταφέρνουν γιατί ο κυρίαρχος λόγος που εκπέμπεται από παντού μιλάει συνεχώς παραπλανητικά για δόσεις, ποσοτικές χαλαρώσεις, χρέη, τόκους, μάχες με τους ξένους. Και δεν ξέρουμε ότι για την ανεργία φταίει που δεν δημιουργούνται οι 75.000 θέσεις εργασίας στο Ελληνικό, γιατί το κομματικό σύστημα προκειμένου να διατηρήσει την περιουσία του είναι ικανό να βρει δάση και αρχαία στο αεροδρόμιο. Δεν ξέρουμε ότι για τους φόρους είναι αιτία τα 100δες εκατομμύρια ζημιών της Ζάχαρης, της Λάρκο, του Μετρό που απεργεί για να μη γίνουν μαγαζάκια στους σταθμούς, «προάγγελοι ιδιωτικοποίησης». Δεν ξέρουμε ότι οι χιλιάδες προσλήψεις των κομματικών στρατών ξανά στο Δημόσιο είναι υπεύθυνες για τα λουκέτα των μαγαζιών.
Η «καθυστέρηση» στην αξιολόγηση έχει ήδη οδηγήσει την Ελλάδα σε ύφεση, η μοναδική χώρα της Ευρώπης. Η συνεχής φθορά του οικονομικού ιστού, που δεν αντέχει μια δεκαετία ύφεσης, συντομεύει την απόσταση προς την κατάρρευση. Σε λίγο δεν θα έχει και πολλή σημασία το «θέατρο των μνημονίων» που παίζεται τόσα χρόνια. Η Ελλάδα θα έχει κατέβει κατηγορία. 

Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2017

Οταν είσαι ασχετος ,γινεσαι υπουργός στους αριστερους

διαβάζω απο το χρονολόγιο του facebook  του Tsironis Yannis
 Για μια ακόμα φορά ακούσαμε στην Βουλή για τις επενδύσεις της ΝΔ: Ελληνικό, Λιμάνια, Αεροδρόμια! Μάλιστα κάποιος βουλευτής της ΝΔ ονόμασε το Ελληνικό ως την μεγαλύτερη παραγωγική επένδυση στην χώρα.
1. Τα παραπάνω δεν είναι επενδύσεις, αλλά ιδιωτικοποιήσεις. Αν οι ιδιωτικοποιήσεις συνοδευτούν από κάποιες επενδύσεις μένει να αποδειχθεί.
2. Σίγουρα δεν μιλάμε για παραγωγικές επενδύσεις. Όλα ανεξαιρέτως τα παραπάνω αφορούν τον κλάδο των υπηρεσιών. 3. Η χώρα δεν χρεοκόπησε επειδ
ή έκλεισαν αεροδρόμια ή λιμάνια ή επειδή δεν έχουμε αρκετά ξενοδοχεία ή MALL. Η χώρα χρεοκόπησε επειδή έκλεισαν εργοστάσια, βιοτεχνίες και κατέρρευσε η αγροτική παραγωγή. Δεν χάσαμε το 25% του ΑΕΠ, επειδή υπολειτουργούσε ο ΟΛΠ, ούτε θα ανακάμψει το ΑΕΠ αν χτιστούν κατοικίες στο Ελληνικό.
Ας γίνει καθαρό: Ήμασταν δεσμευμένοι σε κάποιες ιδιωτικοποιήσεις και τις υλοποιήσαμε! Ας μην τις βαφτίζουμε και παραγωγικές επενδύσεις!!!!
Ειδικότερα για το Ελληνικό δεν πρέπει να ξεχνάμε: Η σύμβαση που παραλάβαμε ήταν τραγική για τα συμφέροντα του δημοσίου. Ας θυμίσω μόνο τούτο: Θα εισπράτταμε λιγότερο από 1 δις σε βάθος χρόνου και θα έπρεπε να πληρώσουμε υποδομές πιθανά μεγαλύτερες των 2 δις σε λιγότερο από 5 χρόνια. Τώρα τις υποδομές θα τις πληρώσει ο επενδυτής. Αξίζουν συγχαρητήρια στην ομάδα Πολύζου Μπελαβίλα, που με δεδομένη την μνημονιακή δέσμευση βελτιώσαν σημαντικά την σύμβαση.
Προσωπικά εκτιμώ, ότι αν δεν είχαμε την μνημονιακή δέσμευση θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε ακόμα καλύτερα τον χώρο και από οικονομική και από περιβαλλοντική άποψη. Δυστυχώς δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλουμε. Πάντως εξακολουθώ να αμφιβάλω εάν είναι δυνατόν να πουληθούν ή να ενοικιαστούν 2,5 εκατομμύρια τετραγωνικά δομημένου χώρου τα επόμενα 15 χρόνια. Αυτό μένει να το δείξει η ίδια η πραγματικότητα, όπως έδειξε και το πόσο απορρόφησε η αγορά τα ολυμπιακά ακίνητα, που θα γέμιζαν με χρυσοφόρες επενδύσεις και δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και προς το παρόν στην πλειοψηφία τους γεμίζουν ποντίκια.

Ο Tsironis Yannis  επιτίθεται εναντιον των ιδιωτικοποιήσεων που τις "διαγράφει" απο την κατηγορία των επενδύσεων Κιόμως η Ελλάδα ποτε δεν χρειαζόταν βαρια βιομηχανία .Χρειαζόταν ισως ελαφριά βιομηχανία που θα εξυπηρετεί τοπικές=πανελλαδικές ανάγκες πχ Vivechrom  γιατί ποτέ δεν πρόκειται να σταματήσει να βάφει ο κόσμος. σπιτια και ιδιως Ξενοδοχεία Υπηρεσίες χρειάζεται Υδραυλικούς ηλεκτρολόγους, μπογιατζήδες συναφή με τουρισμο υπηρεσίες ,υποστηρίξτε τον συνεδριακό τουρισμό  και κυρίως την Ναυτιλία Δώστε κινητρα να ξαναπάνε οι Ελληνες στην δική τους Ναυτιλία που της έχουν αλώσει οι φιλιπινέζοι κ.α. Η Ελλάδα χρειάζεται υπηρεσίες όπως στην Νότια Γαλλία και συγκεκριμένα στις Κάνες που κάποτε ειχε γίνει το δεύτερό σπίτι μου επαγγελματικά .Βόρεια των Κανών είχαν δώσει το 1980-81 για 1 γαλλικο φράγκο εκτάσεις σε οποια εταιρεία ερχόταν να αναπτύξει ερευνητικά κέντρα (έχασαν οι γάλλοι; οχι βεβαια κέρδισαν απο την φορολογία τους).ετσι ειχαν φτιάξει την τριπλέτα διακοπές ,τεχνη με το φεστιβάλ και ερευνα (ας μην ξεχάσω την F1 του Monaco που δεν ειναι μακρια) Ετσι οσο πιο γρηγορα τελειώσετε με το Ελληνικό,τοσο καλύτεραΑλλά τι να περιμένεις απο εναν που η σοβαρότερη "δουλειά" που έχει κάνει είναι η παραπαιδεία με τα φροντιστήρια.Θα περίμενε κανεις να ειχε γεμίση  η Ελλάδα με αιολικά και ηλιακά πάρκα αλλά που αισχος .Τωρα αν τα ολυμπιακά ακίνητα εχουν γεμίσει ποντικιά Και σε αυτό φταινε οι αντιδράσεις της αριστεράς οπως και τωρα με το Ελληνικό Ποτε ξανά αριστερα  

Αναπληρωτής υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, της πρώτης (Ιανουάριος 2015) και της δεύτερης ( Σεπτέμβριος 2015) κυβέρνησης Α. Τσίπρα, στο πλαίσιο της εκλογικής συνεργασίας του κόμματος των Οικολόγων – Πράσινων με τον ΣΥΡΙΖΑ. Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Σπούδασε Χημικός και διδάσκει Οργανική Χημεία και Βιοχημεία σε φοιτητές. Είναι παντρεμένος και πατέρας 3 παιδιών. Δραστηριοποιήθηκε στο φοιτητικό κίνημα μέσα στον «Ρήγα Φεραίο» και την Β’ Πανελλαδική και ήταν μέλος της συντονιστικής επιτροπής της κατάληψης του Χημείου το 1979. Από το 1983 κατανοεί ότι στα αδιέξοδα της Αριστεράς μοναδική ριζοσπαστική διέξοδος είναι η πολιτική οικολογία και γίνεται ιδρυτικό μέλος της Ε.Κ.Ο. (Εναλλακτική Κίνηση Οικολόγων).

Κυριακή, Μαρτίου 12, 2017

Κοινωνία της πλάκας


Υποθέτω ότι ο νεαρός βλαστός της ευυπολήπτου οικογενείας των παραλίων που προχθές απείλησε με μαχαίρι τον οδηγό λεωφορείου για να τον πάει εκεί που γούσταρε εάν ερωτηθεί για το δικαίωμα οπλοφορίας που είναι ελεύθερο στις ΗΠΑ θα το καταδικάσει μετά βδελυγμίας. Μόνον συντηρητικοί Ρεπουμπλικανοί μπορούν να υποστηρίζουν τέτοια αίσχη. Υποθέτω θα είναι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι αστυνομικοί που οπλοφορούν είναι απόδειξη ότι το ελληνικό κράτος είναι καταπιεστικό. Αν μάλιστα έχει την τύχη στο μέλλον να γνωρίσει και κάποια φιλομαθή σύντροφο η οποία διάβασε Μπουρντιέ όταν αποφοιτώντας από το Πάντειο πήγε για μεταπτυχιακό στο Παρίσι, θα του εξηγήσει πως για όλα φταίει η παιδεία, η οποία αναπαράγει τους μηχανισμούς της κρατικής καταπίεσης. Γι’ αυτό, για καλό και για κακό, αν είναι να γυρίσεις σπίτι με λεωφορείο πάρε μαζί σου ένα μαχαίρι. Και ο οδηγός έχει τελειώσει σχολείο, άρα εκπρόσωπος του κατασταλτικού κρατικού μηχανισμού είναι.

Μήπως ήρθε η στιγμή να συνειδητοποιήσει ο κ. Τόσκας, ως καλός μαρξιστής που είναι, ότι η ποσοτική διαφορά έχει γίνει πλέον ποιοτική; Οτι η άσκηση βίας δεν είναι προνόμιο ορισμένων μόνον πληθυσμιακών ομάδων αλλά θεωρείται δημοκρατικό δικαίωμα, κάτι σαν την ψήφο ή την κακογουστιά; Κοινωνία της πλάκας; Εν αρχή ην το πανεπιστημιακό άσυλο. Μία από τις εμμονές που κληροδότησε η δικτατορία στη δημοκρατία της μεταπολίτευσης. Μετά το άσυλο έσπρωξε λίγο, έριξε κάτι αγκωνιές και κατέλαβε τα Εξάρχεια. Εκεί ανεπτύχθησαν φυλές που απέκτησαν κοινωνική ταυτότητα, κάτι σαν τη λεγομένη «έμφυλη». Ο ένας αναρχικός, ο άλλος αντιεξουσιαστής, ο τρίτος μπαχαλάκιας εν ψυχρώ, όλοι όμως κουκουλοφόροι. Κατέλαβαν την Αθήνα για μερικές εβδομάδες το 2008, τους έδειξε κι η τηλεόραση, δολοφόνησαν στη Μαρφίν και απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα.Τα παιδιά έχουν νεύρα και σπάνε πλάκα. Και τώρα τα νεύρα των παιδιών έγιναν μόδα. Σπάνε επικυρωτικά μηχανήματα, συνεχίζουν να καίνε και προφανώς οπλοφορούν. Ευτυχώς όμως στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται η οπλοφορία, οπότε είναι σαν να μην οπλοφορούν. Πολιτεία της πλάκας; Και μην μου πείτε ότι φταίει η κρίση ή τα μνημόνια, διότι δεν φταίει ούτε η κρίση ούτε και τα μνημόνια.

Απο την Καθημερινη ΠΟΛΙΤΙΚΗ και με τιτλο 

Τα παιδιά έχουν νεύρα

τΟΥ ΤΑΚΗ ΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Σάββατο, Μαρτίου 11, 2017

Στη ρημαδοχώρα


Ομάδα φοιτητών έκανε έφοδο στο μάθημα του καθηγητή Διεθνών και Περιφερειακών Σπουδών Άγγελου Συρίγου γιατί ο άνθρωπος τόλμησε να παρατηρήσει πριν λίγες μέρες φοιτητή που έγραφε συνθήματα με σπρέι στους τοίχους του Παντείου Πανεπιστημίου (στο τέλος έφυγε με παράσημο έξι ράμματα στο κεφάλι). 
Ανάρτησαν μάλιστα και βίντεο (https://youtu.be/-xY5hbAJQXA) όπου τον χαρακτηρίζουν «φασίστα» γιατί δεν γουστάρουν λέει «τέτοιες πρακτικές» (δηλαδή ευγενικές εκκλήσεις του τύπου: «σε παρακαλώ μην γράφεις στον τοίχο. Αμαρτία είναι. Ο τοίχος είναι και δικός μου και δικός σου και όλων”).
Δεν έχω οργή για τα «παιδιά» (το μυαλό τους είναι "σούπα" –στην πλειοψηφία τους αυριανά ρεμάλια με γονείς ανεύθυνους και στην κοσμάρα τους. (Το δικό μου παιδί θα το είχα πετάξει έξω από το σπίτι -κυριολεκτώ).
Νιώθω οργή και αηδία με την αναισθησία όλων όσων ανέχονται την ανομία στα Πανεπιστήμια. (Κράτος, φορείς, υπουργεία, νομοθέτες, καθηγητές, όλοι μας)
Αφού δεν θέλουν ευγενικές εκκλήσεις και παρακάλια, η κατάσταση απαιτεί δραστικές αποφάσεις. Πώς καταδίκασε η γερμανική δικαιοσύνη σε ισόβια («με στόχο τον παραδειγματισμό», όπως λένε πολλοί) δύο άτομα που συμμετείχαν σε παράνομους αγώνες με τραγική κατάληξη; (θάνατος ενός 69χρονου οδηγού) Ένα τέτοιο πράγμα. (Δεν είναι ανάγκη να γίνει ακριβώς έτσι, αλλά κάπως έτσι).
Η πιο επαναστατική πράξη σε τούτη τη ρημαδοχώρα οφείλει να είναι η αυστηρή εφαρμογή του νόμου, ειδικά για αδικήματα που εξευτελίζουν τον δάσκαλο και την εκπαιδευτική διαδικασία. 
Νιώθω αηδία και οργή για τον ύπνο τον βαθύ μιας κοινωνίας που σαπίζει.
Ίσως δεν αξίζουμε καμία σωτηρία.
(Λέω «ίσως» γιατί λάμπουν και νέοι διαμάντια που το πρωί είναι στα αμφιθέατρα και το βράδυ στο μεροκάματο. Μόνο αυτή η περιουσία μάς έμεινε. Μόνο αυτούς οφείλουμε να σεβόμαστε -και να λυπόμαστε για τη χώρα που τους παραδίδουμε).
του Δημήτρη Αλικάκου https://www.facebook.com/alikakos?fref=nf